Relevantly Irrelevant
CORUSCANT — Obi-Wan Kenobi, the mastermind of some of the most devastating attacks on the Galactic Empire and the most hunted man in the galaxy, was killed in a firefight with Imperial forces near Alderaan, Darth Vader announced on Sunday.
(read the rest here! This is one of the best things I’ve seen in a while!)
Logorama from Marc Altshuler – Human Music on Vimeo.
Fun! Props to Vicky for telling me about this months ago.
This is one of the few times that watching a movie has actually made me want to write a thing or two here.
I was prejudiced against “Cloudy with a Chance of Meatballs”. Ever since Mario told me of this “movie that has food falling from the sky”, I was very, very skeptical. I thought this movie would be a symbol of everything that’s wrong in our world. What a society creates to show to and entertain its children with, speaks wonders about what holds this society together. I thought watching this film would attack me with great and ugly revelations of this kind.
I decided to give this one a spin to see how right my prediction might have been (I rented it from Movieland. Hadn’t rented a movie for watching at home for months). Turns out I was both right and wrong.
This film is all about food falling down from the sky. Flint uses his invention not to help, let’s say, the poor places on Earth that have no food — not even his hometown’s famed sardines — but to raise the bar of his own community’s affluence, to feed every American on his island, that is to say, feed people hungry for all kinds of junk food. I saw lots of burgers, spaghetti, ice cream, eggs, hot dogs, meat, candy and similar examples of culinary exquisiteness but of course only little fruit or salad. You know, things that you can actually eat a lot of without getting sick or otherworldly fat. Things our parents always force us to eat to the point of torture only for us to discover the pleasures thereof with a minor delay of ca. 20 years.
All this I expected. I expected this movie to be all about junk food. But what I didn’t expect was the movie to actually be funny and good! It had excellent comedic timing, very smart one-liners, incredible visual gags, it was chock-full of double entendres (jokes the kiddies understand but with an extra layer of joke on top only the “grown-ups” will catch *wink*). It was, astonishingly for me, one of the best animated comedies I’ve seen, and not one I would imagine myself to have enjoyed 12 or 15 years ago. What’s even more interesting was that the whole “food falls from the sky” thing was a big double entendre all in itself. It contained a hidden message. The way the movie was presented made the “food falling from the sky” thing funny in film terms but totally unacceptable and irrational, dangerous in “real terms”. In other words, the film did criticise itself and the modern behaviours that were its source content but it only did so subtly and indirectly; brilliantly. The way people attack the food like maniacs, this crazy gleam in their eye; the way the mayor never seems to have had enough and keeps eating in his delusional binge… lots of tiny hints and easily missable jokes buried in there that get the point across. The way these people eat, munch, gobble up, what a part of their lives the rain becomes… This display of total obsession with food is in itself a comment, an attack to the culture that gave birth to the mere concept of this movie.
I expected others to had made the same observations as me, so I quickly hit IMDB to check up with other people’s opinions about the movie and see what their take was. I was shocked to discover that not only most people hadn’t noticed a single thing wrong about the whole film, they were insulting people that had actually made the same connections as me.
http://www.imdb.com/title/tt0844471/board/
Alright check it out:
The town in the film is a characterization of America.Science has allowed us to create an abundance of food (the water-food machine) but instead of using it to help the people who are starving we just use it to glorify our state, and over-eat.
Over the years portion sizes have gotten bigger and bigger (the “mutations”) as have americans waistlines (the mayor)
The food industry (the water-food machine in the atmosphere) has grown so powerful that it’s gotten out of hand and is defending itself against change, and elimination. But it’s become a monster and our food has begun to kill us because it’s no longer really food, but a strange “mutation” of it.
I found this pretty obvious, but no one else mentioned it.
Did you guys pick up on this?
The thread had few replies but mostly in agreement. However, one of the replies (the final one, to be exact), went like this:
Wow… english classes have really messed with peoples minds and caused them to try and find a hidden meaning behind everything. I believe you make a good point, but I think it was just a kids movie that was supposed to just entertain.
Most of the replies in this and whatever similar threads inviting people for a deeper discussion there was, were in a similar dismissive tone. People were saying that this film was pure entertainment! And just for kids! They were behaving to this film as if it was as I thought it would be before I had watched it: a cheap film for cheap laughs that pays no respect to the importance and gravity of its subject matter. But not as if not paying respect to food was a bad thing. “Man, it’s just food, chill”. Most people were really, honestly looking at it like that! I was appalled. Have a look at this thread of the same board as well (Meat is Murder). The level of intelligence shown within hits rock-bottom. Typical of IMDB boards, you might say. But in the end, IMDB boards are the minimum common denominator; if it’s discussed there, you could expect to have a similar discussion anywhere. IMDB boards capture the American zeitgeist perfectly. And it’s a sad, sad sight to behold.
If you’re wondering what the hell I might be talking about, a single sentence might be able to sum it up: Just imagine how people might have reacted to this movie during WWII. Or however entertaining a child (supposedly within this movie’s target group) dying of starvation might have found it.
