Somebody help. This is one persistent earworm. Quick! Find me another one before I write up my own list of regrets. I already know that #9 would be that I never learned how to play the synth.

Before you go, tell me, doesn’t this sound a bit like Any Colour You Like?



Pink Floyd’s A Saucerful of Secrets, and especially Celestial Voices (the part that starts after 07:00), as it was recorded live by the original band itself, is nowhere to be found on Youtube anymore; their corporate representatives seem to be taking good care of wiping clean all traces of humanity from their facade. They made sure that a wordless hymn to the sequence of birth, each person’s battle in life, death and the lamentation that such a thing as death even exists, was something to be excluded from the band’s catalogue online. All that is available now is cover versions, plenty of them, some not so bad, but most not even close to this one live recording from 1969 that bests them all.

Even the entire album Ummagumma is there on their official channel, apart from a single song: that one 12-minute track which has been made conspicuously unavailable.

I can’t fathom what the reasons for keeping this masterpiece from the general public in terms of profit could be, but one thing is for certain: it does stand out.

Listen for yourself.


The recording isn’t from Pompeii, where this picture is from, but I imagine every time he’d sing this song and Celestial Voices live there would come some gust of wind out of nowhere and blow his hair around as part of the show.


The new trailer for Star Wars VII came out just yesterday and it’s racked up more than 30 million views already. Not bad eh?

Here it is for good measure.

I used to really, really love Star Wars. It was about the same time I really, really loved Harry Potter and Pokemon, give or take a few years. Today, as a more or less adult man, in the same way I will still enjoy but find it difficult to really get into Harry Potter and Pokemon for prolonged periods of time—even for nostalgia’s sake—,  I cannot really get Star Wars the same way I used to anymore. It feels comfortable, it feels familiar and easy, but comfortable and familiar is not necessarily what I need or want. Of course I’ll enjoy the movies anytime (I had a blast re-watching A New Hope on VHS a couple of months back—seriously, give let’s VHS a chance— and listening to Verily, A New Hope immediately thereafter) and I’m sure that the SW fan lying dormant somewhere inside of me just waiting to be Awakened will duly do so two months from now, hand-in-hand with the rest of geekkind and the very Force itself, apparently. That much is a given.

But sometimes I do wonder what the world would look like without Star Wars. There, I said it.

Jodorowsky’s Dune. Here’s a link to the full movie. I can’t recommend it enough. Watched it on the train from Belgrade to Thessaloniki. The thumbnail with ole Alejandro sticking his tongue out doesn’t do it justice—or maybe it does. Depends on you.

Imagine a world where there was no Star Wars yet, no original sci-fi blockbuster. Imagine a world where Moebius, Pink Floyd, H.R. Geiger, Salvador Dalí, Mick Jagger, Orson Welles and others  had all been gathered together by pioneering film-maker Alejandro Jodorowsky with the ambition to create a film that would change the world. A film to “simulate an LSD trip” and change young minds, redefine what was  possible for cinema at large visually and thematically. A movie that would play the same technical and cultural role Star Wars played for us, just taking us down a completely different road. A more spiritual and artistic road if you will.

Even though it  got as close to production as a film can possibly get without actually making it to the other side, Jodorowsky’s Dune indeed was never shot because of financing troubles: basically nobody in Hollywood possessed balls big enough and the right shade of gold to support the astronomical $15 million budget and all the associated risk. I don’t blame them really.

View over Arrakeen
View over Arrakeen

Think about it though. Star Wars is great, of course, we all love it, but it’s true that as a film it doesn’t exactly have any kind of message, it’s just a superbly made fairy tale with a generic fairy tale good vs evil plot. In fact it has grown into a marketing and merchandising monstrosity, especially in the last five years or so where you can’t throw a rock without having the rock come complete inside a Darth Vader helmet or better yet have it transform inside your hand into an overpriced Lego brick.

What if our Star Wars had been Dune? The documentary above draws all the parallels, ultimately how this spectre of a movie influenced Star Wars itself as well as other significant films in ways we’d never suspect—another reason I would encourage you to watch it. But get this: the universe where Jodorowsky’s Dune was made is the universe where not only Star Wars would have been completely different, if it had been made at all, but also one where we’d never have seen Alien or Blade Runner.

