Author: Cubilone

This is me. Or so I believe.

30 Sleeps — Open Source Personal Development

I came across a very, very interesting blog a few days ago. I’ve been reading a lot of articles by Brad Bollenbach, owner and creator of 30 Sleeps, and they’ve made me think. The key idea (and inspiration for the title) is that we can make any change in our life, from the smallest to the biggest, within 30 days of putting our minds to it. 30 days and 30 nights, according to Brad, should be enough for us to know if what we’re trying to do is a good idea and it’s just enough to see some progress and some real results. He says it better than I ever would. Here are some of the articles I’ve read already. Beware: danger of addiction! Click on the links at your own risk. I’m putting them here to rid the weight off my Firefox, too. I’ve had them open in tens of different tabs for days! ^^P

Radical Honesty
Social Skydiving: The Art of Talking to Strangers
The Joy of Living Dangerously
How to Read a Book
Achieving the Impossible
Understanding Beliefs
Original Ideas
How to Not Care What Other People Think
Social Polarity
5 Energy Vampires and How to Get Rid of Them
Live Your Own Adventure
How to Just Be Yourself
Keeping It Simple
Embracing Rejection
Self-Respect
How to Meet Women Without Really Trying: An Example

Browse around and I’m sure you’ll find more of your interest!

Game 2.0 — Shogun 2: Total War Review

Και ναι… Ένα ακόμα review μου για το σάιτ.

Μόνο που αυτό είναι για ένα από τα καλύτερα παιχνίδια που έχω παίξει εδώ και πολύ καιρό…

Το καλύτερο; Ο Cuberick, ο σταθερός υπολογιστής μου, είναι όφλαιν, σε κόμα, χωρίς διάγνωση (ούτε καν τα λαμπάκια της μάδερμπορντ δεν ανάβουν), οπότε το παιχνίδι αναγκάστηκα να το λιώσω για δυο LAN Partay βραδιές στα gnet της Μυτιλήνης. Ευχαριστώ όσους με βοήθησαν απ’το νετ καφέ να εγκαταστήσω το παιχνίδι όταν όλες οι ελπίδες φαίνονταν να εξαναμίζονται. 🙂

Το παιχνίδι της χρονιάς (μέχρι ίσως το Skyward Sword; One can only hope…)

Ένας επιπλέον λόγος γιατί αγάπησα αυτό το παιχνίδι (και τώρα δεν έχω ούτε λεφτά ούτε υπολογιστή για να το απολαύσω περισσότερο!)

Review: Το κομμάτι που λείπει συναντά το Μεγάλο Ο

Το κομμάτι που λείπει συναντά το Μεγάλο ΟΤο κομμάτι που λείπει συναντά το Μεγάλο Ο by Shel Silverstein

My rating: 5 of 5 stars

Some books just meet your life like passing comets. You can’t possibly predict their coming or the respective impact they’re going to have on you, but there they go, shooting across the night-sky of your life. Spectacularly… It’s almost as if they become so important for you precisely because they come out of nowhere.

It was the same with this little book. It was a nice day in Kerkyra a few weeks ago. Me and a couple of newly-met friends wanted to go somewhere for a “coffee” (raki with honey as it later turned out!). This fateful place was to be Cafe Del Art, a little cafe bar hidden in some typically quaint obscure little Corfu sidestreet I would have never found on my own.

“Oh, it’s a shame. They have such beautiful lighting here normally. Maybe it’s too early”, said Danai as we were sitting at a table next to the window. “Oooh! That book! Do you know it? I love it!”, she added, eyeing a book sitting in a corner of the little shop and handing it to me. It was, of course, the book I’m writing this “review” about.

Yes, it’s a picture book. Inconspicuous, right? One could easily dismiss it at first sight as merely a children’s book. Heh. Another strong message one could get from it is that judging a book from its cover is seldom wise. This book can talk on fantastically different levels to people of different ages. Don’t they say, after all, that if one knows her stuff she’ll be able to explain it to a child? I don’t know about the children that read this book, but I Understood. And I urge everyone to experience how inspirationally and masterfully just a few simple shapes and sentences can carry a profoundly deep message on the meaning of the human condition. Things we all know are true deep inside; we’ve only been looking away for too long.