This story taught me a few things concerning over- and underestimation. I’ll let you figure out the rest. And while you’re at it, watch Cloudy with a Chance of Meatballs, have a great laugh and maybe we can start our own discussion in the comments!
OK, perhaps THAT’s overestimating.
Ποιος γράφει review μέσα στις διακοπές; Δεν ξέρω που βρήκα το θάρρος και το έγραψα μέσα σε 2-3 ώρες! ^^
Με το τελευταίο γράμμα της αλφάβητου, ή κοσμιότερα, έναν κώλο, μπορείς να αναπαραστήσεις είτε στόμα που φωνάζει, είτε φιλάκι. Είναι smilie μπαλαντέρ, που εκφράζει καλύτερα από λέξεις την γλώσσα που χρησιμοποιείς σε μια σχέση αγάπης και μίσους…Μπορείτε και να το χρησιμοποιήσετε και να αφήσετε τον άλλο να καταλάβει ό,τι προτιμά, και μέσω της προβολής που σίγουρα θα κάνει, να καταλάβετε τι σκέφτεται για εσάς! τ^^
Παραλλαγές:
}:ω, 8ώ (ο τόνος χρησιμεύει ως σέξι ελιά — λέμε τώρα — ή σάλια/γλώσσα που εκτοξεύονται από το στόμα).
Χειμώνας στην Αθήνα ξανά. Έξω χιονίζει. Δεν το έχει στρώσει — ακόμα — όμως τα πυκνά, λαμπερά άσπρα σύννεφα που συνήθως προαναγγέλουν το χιόνι είχαν καλύψει από σήμερα το πρωί κιόλας τον Υμηττό (ο οποίος, ας σημειώσω, πάντα στόλιζε την θέα από τα μπαλκόνια και των 3 2 σπιτιών μας στην Νέα Σμύρνη) ήταν αρκετά για να ξέρω πως η έλλειψη ασπρίλας στο τοπίο του δικού μας Νότιου Προαστίου δεν ήταν ενδεικτική της γενικότερης κατάστασης.
Από προχτές βέβαια είχα αποφασίσει ότι, μετά από πολλά χρόνια, θα ξαναεπισκεπτόμουν τον Υμηττό αν χιόνιζε σήμερα. Ειδικά τώρα που, παγιδευμένος στην Αθήνα λόγω κακοκαιρίας, χωρίς να μπορώ να επιστρέψω στην Μυτιλήνη για να κάνω την εγγραφή μου — some dangerous shit right there, Μοrdread you’re seriously saving our bum over here — έχω κάθε ευκαιρία να γεμίσω τον χρόνο μου με τέτοιους απολαυστικούς τρόπους. Άσχετο αν τώρα είμαι μπροστά σε ένα λάπτοπ, στο δωμάτιο μου και γράφω. Αυτό δεν έχει καμία σημασία!
Μια και δυο, σήμερα το μεσημέρι λοιπόν, και αφού πέρασα από το κέντρο της Αθήνας για να τσιμπήσω μερικά βιβλία από την γνωστή εκδοτικο-οικο-περιοχή γνωστή και ως Ακαδημίας-Σόλωνος-και-όλες-οι-κάθετοί-τους, ξεκίνησα για τον Υμηττό, για το μονοπάτι προς Καλοπούλα. Με το που έφτασα στο μέρος, αμέτρητες αναμνήσεις με χτύπησαν με την δύναμη καταιγίδας συμπιεσμένης μέσα σε ένα, εξαιρετικά ηλεκτρισμένο, δευτερόλεπτο.
Αυτές οι αναμνήσεις ήταν από τις αμέτρητες βόλτες που είχα κάνει μικρός στο βουνό με τον πατέρα μου, την Βάσω, την Ινές, γενικά that side of my crowd. Τα σαββατοκύριακα που ήμουν μαζί τους, δηλαδή ένα στα δύο, πηγαίναμε πολύ συχνά στο βουνό για μεγάλους περιπάτους. Βέβαια, όταν ήμουν μικρός, περισσότερο με τραβάγανε παρά ήθελα να πάω μαζί τους. Χίλιες φορές προτιμούσα να μείνω σπίτι και να συνεχίσω να παίζω βιντεοπαιχνίδια παρά να πάω στα βουνά. Είχα πει το εξής θρυλικό (έτσι μου έχουν πει, σιγά μην το θυμόμουν) πολύ πριν έρθω σε επαφή με οποιοδήποτε είδος παιχνιδιού, φανταστείτε, στην τρυφερή ηλικία των τεσσάρων: «Δεν είμαι φτιαγμένος για να περπατάω!!». Από τότε ο πατέρας μου άρχισε να με λέει γλάστρα. Τέτοια ήταν η τεμπελιά και η βαρεμάρα μου, και το να τρέχω στα βουνά δεν ήταν εξαιρέση. Ανεξήγητη και αδικαιολόγητη, θα έλεγε κανείς, ίσως να ήταν και κάποια μορφή παιδικής αντίδρασης στην αεικινησία του πατέρα μου, που ήθελε να πηδάμε σαν τα κατσίκια από τον έναν βράχο στον άλλο, να κατακτάμε κορυφές, να κάνουμε συνέχεια εκδρομές με διάφορους Φίλους του Βουνού, της Θάλασσας, των Μονοπατιών, της Φύσης, του Περιβάλλοντος και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο.