Would you rather stay in our universe with Star Wars, Blade Runner and Alien, or move to one where Jodorowsky’s Dune had been as successful as Star Wars in ours and had spawned all kinds of stories and ever genres we had never thought possible? If you believe that life imitates art, it would definitely be an interesting universe to experience in a broader sense. Would Muslims be seen under a different light? Would psychedelics or ecology play a more important role in pop culture or even make people vaguely more environmentally-conscious? Will we ever be able to traverse parallel universes and find out for ourselves?

If you enjoyed going down this mental path, I would recommend reading Replay, the book that inspired Groundhog Day, but basically spanning the 26 years between 1963 and 1989 instead of just 24 hours. There is a film in it too that gets big instead of Star Wars and changes the world.

A Great Day For Freedom

I listened to the Division Bell for the first time today. What took me so long, I wonder… Did you know that the name was chosen by Douglas Adams? I found out that they used to be friend with David Gilmour. How cool is that, finding out that two people you admire were friends?

Atom Heart Mother / Quotes ~ Αποφθέγματα VII

Caught from Wikipedia:

Atom Heart Mother is a good case, I think, for being thrown into the dustbin and never listened to by anyone ever again!… It was pretty kind of pompous, it wasn’t really about anything.

– Roger Waters — Rock Over London Radio Station, 15 March 1985, for broadcast 7 April/14 April 1985.

I think both [Atom Heart Mother and Ummagumma] are pretty horrible. Well, the live disc of Ummagumma might be all right, but even that isn’t recorded well.

– David Gilmour — Der Spiegel No. 23, 5 June 1995

I didn’t have anything, really, to do with the start of Atom Heart Mother, and when I asked them what it was about, they said they didn’t know themselves. It’s a conglomeration of pieces that weren’t related, or didn’t seem to be at the time. The picture isn’t related either; in fact, it was an attempt to do a picture that was unrelated, consciously unrelated.

– Storm Thorgerson — Guitar World, February 1998

[Atom Heart Mother] was a good idea but it was dreadful. I listened to that album recently: God, it’s shit, possibly our lowest point artistically. Atom Heart Mother sounds like we didn’t have any idea between us, but we became much more prolific after it.

– David Gilmour — Mojo Magazine, October 2001[10]

I think Atom Heart Mother was a good thing to have attempted, but I don’t really think the attempt comes off that well.

– David Gilmour — Rolling Stone, November 2001

I wouldn’t dream of performing anything that embarrassed me. If somebody said to me now: “Right…here’s a million pounds, go out and play ‘Atom Heart Mother'”, I’d say: “You must be fucking joking… I’m not playing that rubbish!”. ‘Cause then I really would be embarrassed.

– Roger Waters — interviewed by Richard Skinner on BBC Radio 1, originally broadcast: Saturday 9 June 1984

I like it.

— Richard Wright Saturday 9 June 1984

Roger Waters: The Wall Live in Athens 9/7/2011

Roger Waters and the surrogate band...


Πριν λίγες μέρες πήγα στον Roger Waters ο οποίος τίμησε την Αθήνα για άλλη μια φορά με την παρουσία του μετά το 2006 και το Dark Side of the Moon Tour στην Μαλακάσσα (ναι κι εκεί είχα πάει, εξαιρετική συναυλία τότε, ένα Pink Floyd: The Best Of ήταν, λίγο σαν το Echοes ζωντανά! τ^^ Μετά το Live 8 του 2005 φαίνεται ο Waters αποφάσισε, μετά από 20 χρόνια, να διεκδικήσει την θέση του αντιπρόσωπου των Floyd στο σήμερα, εφ’όσον ο Gilmour δεν φαινόταν να ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για την δουλειά).

Ας επιστρέψουμε όμως στο παρόν, ή για την ακρίβεια, στο πριν τρεις μέρες. Από την στιγμή που έμαθα ότι θα ερχόταν ο Waters στην Αθήνα για το The Wall είχα μεν ενδιαφερθεί αλλά δεν είχα δείξει τον τεράστιο ενθουσιασμό. Είδικα τους τελευταίους μήνες που έχω ρίξει τα έξοδα μου όσο γίνεται, το εισητήριο των €55 για άνω διάζωμα μου είχε κακοφανεί αρκετά. Κι έτσι, το είχα πάρει ψιλο-απόφαση ότι δεν θα την δω την συναυλία και προσπαθούσα να πείσω τον εαυτό μου ότι δεν με ένοιαζε.