View all my reviews

Ταυτότητες

Όλοι έχουμε πολλές ταυτότητες. Είναι το πώς κατηγοριοποιούμε τον εαυτό μας είτε για να ανήκουμε σε μια ομάδα, είτε για να ξεχωρίζουμε. Όμως δεν επιλέγουμε μονάχα εμείς τις ταυτότητες μας, μας τις δίνουν και οι άλλοι ώστε να μπορούν να μας ταξινομήσουν στο μυαλό τους, στους ανθρώπους αρέσει να ομαδοποιούν και, μοιραία, να γενικεύουν. Κάποτε υπήρχε ιεράρχηση ταυτοτήτων: κάποιες ήταν σημαντικές, κάποιες όχι. Στην εποχή μας όμως δεν είναι εύκολο να κρίνεις πια ταυτότητα είναι σημαντικότερη. Σωστότερα, η προσωπική μας ιεράρχηση είναι σημαντικότερη από την όποια κοινωνική ιεράρχηση μπορεί να επικρατεί. Αντίστοιχα, μπορούμε να επιλέξουμε ποιες ταυτότητες μας θα προβάλλουμε και και ποιες όχι, χωρίς να σημαίνει πως έτσι μπορούμε να ελέγξουμε πώς οι άλλοι μας ταυτοποιούν και μας αντιλαμβάνονται. Παρακάτω γράφω μερικές δικές μου ταυτότητες, χωρίς να ξεχωρίζω αν είναι δικές μου ή μου τις έχουν κοτσάρει άλλοι. Μέχρι ένα σημείο, άλλωστε, δεν υπάρχει διαφορά…

Δημήτρης, Dimitris, Hall, Αυστραλός, ταοϊστής, qb, άντρας, χορτοφάγος, ανίψι, άνεργος, γεννημένος το 1989, άνθρωπος, ιστιοπλόος, εγγονός, ξάδερφος, σπασίκλας, Γήινος, απόφοιτος Δημοτικού-Γυμνασίου-Λυκείου, φιλόσοφος, λευκός, καπνιστής, ρομαντικός, κάτοικος Νέας Σμύρνης-Μυτιλήνης, ομάδα αίματος 0+, ψευτοϊδεολόγος, Ευρωπαίος, Ιχθύς, Φίδι, νεαρός, οικολόγος, δημιουργός website, χρήστης, INFP, κάτοχος *εισάγετε προιόν εδώ*, χίπης, ψηλός, σκλάβος γατών, αναίσθητος, παιδί, καλλιτέχνης, φοιτητής (στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου), γιος, Έλληνας, gay, αλτέρνατιβ, straight, bro, Cubilone, φίλος του/της *εισάγετε φίλο/η μου εδώ*, βαφτισμένος Χριστιανός, πρώην της *εισάγετε πρώην μου εδώ*, ατσούμπαλος, ψαγμένος, μακρυμάλλης, gamer, editor, couchsurfer και couch-host, έξυπνος αλλά αφηρημένος, προστάτης οικογενείας, ζωόφιλος, παιχνιδιάρης, υπναράς, καταστροφέας, φλώρος, βρωμιάρης, καστανομάτης, ανίδεος, περίεργος, μουσάτος, ροκάς, φωτογράφος, βιβλιοφάγος, κομπιουτερόβιος, σνομπ, ηθοποιός, εθισμένος, τεμπέλης, ονειροπόλος, ταξιδιώτης, μυτόγκας, νεάντερταλ, ήρεμη δύναμη, ό,τι-να’ναι…

Δεν μου έρχονται άλλες για τώρα.

Review: Το μυστήριο της τράπουλας

Το μυστήριο της τράπουλας Το μυστήριο της τράπουλας by Jostein Gaarder

My rating: 4 of 5 stars

Η ιστορία της πορφυρής γκαζόζας, του Μυστικού Νησιού και των μυστηριωδών κατοίκων του, της αναζήτησης ενός Νορβηγού πατέρα — αυτοαποκαλούμενου Μπαλαντέρ — και του γιου του για να βρουν τον Άσο Κούπα τους, δηλαδή την μητέρα που έφυγε για να βρει τον εαυτό της στην Ελλάδα και μιας άλλης, πιο γνωστής μας αναζήτησης: αυτήν για την αλήθεια του ποιοι είμαστε, προς τα πού πάμε, γιατί, τι πραγματικά μετράει στην ζωή και όλα αυτά τα γνωστά.

Ο Jostein Gaarder για δεύτερη φορά (το ξέρω ότι έγραψε τον Κόσμο της Σοφίας δεύτερο, αλλά εγώ τον διάβασα πρώτο) αναρωτιέται για τον κόσμο και μας συνεπαίρνει με την φαντασία του με χαρακτηριστικά χαρούμενο, απλό, διαφωτιστικό και συγκινητικό τρόπο. Ο Gaarder ξαναήρθε να μου επιβεβαιώσει ότι η σοφία βρίσκεται στην απλότητα και στην ταπεινότητα προς τον κόσμο, που καλύτερα από κάθετι εκφράζει η παιδική περιέργεια, η οποία αργότερα δυστυχώς πεθαίνει, αφού συνηθίσουμε τον κόσμο. Όντως εγκληματικό, αν το σκεφτεί κανείς. Όπως λέει και ο Death στο Discworld: “Human beings make life so interesting. Do you know, that in a universe so full of wonders, they have managed to invent boredom”.