Έχω συγκρατήσει πολλές εικόνες από διάφορα σημεία της Ελλάδας, μερικές από αυτές μπορεί να είναι και κάτι περισσότερο από επηρεασμένες από τις πανταχού παρούσες φωτογραφίες στα αμέτρητα άλμπουμ που έχει ο πατέρας μου από εκείνη την εποχή, αν και όλο και κάποια ανάμνηση μου, δικιά μου, my precious, my own, φαντάζομαι, θα είναι αυθεντική. Τέλος πάντων, από κάποιο σημείο και μετά, δεν γούσταρα άλλο να τρέχω από δω κι από ‘κει, είχα γίνει σπιτόγατος, για την ακρίβεια, καλωδιομένος σπιτόγατος, πώς να το κάνουμε. Όμως όταν είσαι μικρός, δεν έχεις και πολλά περιθώρια επιλογής. Άλλωστε, σιγά που θα με άφηνε ο πατέρας μου να μείνω σπίτι και να παίζω Mario όταν θα μπορούσαμε να ανακαλύψουμε νέα μονοπάτια και να αναπνεύσουμε καθαρό αέρα. Οπότε, είτε φτιαγμένος είτε όχι για περπάτημα, το έκανα.
Με τα χρόνια, πρέπει να εξερευνήσαμε όλα τα μονοπάτια του Υμήττου. Από το γνωστό μέχρι την Καλοπούλα, το άλλο μέχρι την Μονή Καισαριανής, ένα άλλο που πέρναγε μπροστά από μια παράγκα, κάποια άλλα που έφταναν σε ένα σημείο με εξαιρετική θέα και κάτι σαν κιόσκι και τραπεζάκια για πικνίκ, ένα που έφτανε σε μια στέρνα με γυρίνους (μόνο αν ήταν φθινόπωρο φαντάζομαι), ένα που πέρναγε από έναν ελαιώνα με γαϊδουράκια… Χειμώνα-καλοκαίρι, πολλά συνεχόμενα χρόνια, τόσο που τώρα μου είναι σχεδόν αδύνατο να ξεχωρίσω το πότε και το πώς. Απλά έχω εικόνες από αυτές τις παλιές εξερευνήσεις.
Σε κάποια φάση σταμάτησαμε να πηγαίνουμε βόλτες από εκείνη την μεριά του Υμηττού, πρέπει να ήταν γύρω όταν πήγαινα γυμνάσιο και Βάσω και πατέρας είχαν μετακομίσει στου Παπάγου και αργότερα στον Χολαργό, οπότε απλά κάναμε βόλτες από το σπίτι μέχρι το βουνό με τα πόδια (είναι στους πρόποδες του βουνού όμως από την βόρεια πλευρά). Όπως και να ‘χει, είχα τουλάχιστον 7 χρόνια να περάσω από τα παλιά γνώριμα μονοπάτια… Δεν ξέρω τι έγινε, δεν ξέρω πώς, και γιατί, αλλά κάπου στην πορεία το παιδί-γλάστρα μεταλλάχτηκε σε χίπη φυσιολάτρη (What? Your Hall is evolving!), με πολλή όρεξη για εξερεύνηση, δέντρα, περπάτημα, και όλα αυτά τα ωραία. Ίσως να το είχα μέσα μου. Ίσως να είναι κομμάτι του να μεγαλώνεις, με τα καλά του και τα κακά του, στην περίπτωση μας καλό. Ίσως να έπρεπε να περάσω από το στάδιο “γλάστρας” για να μπορώ να φτάσω στο σημερινό σημείο. Μπορεί και να είναι επειδή ακριβώς πήγαιναμε όλες αυτές τις εκδρομές παλιά και τραβάω ενέργεια από αυτές τις πρωτογενείς, βασικές, παιδικές στρώσεις της προσωπικότητας μου. Ίσως και να ωφείλεται σε κάτι τελείως άσχετο. Δηλώνω αγνωστικιστής ως προς τα αίτια.