Κι έβλεπα αρκετούς φίλους και γνωστούς να μου λένε «θα πάω Waters!» και να είναι ενθουσιασμένοι. Και να συνεχίζω να λέω «πολύ ακριβό εισιτήριο…» Αφού έμαθα ότι θα κινηματογραφηθεί η συναυλία, απλά είπα «ντάξει, θα το δω στο DVD». Έλεος;

Μέχρι που, τις μέρες που ήμουν Αθήνα, άντε 4-5 μέρες πριν την πρώτη συναυλία, μου έσκασε.

Θα ερχόταν ο Roger Waters στην Αθήνα, θα παρουσίαζε το The Wall με όλη την οπτικοακουστική του παραγωγή, θα έφερνε στο κατόφλι μας την συναυλία που περιμέναμε να δούμε 30 χρόνια (ΟΚ εγώ καμιά 6-7 :P), σε όλο της το μεγαλείο, κι εγώ δεν θα πήγαινα γιατί τσιγκουνευόμουν το εισιτήριο. Δεν είναι ότι δεν είχα τα λεφτά, τα είχα! Κάθονταν στο συρτάρι μου! Απλά περίμενα την κατάλληλη στιγμή για να τα ξοδέψω. Και ξαφνικά κατάλαβα ότι ΜΑΛΛΟΝ (!) περίμεναν αυτήν ακριβώς την ευκαιρία για να δουν το φως του ήλιου. Ευτυχώς ήρθα στα συγκαλά μου και άρχισα αμέσως να ψάχνω για κάποιο φτηνο εισιτήριο online, αφού το φτηνότερο που είχε μείνει από τα επίσημα σημεία πώλησης ήταν στα €97 για το κάτω διάζωμα.

Ευτυχώς επειδή οι συναυλίες ήταν τρεις και έτσι υπήρχε για όλους, κάτι που δεν επέτρεψε στους μαυραγορίτες να βγάλουν χρήματα εις βάρος… αχέμ… αυτών που τα παίρνουν όλα απόφαση τελευταία στιγμή, κατάφερα και βρήκα εισιτήριο για την αρένα €60 (από €65 της προπώλησης) για τις 9/7 στο forum του rocking.gr — και πάλι, ευχαριστώ pandelis79! ^^D

Σκεφτόμουν να πάω μόνος, αλλά τελικά βρέθηκε καλή παρέα (η Έλλη και φίλες της από την Κρήτη που ήταν πολύ φανς!), οπότε εξοπλίστηκα με ένα μπουκάλι τσίπουρο και ξεκίνησα για το κλειστό γήπεδο του μπάσκετ στο ΟΑΚΑ. Στον ηλεκτρικό υπήρχαν πολλοί που φόραγαν μπλούζες The Wall ή άλλες πινκφλοϋντικο-κεντρικές (είδα και μια γαμάτη που είχε έναν Freud βαμμένο ροζ και έγραφε… oh you can figure that one out, can’t you?)

Ο συναυλίακος χώρος μου προκάλεσε πραγματικά δέος. Άλλο πράγμα να απλώνεται όλοκληρο το κλειστό στάδιο πάνω από το κεφάλι σου, κατάλαβα αμέσως γιατί το προτίμησε ο Waters. Και φυσικά, ένα μισοχτισμένο τοίχος μπροστά από την σκηνή…

Πριν αρχίσει η συναυλία, όλα τα φώτα του σταδίου έγιναν κόκκινα και από την σκηνή μας ζήτησαν να κρατήσουμε τις χάρτινες μάσκες που μας είχαν δώσει στην είσοδο στο χέρι και να τις κουνάμε «σαν να είμαστε ωκεανός»… Βέβαια πολλοί την κράταγαν με την λάθος μεριά να βλέπει την σκηνή, οπότε δεν ξέρω τι θα βγει και αν τελικά θα το βάλουν στο DVD. Όπως και να ‘χει, είχε μια αίσθηση «στημένου» αυτό, αν και δεν μπορεί φυσικά να γίνει διαφορετικά! Κατάλαβα ότι όλα τα γαμάτα που μπορεί να βλέπουμε μερικές φορές στα λάιβ DVD να μην είναι τόσο αυθόρμητα! Ήταν ένα κρυφοκοίταγμα στον πραγματικό κόσμο…

Και μετά, άρχισε το υπερθέαμα…

Αυτά που μου έκαναν εντύπωση:


Athens from Roger Waters on Vimeo.