Το Μυστήριο της Τράπουλας είναι ένα βιβλίο πραγματικά για όλες τις ηλικίες. Ο πρωταγωνιστής, αν και θα μπορούσαμε να υποθέσουμε ότι οι πρωταγωνιστές είναι πολλοί με την ψυχή ενός, είναι μεν παιδί, όμως ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζει τα πράγματα ήταν έμπνευση. Ακόμα περισσότερο με ενέπνευσε ο πατέρας του Χανς Τόμας. Ενήλικας που ποτέ δεν σταματάει να αναρωτιέται για τον κόσμο, με προβλήματα αλκοολισμού, άφθονη αγάπη για τον γιο, την φιλοσοφία, την ναυτοσύνη και την woman that left him — εδώ σκάρωσε ολόκληρο ταξίδι με αυτοκίνητο από την Νορβηγία μέχρι την Ελλάδα για να την βρει. Θέλω κι εγώ τέτοιον μπαμπά, ή για να είμαι ρεαλιστικότερος, θέλω κι εγώ να γίνω τέτοιος μπαμπάς. Επίσης θέλω να ταξιδέψω στο Agder και στις Άλπεις, κάπου πιο κοντά στο Χωριό και πιο μακριά από το Interlaken. Γαμώτο.

Το όλο meta-narrative με τo Μυστικό Νησί, τους διαδόχους του Μυστικού και την Τράπουλα του Φρόντε ήταν μια ενδιαφέρουσα ιδέα, και μια ωδή στις γήινες ανθρώπινες απολαύσεις. Αν η υπόθεση με την τράπουλα ήταν λίγο καλύτερα τοποθετημένη (σε μερικά σημεία μου φάνηκε βεβιασμένη και μου έκοβε το ενδιαφέρον) τότε το βιβλίο μπορεί να άξιζε και το πέμπτο αστεράκι του. Τώρα που το σκέφτομαι όμως, ούτε η ιστορία του Χανς Τόμας και του πατέρα του από μόνη της θα ήταν αρκετή για να κρατήσει το ενδιαφέρον αν η μία ιστορία δεν έβαζε σιγά-σιγά όλα τα μυστήρια που προέκυπταν στην πορεία της άλλης σε μια τάξη και το αντίστροφο (κάτι που ποτέ δεν μπορείς να κάνεις με τα πραγματικά ερωτήματα της ζωής, but I digress). Το μόνο σίγουρο; Ποτέ δεν πρόκεται να ξαναπιάσω τράπουλα με τον ίδιο τρόπο. Και σίγουρα η έμπνευση του τραπουλο-ημερολογίου θα μου μείνει.

Πολλές φορές αναρωτήθηκα τι θα μπορούσε να αντιπροσωπεύει η πορφυρή γκαζόζα στην πραγματική ζωή. Παραισθησιογόνα ναρκωτικά ίσως; Άνετα θα μπορούσε να είναι κάτι τέτοιο. Και ναι, θέλω να δοκιμάσω γεύση κεράσι στον αγκώνα μου και βατόμουρο με λεμόνι στο αριστερό μου μεγάλο δάχτυλο του ποδιού! Όπως λένε όμως και στο βιβλίο… Αν δοκιμάσεις ό,τι έχει να δώσει η ζωή με μια γουλιά, γιατί μετά, στην τελική, να ζεις, αν όχι μόνο για να συνεχίσεις να πίνεις;

Βαθιά ερωτήματα. Αυτό το βιβλίο έχει πολλά, ακόμα και αν είναι καλά κρυμμένα στα χάρτια… Ασυνήθιστο, γιατί συνήθως ψάχνουμε στα χαρτιά για καλά κρυμμένες απαντήσεις.

Ευχαριστώ την Άλεξ που μου το δάνεισε. 🙂 Κάποτε είχαμε προσπαθήσει να διαβάσουμε αυτό το βιβλίο μαζί. Η προσπάθεια ήταν φυσικά καταδικασμένη. Έγραψα κι εγώ το όνομα μου στο πίσω μέρος του βιβλίου, 13 Μάρτηδες (μια οικογένεια του Μυστικού Νησιού 😉 ) μετά την τελευταία προσθήκη.

View all my reviews

Tο απόλυτο smilie

:ω

Με το τελευταίο γράμμα της αλφάβητου, ή κοσμιότερα, έναν κώλο, μπορείς να αναπαραστήσεις είτε στόμα που φωνάζει, είτε φιλάκι. Είναι smilie μπαλαντέρ, που εκφράζει καλύτερα από λέξεις την γλώσσα που χρησιμοποιείς σε μια σχέση αγάπης και μίσους…Μπορείτε και να το χρησιμοποιήσετε και να αφήσετε τον άλλο να καταλάβει ό,τι προτιμά, και μέσω της προβολής που σίγουρα θα κάνει, να καταλάβετε τι σκέφτεται για εσάς! τ^^

Παραλλαγές:

}:ω, 8ώ (ο τόνος χρησιμεύει ως σέξι ελιά — λέμε τώρα — ή σάλια/γλώσσα που εκτοξεύονται από το στόμα).