Έτσι λοιπόν, μετά από χρόνια και με πραγματική όρεξη πλέον, έφτασα στο Νεκροταφείο Καισαριανής, απ’όπου ξεκίνησα να περπατάω κατα μήκος του δρόμου μέχρι να φτάσω στην αρχή του μονοπατιού. Διαισθητικά, χωρίς άλλον τρόπο να ξέρω πού να πάω παρά μόνο με την βοήθεια των αναμνήσεων και των πινακίδων, μετά την καταιγίδα αναμνήσεων, άρχισα να νιώθω την γνώριμη αίσθηση. Όλα φαίνονταν μικρότερα, απλότερα, και ταυτόχρονα οικεία, σαν ένα παιχνίδι που κάποτε έλιωνες αλλά δεν έχεις αγγίξει για 10-15 χρόνια. Όταν έκανα τις βόλτες αυτές, ο πατέρας παίζει να μου έριχνε 3-4 κεφάλια. Τώρα είμαι ψηλότερος από εκείνον, και φυσικά όλα φαίνονταν μικροσκοπικά… «Μα καλά, αυτά τα δέντρα δεν ήταν ψηλότερα; Και σε αυτό τον δρόμο δεν μπορούσες να παίξεις μπάλα; Τώρα με το ζόρι μπορείς να κάνεις ποδήλατο! ό_’O» Γκουχ. Θυμόμουν την διαδρομή μέχρι την Καλοπούλα να είναι τεράστια και να μας παίρνει πολλήήή ώρα (ίσως επειδή τότε θα προτιμούσα να ήμουν κάπου αλλού), όμως σήμερα έκανα το μονοπάτι σε κάτι λιγότερο από μισή ώρα! Από την μέση της διαδρομής περίπου, το τοπίο ήταν μισοστρωμένο με χιόνι. Το σύννεφο πάγου που έπεφτε από τα πεύκα με κάθε δυνατό φύσημα του ανέμου και έκανε το τοπίο ακόμα πιο αστραφτερό λευκό, η παγωμένη αίσθηση των λασπωμένων μπατζακιών και της υγρής μύτης μου αγαλίαζε το είναι. Μετά από 2-3 ακίνδυνες γλίστρες — πριν το πείτε, για τελευταία φορά, ΔΕΝ συνηθίζω να τρώω τούμπες! — στο λασπωμένο μονοπάτι, έφτασα τελικά στην Καλοπούλα, όπου με περίμενε κλειστή. Τελείως κλειστή; Όχι. Το γενναίο αναψυκτήριο πάντα θα είναι εκεί για να προσφέρει ακόμα και ένα μπουκαλάκι νερού στους χαρούμενους πεζοπόρους.
Έχετε προσέξει πως το χιόνι είναι σαν να έχει τον ήχο της σιωπής; Πολλές φορές, όταν χιονίζει πυκνά και δεν φυσάει ταυτόχρονα, απλά σταματάω και παρατηρώ τον κόσμο γύρω μου. Όλα είναι σιωπηλά, και είναι λες και η ίδια η χιονόπτωση είναι αυτή στην οποία ωφείλεται αυτό το εφέ σίγασης. The white stuff whites out the world…
Σήμερα δεν το έζησα αυτό γιατί υπήρχαν πολλοί Αθηναίοι πάνω στον Υμηττό που απολάμβαναν αυτή την χειμερινή έκσταση όπως κι εγώ. Άλλα ήταν και η μακρινή βοή της Αττικής Οδού. Ο Περιφερειακός ήταν, αν ήταν, υπό κατασκευή όταν εγώ περπάταγα ανάμεσα στα κυπαρίσια και σκαρφάλωνα τα βράχια μικρός. Τότε ήταν ήσυχα. Σήμερα είχα μια ξαφνική εμπειρία επαφής με την πραγματικότητα: ναι, ήμουν εκεί, 22 χρονών, σε ένα βουνό 10 λεπτά από το κέντρο της Αθήνας με το λεωφορείο 224, όχι σε κάποιο μακρινό, ανέγγιχτο δάσος. Θα μου πείτε, ένα ανέγγιχτο δάσος δεν θα είχε μονοπάτια. Σε αυτό το ξεδιάντροπο, από μέρου σας, γείωμα, θα σας απαντούσα με ένα λυπημένο βλέμμα και ένα νεύμα ένοχης συμφωνίας.
Επέστρεψα από τον κανονικό δρόμο και χώθηκα στο πρώτο λεωφορείο που βρήκα, το οποίο ήταν τσάμπα και πήγαινε γραμμή στον Ευαγγελισμό! Με ένα πλατύ χαμόγελο επέστρεψα σπίτι και δεν μπορούσα να αντισταθώ στον πειρασμό να με τραβήξω μερικές φωτογραφιές με το γουίντερ λουκ.
Τι τον έχουμε τον καθρέφτη; Άσε που στην Μυτιλήνη έχω μόνο έναν 10cmx15cm για καθρέφτη για κάθε χρήση… Μου έλειψε!
Λόρδα
Αίγινα, Δεκέμβριος 2009.