  • Στο Mother, στο σημείο που λέει “Mother should I trust the government?” έγραψε στο τοίχος δεξιά της σκηνήες ένα “No fucking way!” και στα αριστερά ένα “Να γαμηθεί η κυβέρνηση” Φαντάζεστε τι έγινε από κάτω…
  • Στο ίδιο τραγούδι παιζόταν από πίσω ένα στυλισαρισμένο βίντεο με τον Roger από μια συναυλία του tour του The Wall από το ’80 στο Earl’s Court. Πριν το τραγούδι, ο Waters μίλησε γι’αυτό και μεταξύ άλλων είπε κάτι σαν “that fucked up Roger from thirty years ago“. Έχει ο καιρός γυρίσματα…
  • Μετά το Another Brick In The Wall (Part 2), έπαιξαν μια έκδοση πιο “μπαλάντα” του τραγουδιού με άλλους στίχους… Μου άρεσε αυτό!
  • Στο Goodbye Blue Sky, πάνω στο τοίχος προβάλλονταν βομβαρδιστικά που άφηναν σταυρούς, σφυροδρέπανα, δολάρια, σύμβολα της ειρήνης… Διάβασα ότι άφηναν και αστέρια του Δαυίδ σε προηγούμενες συναυλίες αλλά ο Waters δέχτηκε παράπονα γιατί τα πλάνα που έδειχναν τα αεροπλάνα να αφήνουν δολάρια ήταν κολλητά με αυτά που άφηναν τα αστέρια, και γι’αυτό τα έκοψε αυτά τα πλάνα… Τα σχόλια δικά σας.
  • Αυτό (από το 1:00 και μετά. Πρόβαλαν το animation από την ταινία για αυτό το μέρος, και πολύ καλά έκαναν γιατί είναι από τα καλύτερα μέρη της ταινίας… Απλά, ουάου):

  • Η μαριονέτα που έπεσε στο Don’t Leave Me Now (εμπνευσμένο βιντεάκι!) της γυναίκας ήταν πραγματικά ανατριχιαστική… Ό,τι συμβολίζει η γυναίκα για τον Pink, την πρώην γυναίκα του, την groupie της μιας βραδιάς η οποία ξυπνάει μέσα του όλα αυτά…
  • Μέχρι το τέλος του πρώτου μέρους, το τοίχος είχε ολοκληρωθεί, όποτε στο Hey You το συγκρότημα έπαιζε μέσα από το τοίχος. Ήταν πολύ δυνατή στιγμή και ταίριαζαν απόλυτα με το concept και τους στίχους… Στο Is There Anybody Out There ένα τουβλάκι του τοίχους φεύγει και εμφανίζεται ο Waters να παίζει μέσα από το κενό. Βέβαια μετά ξανακλείνει…
  • Τo Comfortably Numb είναι πολύ συναισθηματικά φορτισμένο τραγούδι για μένα, με είχε κάνει να κλάψω κάποτε και ο μόνος λόγος που δεν το κάνει πια είναι επειδή μάλλον το έχω συνηθίσει, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν μου αρέσει ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ πια. Και τις δύο φορές που το έχω δει live απλά δεν μπορούσε να κάνει αυτό το κλικ. Ήταν λέτε επειδή, όπως μου συμβαίνει συχνά, κατα την διάρκεια της συναυλίας δεν συνειδητοποιώ 100% που βρίσκομαι, ή επειδή πολύ απλά δεν ήταν ο Gilmour στην κιθάρα και στο μικρόφωνο…;
  • Στο Run Like Hell όλοι βαράγαμε παλαμάκια ρυθμικά με το σήμα του Roger… ξ^^
  • Το The Trial ήταν καταπληκτικό με πάρα πολλή ένταση και φυσικά το TEAR DOWN THE WALL!, όπου βέβαια το τοίχος κατέρρευσε σχεδόν πάνω στο κοινό των μπροστά-μπροστά — μάλιστα σήκωσε σκόνη! Κι εδώ έπαιξαν το animation από την ταινία πάνω στο τοίχος.

  • Σε κάποια σημεία ο ήχος ήταν ίδιος με τον δίσκο. Δεν παίζει να έχει βελτιωθεί τόσο πολύ η φωνή του Waters από το 2006, έτσι δεν είναι;!

Ένιωσα κι εγώ ότι είχα ένα τοίχος ενώ έβλεπα την συναυλία, ένα τοίχος που δεν μου επέτρεπε να συνειδητοποιήσω που βρισκόμουν. Χανόμουν στην φαντασμαγορία και στην παρέα με την οποία βρισκόμουν. Ειδικά το δεύτερο μέρος τελείωσε σαν αστραπή. Τώρα νιώθω λες και όλα αυτά τα ονειρεύτηκα! Να φταίει άραγε το τσίπουρο, η μπύρα και το κρασί; Ή μήπως απλά όταν είσαι σε κάτι τόσο ανεπανάληπτο, θεαματικό και… τεράστιο, είναι πιο δύσκολο να κοιτάξεις προς τα μέσα γιατί κοιτάζεις προς τα έξω και δεν είσαι έτοιμος για να δεχτείς αυτή την καταροή πληροφορίας, αισθήσεων, αναμνήσεων και επομένως συναισθημάτων; Ίσως να είναι απαραίτητο να τα κλείσεις όλα αυτά απ’έξω, αλλιώς όχι μόνο δεν θα συνειδητοποιείς που βρίσκεσαι, δεν θα το προσέχεις κιόλας…

Περιμένω να απολαύσουμε την συναυλία στο DVD, με όσους ήταν τυχεροί και την είδαν αλλά και όσους δεν την είδαν! Σας περιμένω για να ξαναδούμε την definitive έκδοση του The Wall από εκείνη την ονειρική βραδιά…

Και ένα μικρό δωράκι για το τέλος… θα περίμενε κανείς να το ξανάκαναν για την κινηματογράφηση… αλλά όχι…

Roger Waters & David Gilmour – Comfortably Numb at O2, London, 12/5/2011


Pink Floyd – Speak to Me/Breathe

I was out today and I saw a poster for Easy Star All-Stars’ live at Fuzz Club. They’ll be playing on my birthday! Wouldn’t it be nice if I could go? But who would ever go there with me? }:{

Coming in earthly contact with that poster brought Dark Side Of The Moon rushing to my head, something not all that uncommon. There I was, standing in a packed tram, quietly singing Time, Money, Brain Damage, Eclipse…

…and Breathe. One of my favourite songs hands down. But it’s a bit redundant picking out just one of the tracks off DSOTM. It’s like having to pick out a single scene off Star Wars. Or Spaced. Or Lola Rennt. The lyrics, oh the lyrics take me, and have always taken me, places. This is beauty.

Dedicated to… oh! You know who you are. 🙂

Breathe, breathe in the air
Don’t be afraid to care
Leave but don’t leave me
Look around and chose your own ground
For long you live and high you fly
And smiles you’ll give and tears you’ll cry
And all you touch and all you see
Is all your life will ever be
Run, run rabbit run
Dig that hole, forget the sun,
And when at last the work is done
Don’t sit down it’s time to dig another one
For long you live and high you fly
But only if you ride the tide
And balanced on the biggest wave
You race toward an early grave.

EDIT: The Easy Stars All-Stars cover *sigh*:

Pink Floyd – The Nile Song

Επίκαιρο: The Nile Song! Όχι, δεν είναι αυτό το μόνο που θα γράψω για την Αίγυπτο, ετοιμάζω κατεβατούλι. Θα μπορούσε η γκόμενα για την οποία μιλάνε οι στίχοι του τραγουδιού να είναι κάποια Ελευθερία. 😉


I was standing by the Nile
When I saw the lady smile
I would take her out for a while
For a while

Oh, my tears wept like a child
How her golden hair was blowing wild
Then she spread her wings to fly
For to fly

Soaring high above the breezes
Going always where she pleases
She will make it to the islands in the sun

I will follow in her shadow
As I watch her from my window
One day I will catch her eye

She is calling from the deep
Summoning my soul to endless sleep
She is bound to drag me down
Drag me down

\\m// Αυτό είναι ίσως το πιο heavy τραγούδι των Pink Floyd. Από το soundtrack της ταινίας More το οποίο επιμελήθηκαν το 1969 — πριν τους Sabbath, mind you. Αυτά για να μην έχει τίποτα να πει ο Mordread, όχι τίποτ’ άλλο! 😛

Ευχαριστώ τον Kira που με έμαθε για το συγκεκριμένο κομμάτι. Έχει εντριφήσει στους πρώιμους Floyd όπως εγώ ποτέ δεν ενδιαφέρθηκα και βλέπω πως ίσως πρέπει τελικά! Cheers!