Εγώ, η Ινές, η Καρίνα και ο Άγγελος παίζουμε ένα παιχνίδι, στο οποίο ένας από τους παίκτες (ας πούμε η μάνα) ψάχνει στο λεξικό για περίεργες, αστείες λέξεις που, αν ξέρει τι σημαίνουν, ελπίζει να μην τις ξέρουν οι υπόλοιποι. Για κάθε λέξη που ακούνε οι παίκτες, πρέπει ο καθένας να γράψει σε ένα χαρτάκι τι πιστεύει οτί σημαίνει η λέξη. Κερδίζει την λέξη όχι αυτός/η ο οποίος θα γράψει τον σωστό ορισμό, αλλά αυτός/η που θα δώσει τον πιο ευρηματικό ορισμό ή αυτόν ο οποίος τελικά θα άξιζε περισσότερο να συνοδεύει αυτή την λέξη σε ένα λεξικό.
Όταν είχε έρθει η σειρά μου να βάλω λέξεις, μια από τις λέξεις που διάλεξα ήταν η λόρδα. Σκέφτηκα την έκφραση «με κόβει η λόρδα»… Όμως διαπίστωσα ότι δεν μπορούσα να δώσω ακριβή ορισμό του τι σημαίνει ακριβώς λόρδα. Μαχαίρι; Στομάχι, στομαχόπονος; Κάποια σιντοϊστική θεότητα η οποία κυβερνά την πείνα, γνωστή στην Ιαπωνία ως Roruza?
Κοίταξα τον ορισμό και η απάντηση ήταν η εξής απλοϊκή: η πείνα.
…
Ναι, αλλά αυτό δεν το ήξεραν οι συμπαίκτες μου! Τι διαβολικοί «ψευδο»-ορισμοί θα μπορούσαν να τους κατεβούν;;
Η Ινές (απ’ότι θυμάμαι) σκέφτηκε το ιδιοφύες «η πορδή των λόρδων».
Αφού το βρήκα εξαίσια ευρηματικό, την ρώτησα: «και πώς λες ότι μπορεί να είναι η πορδή των λόρδων; Ένα τσιριχτό και βραχύ πριτς;» «Όχι», μου απάντησε χαχανίζοντας, «μάλλον σαν ένα φφφφφ!»
Και η αγνή, απέριττη, ισοπεδωτικά παγκόσμια πορδή αξίζει αναφορά. Πείτε την αργά και τονισμένα. Και φανταστείτε τι ακριβώς περιγράφει.
Τούμπανο
Να μια πολύ, πολύ ενδιαφέρουσα λέξη. ΤΟΥΜΜΜΜΠΑΝΟ.
Χαρακτηρίζει συνηθέστερα βυζιά (δοκιμάστε ένα image search με την λέξη “τούμπανο” στο google και θα με θυμηθείτε… ΤωΤ), κώλους και ανθρώπους γενικότερα όταν έχουν μεγάλους μύες, («είναι τούμπανος»), αλλά το συναντάμε συχνά και για κοιλιές, το δάχτυλο μου αφού το δάγκωσε *εισάγετε το αγαπημένο σας επικίνδυνο ασπόνδυλο εδώ*, σουβλάκια (ή πίτες, αν η απόσταση σας από την Ακρόπολη μετριέται με τουλάχιστον τριψήφιο αριθμό χιλιομέτρων), σάντουιτς, καφέδες, τσιγάρα, ναργιλέδες, ηχεία, υπολογιστές, αυτοκίνητα…
Κοιτάζοντας αυτή την πληθώρα λέξεων, οι οποίες εκ πρώτης όψης φαίνονται άσχετες αλλά παρολαυτά μπορούν να περιγραφούν ως τούμπανα, διακρίνω μια εννοιολογική σύγκλιση. Όλα τα παραπάνω είναι τούμπανα όταν είναι τόσο φουσκωμένα που φαίνονται σαν να μπορούν να σκάσουν, να ξεχειλίσουν. Τα χαρακτηρίζει μια ελκυστική πληθωρικότητα. Ενδιαφέρον είναι πως για να είναι κάτι τούμπανο, πρέπει να έχει υπόσταση, περιεχόμενο. Ένα μπαλόνι, έτσι όπως έχω στο μυαλό μου τα ελληνικά, δεν μπορεί να είναι τούμπανο, ένας ναργιλές όμως μπορεί – εδώ μπορεί η τουμπανότητα του ναργιλέ να αναφέρεται κυριολεκτικά στην πυκνότητα του καπνού, αλλά και στο πόσο βαρύς είναι. Οπότε, το τούμπανο μπορεί να αναφέρεται και σε μια ωμή ισχύς ή σε ένα βάθος: τούμπανα ηχεία υποδηλώνουν καλά μπάσα ταυτόχρονα συνήθως με μια στιβαρή, βαριά, «πληθωρική» κατασκευή η οποία φαίνεται μετα βίας να συγκρατείται από την εξωτερική επένδυση. Είναι ενδιαφέρον ότι το ίδιο το ΟΥ του τΟΥμπανου είναι βαθύ και μπάσο (φανταστείτε να λέγατε τύμπανο;), όποτε ίσως έχουμε να κάνουμε με μια ελαφριά και υποσυνείδητη ονοματοποιία.
Μιλώντας για τύμπανα λοιπόν… Τι σχέση έχει η έννοια της λέξης τούμπανο, της τιγκαρισμένης (χμμ… τίγκα… καθόλου μακριά από άποψη νοήματος) πληθωρικότητας, με αυτό;
Απ’όσο μπορώ να καταλάβω, πρώτα πρέοκυψε η σύνδεση του ανθρώπινου σώματος με το τύμπανο, από την άποψη ότι τα «φουσκωμένα, τιγκα, γεμάτα, έτοιμα να σκάσουν» βυζιά/ποντίκια/οπίσθια θα έχουν επιφάνεια η οποία αναγκαστικά θα είναι τεντωμένη και σκληρή, όπως η μεμβράνη ενός τυμπάνου. Αφού χρησιμοποίηθηκε η λέξη για να περιγράψει αυτά τα χυμώδη μεν, σκληρά δε μέρη του ανθρώπινου σώματος, μπορούμε να φανταστούμε πως σε δεύτερη φάση άρχισε να χρησιμοποιείται για να περιγράψει άλλες υπάρξεις του κόσμου που η πληθωρικότητα τους, κυριολεκτικά ή μεταφορικά, βρώσιμα ή μη, θυμίζει την σεξουαλική πληθωρικότητα όσων αποκαλούμε τούμπανα. Το ού αντί του ύ μάλλον ήρθε επειδή ακούγεται πιο ουμφάτο, πιο περιεκτικό, πιο γεμάτο. Βέβαια, τα τύμπανα δεν είναι πληθωρικά, έχουν μόνο αέρα μέσα τους! Αλλά τι μας νοιάζει, από την στιγμή που μπορούμε να λέμε ΤΟΥΟΥΟΥΜΜΜΜΜΠΠΠΠΑΝΟ και να γουστάρουμε! 8ζ
So usually, we people don’t talk about the things we hate. It’s all about the things we like. Laughing, smiling… positive feelings. It’s as being angry or hating something is inherently wrong and should be avoided in proper social conduct at all costs. What’s ironic is that, in a way, anger is one of the strongest forms of commitment to something; if it’s enough to make us angry at all (and consequently hate it), then it must mean something to us, maybe even moreso than the things we like.
However, as much as we want to turn our heads to the fact that hate is wrong, impure and other things, there’s a lot of it around. I suppose one would be better off without hate in their life, that is if they manage to unroot it, which is much, much harder than what we’ve been conditioned to think. But that is rare in our culture; hate is usually buried under those smiles, those good manners. Our society is one that nurtures hate and anger, and it’s been made antisocial venting it, so we’re left with a problem.
I used to think that I was unable to hate anyone and anything. I thought that it was good of me to be like that. I even shared this apparent trait of mine with others: “I just can’t hate on anybody, I can’t get angry!” Years of experience have now shown me that not only can I get very angry, like any “normal” person should be able to, there are also some things that I hate. And I hate them with a passion. Such is my passion that I decided, after years of looking the other way, pretending and liking to think I had a kind, pure and non-hating nature to the point of stupidity, to proudly share them with you.
Why 99? 100 and 101 seem kind of arbitrary and too standard for my ever-deviating liking. You’ve got to admit it has a certain ring to it, ninety-nine. It subtracts, rather than adds. Less is more, and even less is even more, right? 😛 I also like nines. There!
This has been an unpredictably lengthy project. I’ve been jotting down things I hate as they’ve been coming to me since October. By the time of writing I’ve only reached #57 and all the obvious ones, for example cockroaches, are out. Things are getting rough. But you know what? The small, hidden ones are the most delicious, personal ones, the little things that make me hate the world’s guts for 15 minutes or so and then I forget all about. That’s where all the meaning is lying bare, waiting to be discovered by myself catching myself unprepared.
When everything’s so bright but in a sick way, especially summer noons. It ruins my mood almost every time. It combines awfully well with the next one up:
I hate fumes. I hate these products of combustion, whether they come from cars, planes, trains, motorbikes, power generators, factories, ships… It doesn’t matter! They’re dirty, they’re quick to give you a headache, they smell bad, they can make even a beautiful place like Mytilini thick with smog. Disrespectful humans! I can’t believe we’re so primitive as to still, use oil so extensively…
“So what I was meaning to tell you was VROOOOOOOOOO I can’t hear you! OOOOOOOOOOOOOOOOOOOMMM… *after 5 second pause* OK, where were we?” It makes it far worse when the riders have this smug expression on their faces, as if there’s some kind of hidden algorithm connecting the dB count of the noise they produce to the length of their penis. Yes there is such an algorithm, fellow bikers of the world. THE MORE NOISE YOU MAKE, THE SMALLER MR. DICKINSON IS. GET IT?
Cockies (not the adorable cockatoo). Roaches. These horrible little creepy-crawlies that have made the lives of many a human miserable… What is it in these little buggers that gets to us so much? Is it their unnatural speed? Their apparent foresight by which they can predict any and all human attempts to kill them? Their dirty habits? Their evolutionary talent tree which has put maximum emphasis on survival and reproduction? That some of them have wings? That they can swim? That one means legion? That their legs have special sensors to detect movements of air and react without any input needed from the roach’s nervous system? That they can feed on anything, including glue and detergent? That they can survive without a head and ultimately die of starvation? That they call the sewers their home? That if they’re carrying eggs when they die they just launch them away from their body? Cockroaches are the ultimate answer to Yoda’s question…
Judge me by my size, do you?
You’ve all experienced it. Going into a taverna, bar or café and finding yourself in the elemental plane of fog. It makes you stink, it makes you dizzy, it’s almost as bad for you as smoking proper. So why is it so hard for people to accept that at some point things in Greece have to move on and that it would be the best for all of us if smoking was forbidden in closed spaces? I’m not talking about a general prohibition, just closed spaces guys. You can still go out to smoke! You and another 70% of the late-night bar-goers, so you can even socialise outside! Win-win, non?
Sometimes, not very often thankfully, I go to the bathroom and the horrible happens… For a little while the sensation lingers, and there’s nothing I can do about it. It’s not that I have any sort of problem. It just appears and disappears at random, and has done so for years. It is very, very annoying.
You order a scalding coffee from the uni cafeteria and they give it to you in this nasty foam cup. There’s bound to be something wrong with having hot liquids in plastic containers… They’re 100% environmentally unfriendly, too.
Alternatively, toilets with flushes too weak. I’ll leave this to your exquisite imagination.
Now, there’s something quite strange about my relationship with sleep. It’s a 1v1v1: trying to sleep early, trying to wake up early and trying to get as much sleep as possible are battling it out every single day. The victor more often than not, almost every time to be exact, being “trying to get as much sleep as possible”. Sometimes, just sometimes, as much as I love sleep, I’d rather sleep less and wake up early so as to start re-adjusting my bio clock. BUT NOOO! My brain think it’s a good idea to wake up at 12:30pm, every single day, no matter whether I’ve slept 6 hours or 10. The alarm clock most probably never gets heard at all. At best, it enters my mid-morning dreams as some kind of ominous speaker blast.
I strongly dislike this language for reasons unknown to me. However, I’d like to learn the language just as an attempt to shake off this prejudice of mysterious origin and also as a tool to travel through America, Pole to Pole, one of my ambitious travel plans…
If I find something particularly feminine, it is a hearty bosom. A foam cup filled bra gives false promises, it is hypocritic. It might make a woman’s figure look impressive at first, but when it gets down to it, it’s a flashy gift wrap with no gift! I should make myself clear though: I have no problem with gifts that have flashy giftwraps! TωΤ
Ladies, feel confident for what you are, your body is you, but it is also not you — you can only choose what you’re going to look like up to a certain extent. You have nothing to be ashamed of. If you’ve got large breasts, be proud of them. If you’ve got small breasts, be proud of them. Each case comes with its own pluses and minuses. Trying to be something you’re not is disappointing and not sexy. And this applies to everything conceivable. “Be yourself” might be one of the most cliché phrases this side of “never say never again”, but I find it applies here.
This goes particularly for all the student restaurants that are pretending they’re providing us with healthy food, as long as they’re giving us salad (but it is applicable to every bad restaurant out there). When it’s not cabbage — which has little nutritional value and makes you fart a lot — it’s this lettuce that looks as if it’s been taken from the field and thrown into the plate, no questions asked , including all the pesticides, herbicides, -icides, bugs (mutated to survive the -icides), dirt, you name it. No wonder it tastes bitter…
Long story short: You’re getting paid to cater to us. That includes keeping us healthy. Don’t make ridiculous excuses of yourselves in this way. At least wash the lettuce, for fuck’s sake! Please.
Now there, that’s something we can all agree upon. Who doesn’t hate bureaucracy? No, my hatred is so intense it makes your average bureaucracy hating look like child’s play next to the fecking crusades. It might be because I admittedly have a sort of fear of bureaucracy. To be honest, I can’t tell which came first, the fear or the hate? That might be because I’m naturally repulsed by anything counter-intuitive. I have the distinct impression that the term “counter-intuitive” was coined to describe bureaucracy.
Anything that might make me have to go through bureaucracy gets the same treatment, unfortunately. This includes Greek and international volunteer programs, Erasmus, insurance, grants, even working for payment when it demands some sort of paperwork. All of this makes me nervous, as if by my showing up, the state and/or the EU will suddenly realise I’ve been a mistake all along and commence my extermination procedure. Even though I’m sure I’ll never get past my hatred for bureaucracy, if I want to do anything of value I have to at least conquer my fear of it.
I’ve been seeing lots of nose and lower lip rings lately. Piercings that look like moles, across the eyebrows, or even in the middle of the cheek! I just cannot comprehend it. Girls and boys alike wear them as if they were trophies. In most cases they detract from the beauty of a face, which leads me to only one conclusion: that they’re done because it is cool to do so, not because they’re particularly pretty. A piercing anywhere but on the easrs is something that immediately separates one from the sheeple and provides admission to the Hip People With No Moral Restraints Club, 2 in the price of 1 with the Social Rejects Club, free sex for the first 25 in line, hurry! Ugh. No thanks. If it’s done properly it can be pretty, which is of course an empty phrase. It’s akin to stating “religion is a good idea, if only people really followed their beliefs!” Again, no.
Sometimes I try to find a little cozy spot somewhere at Uni Hill or perhaps at a café somewhere in town to read, write, or otherwise do my thing. Nuh-uh! Not if people feeling particularly chatty have a say in it! Color me anti-social. Maybe I am. Maybe I want to be social when I’m feeling like it. Go on then! Seclude me from society. Maybe then we can throw a party at the Social Rejects Club together with all the pierced people.
And it’s not like I look as if I have a big green sign over my head flashing “Online/Available” for all to see. Usually, (note)books or laptops in your immediate vicinity might signify that they are there for a reason, they could work as the equivalents of a “Busy” sign. Tough luck with that.
There’s no “Appear Offline” to get away from people who just can’t take a hint or are feeling particularly itchy to share with the world (case in point: me) that they had tea instead of coffee this morning, or that they watched a documentary on Ancient Egyptian religion (which might have been interesting if they tried to remember, or were able to reproduce half of it, and not say: “I think it said… hmm… nah I’m not sure” after the first question) or that they downloaded a huge torrent of hentai last night. It’s as if what’s deemed important to share with others over the internet has spread to real life! Blame Facebook. That’s what I do and it makes me happy. Maybe I should be more… expressive of this hatred of mine? Should I draw the line when necessary? Should I stop worrying about other people’s feelings so much? Do I honestly expect too much of people even with this simple little thing? Bah humbug!
DSLRs, and most notably my own Olympus E-510, which I love and hate dearly at the same time, really hate focusing. They do. They have tiny viewfinders, stupid digital MF rings, their AF is sluggish and annoying. Low-light conditions are the worst, of course. Taking photos suddenly becomes unbearably unwieldy, especially if you have live subjects that — just — won’t — FOCUS!
A lot of people, friends including, seem to be very much attracted to “dark” stuff. Vampires, blood, death, paranoia, horror, pessimism, doom & gloom ltd, goths, spikes, guns, guts, disease, (post-)apocalypse, BLACK BLACK BLACK, oh-my-life’s-story-so-dark-and-melancholy-I-can’t-share-it-with-you-at-will-sorry-’bout-that, emotions = compulsive depressive. It’s so fake, yet so… cool. Yep, scratch that off the hate list. Not to mention the real horrors of life are carefully veiled, tucked away and far from sight. But most people who are dark and all won’t dare look that way, of course.
“Έχετε τέσσερα λεπτά και 58 δευτερόλεπτα διαθέσιμα γι’αυτή την κλήση”. You have 4 minutes and 58 seconds available for this call. Every time I call Cosmote to find out my remaining credits they force a needless advertisement down my auditory canal. Cheap, guys. Very cheap. Or when suddenly your remaining credits get to minus due to excessive texting combined with the service unresponsive credit reduction, forbidding you to even perform an αναπάντητη. Customer service and satisfaction is a non-entity in Greece.
Of course! I get it. All. The time. From taxi drivers, to distant relatives, to dates, to long lost acquaintances, to random encounters at parties, everyone feels the need to inquire on what it is exactly I’m doing at Mytilini. Which is normal I suppose. Yes, it is normal, and a sign of polite curiosity. I don’t like going into depth on what I do,though, because more often than not, people aren’t that interested. Then, I figure, why spend the energy telling the truth about my “primary” occupation if it’s not to be appreciated? It’s a hard task. Since the dept does not really know what it’s about itself, it’s a different story I have to invent on the fly every time. There’s no “official”, easy answer. If I spot that the person with which I am holding palaver is genuinely interested, I’ll describe what I’m doing over here in Mytilini gladly. But I must admit I’ve done my fair share of over-simplification or flat-out lying about my field of studies…
Was contemplating making this ever since… }:D
So cuuute!
It seems to me that cats have some kind of weakness to anything that has wings. The moment they see such a bird/insect/toy/thing, they just freeze on the spot and try to devise ways to catch it, no matter how big or small, near or far — in this case, if it’s real or not. To be fair though, cats are the ultimate Modernists: “if I can see it, it must exist!” They can’t seem to be able to wrap their little feline heads around the fact that if something is visible it doesn’t necessarily mean it exists. Not that we humans are much better, come to think of it.
“But qb! It does exist! It’s on the screen, can’t you see?!”
I just hate it when my own self raises stupid but untouchable arguments. Anyway, I wonder what any cat’s reaction would be with one of these:
