JLMOP // ΣΤΟΝ ΑΡΓΑΛΕΙΟ ΤΟΥ ΦΕΓΓΑΡΙΟΥ

Στον αργαλειό του φεγγαριού

Στον αργαλειό του φεγγαριού by Εύα Βλάμη
My rating: 2 of 5 stars

Αυτό το βιβλίο μου το πρότειναν και δάνεισαν η Μαριάννα κι ο Μάνος.

Με το πόσο ενθουσιασμό είχαν όταν μου έλεγαν ότι έπρεπε να το διαβάσω οπωσδήποτε, μπήκα μέσα με τα μπούνια και ενθουσιασμό. Γρήγορα όμως κατάλαβα ότι αυτό το βιβλίο δεν ήταν για μένα. Sorry, Μαρίαννα και Μάνο…

Με λίγα λόγια, το βιβλίο διαδραματίζεται σε κάποιο χωριό γύρω στο τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου (ή θα μπορούσε να είναι και ο πρώτος, η ιστορία είναι λίγο άχρονη). Όλοι οι φαντάροι που έχουν επιζήσει έχουν γυρίσει. Της Στράταινας ο γιος δεν ήταν μεταξύ τους, αλλά εκείνη αρνείται να πιστέψει ότι ο γιος της είναι νεκρός. Τόσο πολύ αρνείται να το πιστέψει, που οργανώνει και συνοικέσιο και αρραβώνα με μια μικρούλα από το διπλανό χωριό με τον άφαντο γιο της, επιμένοντας πως «ε, τώρα όπου να ‘ναι πια, θα έρθει και αυτός». Βέβαια, αυτές οι μικρές επαρχιακές κοινωνίες δεν αφήνουν τέτοια ατοπήματα ασχολίαστα –ή και ατιμώρητα– για πολύ…

Το λεξιλόγιο ήταν σε πολλά σημεία πολύ δύσκολο για εμένα, με άφθονο αγροτικό λεξιλόγιο των μέσων του προηγούμενου αιώνα και εκφράσεις που είναι σχεδόν γραφικές στο παλιές ακούγονται. Επίσης δεν μπορούσα συχνά να μπω στα κίνητρα και στα βάσανα των χαρακτηρών. Δηλαδή, είχαν εξήγηση μέσα στο βιβλίο, όμως δεν μπορούσα να «μπω» στο πώς πρέπει να έβλεπαν την κατάσταση, ένιωθα πολύ λίγη ταύτιση με τα συναισθήματα τους, τα οποία βέβαια ήταν αρκετά μελοδραματικά.

Αυτό που μου άρεσε ήταν το τέλος. Το βρήκα λυτρωτικό με έναν απρόσμενο τρόπο, αν και φαινόταν ότι το πράγμα πήγαινε προς τα εκεί από ένα σημείο και μετά. Αν είχε οποιοδήποτε άλλο τελος, θα του έβαζα ένα αστεράκι.

Θα το πρότεινα σε όποιον ενδιαφέρεται για την αγροτική κοινωνία της Ελλάδας του 20ου αιώνα, γραμμένο με τη ματιά της που τόσο μακριά φαίνεται από εμένα τόσο λίγα χρονια μετά…

View all my reviews

MY SOUNDTRACK OF 2017

This is not necessarily limited to music that came out last year, far from it; it’s some of the songs that stuck with me the most during 2017.

“The best pop song ever written?”
It’s certainly up there.

Specifically, “Limpid” (around 13:20). Chinese shoegaze — its genre and country of origin are far from the only things this one’s got going for it.

“This is the song that played when the Universe began.”

The ‘things are getting seriously clever’ theme.

Hate the lyrics, didn’t like the movie after getting floored by Whiplash, but this song is just so damn catchy!

The song that got me super-excited about To The Bone.

They were better than Royksopp at Release Festival, and this track (and Bad Kingdom) were a big part of it for me.

That’s not to say that the Norwegian duo didn’t make a spectacular appearance.

One of my most persistent earworms ever. Only watch the video before travelling by plane if you’ve got the balls/ovaries for it.

2017: the year I listened to In Rainbows for the first time. Hey, 10 years later is better than never, right?

First thing I heard when I randomly popped the first LP I grabbed from the top of a stack from my mother’s rather vast collection. Probably the only song by ELO I really like.

This cover touches something really tender inside of me. It’s somehow childishly erotic, it brings back to me the kind of feelings I would keep for my kindergarden crushes (yes that’s plural).

I don’t know what this kind of music counts as (new electro dark folk?) but please sir, can I have some more?

Desertfest 2017, man. What a band, what an absolutely jawdroppin’ smooth ‘n crunchy song!

I saw Devin live in 2017, but my top 2017 Devin SOTY wasn’t part of the show at Fuzz…

What, you thought I’d only have a single Steven Wilson song on here? Quaint. An A-side, no less?

Was tied between this and the Stable theme for the most evocative Breath of the Wild musical moment.

Let it grow, let it grow… let it blossom, let it flow… This song is my mental talisman and reminder of everything I learned about myself and others as a co-trainer for Event Wise in Olde Vechte. It goes straight to the heart — or the emotional centre, if you’re one of those types that are being too literal with the concept of the heart (like me sometimes).

Marilena and I were there (not the same concert but the same set of concerts == we were there two days before this one, on the 28th). Around 23:30 is where the tears started free-flowing. There are very few bands, if any, that have such a ready access to my waterworks.

JLMOP // THE ESSENTIAL PSYCHEDELIC GUIDE

The Essential Psychedelic Guide

The Essential Psychedelic Guide by D.M. Turner
My rating: 4 of 5 stars

Link to the full book here.

This was a breathtaking sneak-peek into the experiences and philosophy of a dedicated and fascinating psychedelic explorer. The style and presentation reminded me a bit of Shulgin’s PiHKaL, which, coming from me, counts as high praise. Describing the experience entheogens typically produce in words is a bit like describing works by Escher, Van Gogh or Giger to a blind person (with all due respect), and, as far as this kind of experience counts as going on trips, it felt like what reading the original Lonely Planet mush have felt like, but back when Lonely Planet used to be cool.

Turner’s death by drowning while apparently on ketamine after his encounter with the ‘water spirit’ of DMT, and its ‘dissatisfaction’ with his mixing of the natural and ominpresent DMT with the artifical ketamine, was hair-raising to say the least, but I felt it was a fitting, gloriously sad ending to a life as full of curiosity as this one.

I’ve always thought that for every single precious nugget of information we have today like, for example, that the death cap isn’t the ‘yummy cap’, or for every controversial or varyingly successful foray into pineapple-on-pizza territory, there must have been someone out there in spacetime by necessity whose sense of experimentation had to be stronger than their sense of self-preservation. These people inadvertenly took one for the team, the collective team, even if they couldn’t know it at the time. Humanity owes these awesomely curious outliers who were never meant to survive, these unsung heroes, a lot of credit we will never give them.

Here’s to the explorers who died so that today we’re in a position to take informed decisions.

View all my reviews

JLMOP // UNDERSTANDING THE ENNEAGRAM: THE PRACTICAL GUIDE TO PERSONALITY TYPES

Understanding the Enneagram: The Practical Guide to Personality Types

Understanding the Enneagram: The Practical Guide to Personality Types by Don Richard Riso
My rating: 4 of 5 stars

Found this one last year in this shop when I was in Dublin. Having highlighted about half of it with that light blue colored pencil of mine, it took me about a year to “finish”… Reference book or no, I was really attracted to the way it expanded on some of the concepts first laid out in Personality Types.  I recommend reading that one first (or maybe even The Complete Enneagram: 27 Paths to Greater Self-Knowledge by Beatrice Chestnut for a different school of thought) if you want to get into the Enneagram, and read this one for more models and, uh, experimental ways to use this tool for personal growth and helping others out.

The Enneagram is a valuable piece of social technology — it’s a tool that can help us understand others and ourselves that works. We need to spread the word!

View all my reviews

JLMOP // LEARN ANY LANGUAGE

Learn ANY Language: A Practical Guide to Learn Any Language to Any Level of Fluency

Learn ANY Language: A Practical Guide to Learn Any Language to Any Level of Fluency by Janina Klimas
My rating: 4 of 5 stars

I was sent this book in digital format in exchange for an honest review. It took me more than a year to actually get down to it and finishing it. Sorry about that, JK.

What I enjoyed about this book was that it got me really motivated to actually communicate in different languages. The criticism on the different kinds of school systems sounded familiar, and the realisation that I’m not even communicating in my supposed mother tongues perfectly, let alone that I wasn’t born a native speaker in them and that I had to go through the long process of becoming one, did strike home. I loved how far she went to get across that no-one expects us to be perfect when we’re learning a foreign language, and that errors should be taken advantage of, not feared. “There is no failure, only feedback” truly is the golden rule here, as with anything.

I don’t believe this book is just for absolute beginners or people who haven’t ever learned foreign languages–I was able to get something out of it even with plenty of experience in languages. I see Learn ANY Language as more of a collection of resources and unique methods that can greatly expand your concept of what learning a language actually has to entail. I’ve been getting creative with learning or improving my working languages (mainly English, Spanish, German and to a lesser extent Bulgarian and Danish) for some time now by using podcasts, conversation exchange/tandem meetings, movies, video games, Memrise, Language Transfer incl. others, but Mrs. Klimas broadened my already airy horizons even more, and I’m thankful for it.

I also enjoyed learning about language skill assessment, the learning process and the practicalities of which parts of the traditional learning systems really work and which don’t, which is always a topic that fascinates me—just imagine how different things could really be…

Admittedly, I didn’t like some of the assumptions she made, e.g. that as a reader of the book I must be an L1 English speaker, for example, or that learners should spend some years working with specific structures before getting into more advanced ones, e.g. spending 1-2 years without being properly taught the past tenses or other ways to formulate the past in the given language. Judging by how much time people tend to devote to talking about the past, that sounds a bit counter-intuitive and an arbitrary limitation.

I also thought there were plenty of grammar errors and repetitions of advice and sentences throughout the book that cheapened the look and feel of the endeavour, especially on a topic such as language. But these are relatively small issues compared to the value that can be got out of this book, if one is only willing and motivated. If you are, this book will give you ideas and specific advice. If you’re not, it might help you get there.

Recommended for anyone interested in being a polyglot.

View all my reviews

ΞΥΠΝΗΣΤΕ ΡΕ!

Φίλε, ταλαιπωρούμαι από αϋπνία, μη μου λες να ξυπνήσω κι έχουμε άλλα…

Τι κοινό έχει ένας Ιεχωβάς, ένας αναρχικός, ένας φασίστας και ένας υποστηρικτής της «θεωρίας» της επίπεδης Γης;

Και οι τέσσερις καλούν τον κόσμο να ξυπνήσει. «Ξυπνήστε!», φωνάζουν, γράφουν και πληκτρολογούν.

Ποτέ δεν κατάλαβα αυτό το “wake up“. Wake up from what?

Τι κοινό έχει ένας Ιεχωβάς, ένας αναρχικός, ένας φασίστας και ένας υποστηρικτής της «θεωρίας» της επίπεδης Γης; Δεν μπορούν να συνυπάρξουν με έναν κόσμο που διαφωνεί μαζί τους. Καλούν όλους τους άλλους σε αφύπνιση, γιατί κάτι βαθιά μέσα τους τους λέει πως από τη στιγμή που δεν πιστεύουν όλοι το ίδιο, υπάρχει η πιθανότητα η ιδεολογία τους να μην είναι και τόσο αλάνθαστη.

Οι Ιεχωβάδες μας λένε να ξυπνήσουμε και να δούμε τι πραγματικά έχει σημασία στη ζωή – αρκεί κάπου στην πορεία να σταματήσουμε τις μεταγγίσεις αίματος και τις γιορτές γενεθλίων. Οι δισκογήινοι (δικός μου νεολογισμός γιατί πιστεύουν ότι η Γη είναι δίσκος) λένε ότι μας έχουν υπνωτίσει οι τηλεοράσεις και οι κυβερνήσεις και ότι η επιστήμη και όλος ο κόσμος βασικά κρύβει την αλήθεια. Οι φασίστες πιστεύουν κάτι αντίστοιχο, μόνο που αυτή η αλήθεια στη δική τους περίπτωση είναι ότι η δική τους χώρα και τα δικά τους γονίδια είναι τα καλυτερότερα που υπήρξαν ποτέ στην ιστορία του Σύμπαντος.

Οι αναρχικοί κι αυτοί πιστεύουν τα ίδια για κυβερνήσεις και τηλεοράσεις, αλλά μιλάνε και για την εκμετάλλευση του ανθρώπου από τον καπιταλισμό και τα αφεντικά (κάτι που κάνουν και οι πιο «ενημερωμένοι από τους φασίστες, αλλά ας μην περιπλέξουμε τα πράγματα περισσότερο). Σχετικά με τον αναρχισμό συγκεκριμένα: αν και σαν ιδεολογία τη συμπαθώ πολύ περισσότερο γιατί πιστεύω στις ίσες ευκαιρίες, στην αυτοδιαχείριση και στο ότι ένας άλλος κόσμος είναι όντως εφικτός, ξενερώνω όταν οι αναρχικοί καλούν σε επανάσταση. «Ξυπνήστε! Ξεσηκωθείτε!», έχουν φωνάξει πολλοί, αλλά ξεχνάνε κάτι πολύ σημαντικό: δεν θα ξυπνήσεις ποτέ κάποιον που κάνει ότι κοιμάται.

Ο αναρχικός νομίζει ότι ο κόσμος κοιμάται, ότι δεν έχει καταλάβει τι συμβαίνει, και ότι όλοι τον περίμεναν να τους πει να ξεσηκωθούν για να το κάνουν. Ο καπιταλισμός δεν θα υπήρχε χωρίς τους σκλάβους του, σαφώς, αλλά οι άνθρωποι που αυθεντικά ονειρεύονται έναν κόσμο στον οποίο όχι το τι αγοράζουν, αλλά το πώς φέρονται στους γύρω τους, θα καθορίζει την αξία τους στην κοινωνία, είναι στ’ αλήθεια μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός… σε μια χούφτα δάχτυλα τέλος πάντων.

Σίγουρα, η πιθανότητα ότι ο κόσμος εκεί έξω που υποτίθεται κοιμάται, στην πραγματικότητα δεν είναι υπνωτισμένος αλλά επιτρέπει στο σύστημα να τον χρησιμοποιεί για να το χρησιμοποιεί κι εκείνος ως αντάλλαγμα και με απόλυτη συνείδηση ψηφίζει Trump ή Νέα Δημοκρατία ή ΣΥΡΙΖΑ ή δεν ψηφίζει ή κάνει οτιδήποτε άλλο κάνουν συνήθως οι άλλοι άνθρωποι, τα πρόβατα, είναι μια σκέψη δύσκολη και σίγουρα λιγότερο ελπιδοφόροα για όσους περιμένουν την επανάσταση… αλλά ίσως είναι και μια πιο ακριβής εικόνα του πώς σκέπτονται και δρουν τα ανθρώπινα όντα: απρόβλεπτα, ακατανόητα και με βάση πολύ, μα πάρα πολύ διαφορετικές έννοιες του κοινού συμφέροντος.

Εν πάσει περιπτώσει. Οι τέσσερεις κατηγορίες ανθρώπων που αναφέρω παραπάνω έχουν ένα κοινό στο πώς βλέπουν τον κόσμο. Τον βλέπουν χωρισμένο στα εξής δύο στρατόπεδα: εμείς οι ξύπνιοι κι εσείς που είστε τα πρόβατα ταγμένα με το σύστημα.

Δεν είναι φοβερό που για σχεδόν όλους εκεί έξω, με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο, εμείς — εγώ κι εσύ — είμαστε με το σύστημα, ακόμα κι αν εμείς τοποθετούμαστε, ως είθισται, ενάντια στο σύστημα; Δεν έχει σημασία το τι κάνουμε, σημασία έχει ότι δεν είμαστε εκείνοι. Είναι άραγε τυχαίο μάλιστα ότι όσο πιο κοντά προσπαθούμε να φτάσουμε στην ιδεολογική καθαρότητα, βλέπε κινήματα όπως ο φεμινισμός ή ο βεγκανισμός, τόσο πιο ακραίες θέσεις είμαστε διατεθιμένοι να υποστηρίξουμε, και τόσο πιο εχθρικοί μπορούμε να γίνουμε σε ομόρροες αλλά λιγότερο αφυπνισμένες, κατ’ εμάς,  πεποιθήσεις; Αυτή η αντίσταση στην κοινή πορεία μου δείχνει ότι όσοι ζητούν τον αφυπνισμό των άλλων πολύ συχνά δεν θέλουν όντως παρέα για να αλλάξουν τον κόσμο, αλλά θέλουν να διαχωρίσουν τη θέση τους για να δει ο κόσμος πόσο ξεχωριστοί είναι.

Κάθε φορά που ακούω ή βλέπω κάποιον να μου λέει να ξυπνήσω, το μόνο που βλέπω είναι έναν άνθρωπο που αδυνατεί να χωρέσει στην αντίληψη την ύπαρξη άλλων κοσμοθεωριών. Οποιαδήποτε και να είναι η θέση του, με έχει χάσει με το καλημέρα. Ιδιαίτερα αν, για να δουλέψει η ιδεολογία του, θα πρέπει να ακολουθήσει τις επιταγές του «αν όλοι κάνανε αυτό ή ήταν έτσι, τότε μόνο θα λειτουργούσε ο κόσμος σωστα», αλλιώς: «αν όλοι ήταν σαν εμένα και είχαν τις ίδιες ανάγκες και όνειρα, ο κόσμος θα ήταν τέλειος!». Γιατί για καμιά ιδεολογία δεν ισχύει αυτό, και αν μάθαμε κάτι από τον Δαρβίνο, κι ας μη συμφωνώ με όλα όσα του αποδίδονται, αυτό είναι ότι η ποικιλομορφία είναι η ίδια η ζωή.

Έχω κάτι άλλο να προτείνω, επειδή σε όλους μας αρέσει να λέμε ο ένας στον άλλον να ξυπνήσουμε: όταν ακούμε «ξυπνα!» ή κάτι παρόμοιο, θα παριστάνουμε απλά ότι όλοι προσπαθούν να μας θυμήσουν ότι είμαστε ζωντανοί, είμαστε εδώ σε αυτόν τον μονάκριβο πλανήτη, και ότι δεν έχουμε έρθει να πείσουμε κανέναν ότι εμείς είμαστε γαμάτοι κι ότι εκείνοι κοιμούνται. Ότι σημασία έχει το τώρα, όχι το αύριο και το χτες. Ότι η ζωή είναι μικρή, και όλοι μας θα πεθάνουμε μια μέρα, οπότε το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να ζήσουμε αυθεντικά και να διακρίνουμε τι θέλουμε από τη ζωή για να ζήσουμε γεμάτα. Αγκαλιάζοντας τους φόβους μας, αποδέχοντας τον αναπόφευκτο πόνο (αλλά την μη-αναπόφευκτη οδύνη), αγκαλιάζοντας το πόσο λίγα ξέρουμε και πόσα λίγα θα έχουμε μάθει μέχρι να μας πάρει ο άνεμος, εκτιμώντας τις σχέσεις μας για αυτό που είναι: πολύτιμες και εύθραυστες.

Αλλά αυτό δεν είναι παρά μια πρόσκληση. Εσείς μόνο ξέρετε ποιο είναι το όνειρο στο οποίο προσπαθείτε να ξαναμπείτε κάνοντας ότι κοιμάστε, και σίγουρα, ο ύπνος είναι υγεία. Η ζωή, πάντως, σας περιμένει–το ίδιο και ο θάνατος.

Καλά ξυπνητούρια!


Πριν λίγες μέρες διάβασα αυτό στο Reddit το οποίο με γέμισε έμπνευση. Είναι κάπως σχετικό και ίσως σας αφήσει με παρόμοιες συνειδητοποιήσεις. Διαβάζοντας το έμεινα με μπόλικα αποθέματα πίστης στο καλό που βρίσκεται μέσα σε όλους μας. Πάντα χρειάζομαι λίγο σπρώξιμο για να φέρομαι στους άλλους σαν αυτά τα αποθέματα να είναι όντως εκεί. To θέμα ήταν What’s the story about the person you once met in a day and you never saw again, but marked you for the rest of your life?

One time I was working at a liquor store in a college town. This middle aged guy comes in, and he’s already in the middle of a soliloquy about how insane and messed up the world is. He seems sober to me, oddly enough, but he’s talking aloud to himself, or kinda to me, it was hard to be sure. I saw a lot of loonies when I worked at that store, and this guy wasn’t like that. Seemed like a totally normal guy to me, not crazy, not on drugs, just going through something, I guess. So he goes and grabs a six pack, brings it up to the register, and he’s still going on this rant about how people are starving in third world countries, and corporations control our lives, and our politicians are corrupt, and we’re all stupid and ignorant, and then he pauses, and just looks at me and says, “And yet, what IS there to do, but become an advocate?”

That was the end of the speech. I’ve never been totally sure what he meant, or how he intended me to take his words, but here’s how I’ve chosen to interpret them: the world is fucked up. Literally every about it is wrong. But what are you gonna do? NOT live in it? There’s no use in complaining about all the shit that goes down. None of it is new. Things have always been this way, and they likely always will be. The specifics will change, but the big picture won’t. And maybe THIS is as good as it gets. So what IS there to do, except endorse the whole rotten mess, and try to do whatever good you can? We’re humans, this is us, and as bad as we are, we’re not so bad after all.

I’m sure most of you won’t agree, but this thought has kept me sane and calm through the last 15 years of history. I used to have more of that activist spirit, but through all my protesting and so-called “direct action” I only made one lasting change: I was angry all the time. Sure, there were little victories along the way: that homeless guy got a good meal, this tree stood for an extra day before they cut it down. But the only big picture change was in me. Eventually, I realized what Edward Norton’s character in American History X realized: nothing I did had made life better for me or anyone I cared about. So I shifted my focus. I try to do good for the people in my life. I try to be the best husband and dad I can be, and live according to my principles. And when the opportunity arises to do more, I do it. But I let the rest of it roll off my back, because even if I spent every minute of every day living for some cause or other, I’d mostly just be missing out on my own life.

JLMOP // A GAME OF THRONES

A Game of Thrones (A Song of Ice and Fire, #1)

A Game of Thrones by George R.R. Martin
My rating: 4 of 5 stars

A review for A Game of Thrones. Boy oh boy.

The world of fantasy feels so different now from what it must have looked like back in 1996, before even Lord of the Rings, the film that launched high fantasy of this variety into the wider public consciousness, had entered pre-production. Compare who gets to read this now with this book’s conceivable target audience back in the day. It’s a completely different world.

20 years later, fantasy of all sorts is mainstream, especially Game of Thrones the series. But has the game-changing success of the HBO blockbuster altered the way we should look at the original book’s standalone value?

I’ve got to be honest with you: I only read the book because of the show. Season 7 got me all hyped again come July, and after I was a couple of episodes in and I’d started itching to learn more about the characters I’ve been following for so many years again, I decided to take the plunge and make the commitment.

For make no mistake, this one’s long. Taking my sweet, sweet time, it took me 3+ months to go through its 780 pages of tinyish print. Assuming that each page took me about 1.5–2 minutes to read (including going through passages more than once to make sure I understood, or to reread for pleasure, which I’m happy to say happened quite a lot), that would make us… 20–25 hours at least? Shit — I just realised that I’m now counting hours with books, too; I thought I reserved this stressful habit for games and series only.

I’ll be honest with you again: I’m glad this book was made into a series and I got to watch it before reading the book. Mr Martin’s style is rich and flowery, but while reading it I sometimes thought, especially with some of his detailed descriptions of places (using obscure medieval masonry lingo) that he could have used a more eager editor. Just like with Lord of the Rings, it seems to me that it takes a certain kind of focused, detail-oriented person, the same kind who reads his/her favourite books again and again instead of looking for new books to discover, to truly enjoy these long-winding epics on the first go.

Thus, it definitely helped that I was already familiar with the characters before jumping in; I enjoyed reading more details about their backstories and fleshing out the space Westeros inhabits in my head, but the stories on their own I don’t think would be sufficiently interesting to capture my imagination had I gone in a complete ASoIaF virgin. I can clearly picture myself picking this book up blind, attempting to penetrate its world, and failing miserably.

That would have been a shame indeed because one of the series strongest points is its characters. They have clear, believable motives which are never easy to pinpoint as ‘bad’ or ‘good’. Reading about them in much greater detail made me feel as if those people and their families had actually existed a long time ago, in a feudal society far far away.

On the other hand, I did find some of the differences between the book and the show jarring, e.g. how much younger everyone was (Ned & Catelyn in their mid-30s, Robb 14, Sansa 11, Arya 9—children really did mature quickly back in the day!), or how different some characters looked compared to their counterparts on the show: e.g. Arya and her “horseface”, the bald, ugly Jorah or the bald, whiskered Tywin.

I also found that some of Martin’s descriptions of clothes, appearance, hairdos etc. were random and a bit all over the place and not as
majestic and authentic-looking as they were in the show (even though Martin says it was a conscious decision and I can see where he’s coming from and now I feel a little bad for badmouthing him for it!)

One thing I liked in the book a lot that would have been pretty difficult to successfully transfer from it to the show (I mean, if they could do it, I’d be totally for it) was the structure. The storytelling went from one character’s perspective to another (e.g. from Arya’s to Jon’s etc), with always some ‘off-screen’ time passing from one chapter to the next. This often allowed for the undisclosed resolution of one chapter’s cliffhanger to be the unspoken backdrop of the next, something which made reading much more engaging and suspenseful.

That said, one of the reasons I’m happy GoT was made into a show and not a movie series is that in the HBO show they managed to follow the original plot and scene progression so well, though I would have still liked to see Tyrion climbing the Eyrie, or Clegane walk Sansa to her chambers after the tournament banquet (this scene was apparently used to cast Rory McCann for his role as Sandor Clegane, pity it didn’t make it into the show’s script intact and Sansa hears about the Hound’s backstory from Littlefinger).

All in all, I quite enjoyed A Game of Thrones. Yet, I can’t give it five stars, and this is the elephant in the room of a question that’s been bothering me: is there a point after which a book of fiction or a fantasy series just ends up being too long? Do we all have some kind of personal threshold? I know A Song of Ice and Fire isn’t even the worst case of an XL series of XXL books (something-something-Wheel of Time—I’m too scared to touch them, honestly), but seriously: the prospect of reading another huge book like that, and then another, and another, and another, and another, and then yet another, especially since I already know what’s going to happen, feels two parts exciting and five parts “hey don’t mind me, I’m just gonna be picking up that Murakami, Bill Bryson and Graham Hancock at some point, k?”

I suppose what I’m trying to say is that with the show and the series and all those infinite other TV and fantasy series out there, in a world that’s so darn interesting by itself and with so many exciting or actionable things happening around us, we just might be spending a bit too much of our life watching, reading, discussing and worrying about imaginary kingdoms, imaginary dragons, fictional incest and fascinating ultraviolence. It all feels like a giant distraction, a never-ending circus.

I’m not saying that you or anyone else shouldn’t be reading fantasy or fiction, not at all—evidently, I’m not impartial to it either. What I’m saying is that I’m not sure I should be spending my limited book-reading time with books like it. I’d compare it with the hip burgers at restaurants like Hot Hot or Μπαρ Μπεε Κιου (Bar Baaah Cue) in Athens and others like them in almost every wealthy city around the world: they are expertly made, hip, trendy, absolutely huge, do well on Instagram and are tasty as hell. But they’re still made of brutally grown meat, and, at the very end of the day, against all appearances… they’re still junk food.

Burgers and Game of Thrones – the 21st-century panem et circenses?

Just for argument’s sake, another comparison: Book 1, 1996 and Season 7, 2017. Taking both of them into account and the apparent incapability of this series’ writer to give it a proper ending (what has led us to where we are now), would you be able to say what this white hot mess is ultimately all about?

I’m fully aware that stories and (adult) fairytales are some of the cornerstones of our humanity. But what about the content of these stories? What role does it play, if any? Are all distractions, entertainment and/or myths created equal?

My reluctant answer would have to be no.

PS: If you’re interested in some worthwhile, engaging, slightly pretentious criticism of A Game of Thrones, check out this top Goodreads review and the related discussion that caught my attention, written before the HBO series was a thing. The reviewer’s list of books that in his opinion ‘are really radical and surprising, unlike aGoT which was entirely predictable despite claims’, might also be worth a couple of looks into.

View all my reviews

Ο ΚΛΑΡΙΝΟΒΙΟΣ ΤΑΞΙΤΖΗΣ

Πριν λίγες εβδομάδες, ήμουν με το ποδήλατο μου, κάνοντας τη συνηθισμένη μου διαδρομή Καλλιθέα – Νέα Σμύρνη.

Ήμουν στο σημείο που είναι το φανάρι για να στρίψεις είτε δεξιά για Συγγρού, να πας ευθεία κάτω από τη Συγγρού ή να πας αριστερά προς το αστυνομικό τμήμα. Ξεκαβαλίκεψα το ποδήλατο δίπλα στο άγαλμα του Χρυσόστομου Σμύρνης, εκεί που τώρα είναι συντριβάνια που σχεδίασε κάποιος που βάζω στοίχημα ότι ήταν φαν του μπουγελώματος μικρός.

Εκεί πιο δίπλα ήταν σταματημένο ένα ταξί. Δεν είχε αλάρμ. Ο ταξιτζής είχε ανεβασμένο το παράθυρο του οδηγού. Δεν θυμάμαι την εμφάνιση του, μόνο ότι τα μαλλιά του γκριζάριζαν, ότι μπορεί να είχε μουστάκι, ότι στο στόμα του είχε ένα κλαρινέτο και ότι τα δάχτυλα του έπαιζαν μια μελωδία η οποία πνιγόταν από τον ήχο των συντριβανιών, της κίνησης και του ανεβασμένου παραθύρου.

Καθώς είχα ξεκαβαλικέψει, πρόλαβε να δει τη ματιά μου και το βάδισμα μου που σιγοστάθηκαν πάνω του. Με κοίταξε όσο χρειαζόταν για να επιβεβαιώσει ότι ήταν ο στόχος μιας φιλοπερίεργης ματιάς και κατέβασε το κλαρινέτο από το στόμα του. Μου χαμογέλασε μόνο με τα μάγουλα του, χωρίς τα μάτια του. Αμήχανα. Ένοχα.

Κοίταξα μπροστά μου κι έφυγα γρήγορα, θέλοντας κι εγώ να ξεφύγω από αυτή τη μικροσκοπική, στιγμιαία δίνη ντροπής που είχε δημιουργηθεί γύρω μας.

Αν μπορούσα να γυρίσω τον χρόνο πίσω, κι αν υποθέσω ότι η ισχυρή δύναμη της χρονοκαπηλείας θα μου έδινε και την ακόμα ισχυρότερη υπερδύναμη να μπορώ να είμαι ο ιδανικός αυθεντικός μου εαυτός σε κάθε περίσταση, θα σταμάταγα, θα ανταπέδιδα το χαμόγελο και θα του έκανα νεύμα να συνεχίσει.

Αν μπορούσα να είμαι κάποιος διαφορετικός αυθεντικός εαυτός με άλλα χρώματα, θα του χτύπαγα το παράθυρο και θα του έλεγα:

«Γιατί σταματήσατε; Παίξτε! Γιατί σταματήσατε; Γιατί ντρέπεστε; Αυτή τη στιγμή κάνετε κάτι ιερό: ζείτε το τώρα. Αφήνετε την αυθεντική σας δημιουργική πλευρά να εκφραστεί. Αφήνετε το αποτύπωμα σας στην πραγματικότητα. Εκπέμπετε χαρά, δεν κλείνετε το διακόπτη στη ζωή, δεν σκοτώνετε τον εαυτό σας για να χώρεσετε όπως-όπως στο καλωπισμένο και φτιαγμένο με καλογυαλισμένο πανάκριβο ξύλο φέρετρο της οργανωμένης κοινωνίας και της συλλογικής συνείδησης. Μην σταματάτε για εμένα – ποιος είμαι εγώ; Αν ενοχληθώ, μπορώ αισίως να πάω να γαμηθώ. Γιατί να σας ενδιαφέρει η γνώμη κάποιου που βρίσκει ενοχλητική τη θέα ενός ταξιτζή που παίζει κλαρινέτο μυστικά;

«Εντάξει, το ξέρω, έχω κι εγώ πράγματα για τα οποία ντρέπομαι, κάποιες πτυχές του εαυτού μου υπό διαφορετικές συνθήκες θα έλεγα ότι κρύβω επιμελώς, αλλά στην πραγματικότητα είναι τέτοια η ντροπή που το κρύψιμο είναι σχεδόν τελείως ασυνείδητο: σαν ένα μόνιμο ρούφηγμα κοιλιάς.

«Μακάρι όμως να ήμουν αρκετά σοφός ώστε να μπορώ να δω ότι τα πιο πολλά πράγματα για τα οποία ντρέπομαι είναι αυτά τα οποία που μου δίνουν την περισσότερη χαρά. Και αυτά τα κομμάτια του εαυτού μου που μοιράζονται αυτή τη χαρά με τον κόσμο; Ε, αυτά είναι και αυτά για τα οποία ντρέπομαι περισσότερο. Σαν να επιμένω να ρουφάω την κοιλιά μου ακόμα και όταν είμαι ομιλητής στο Διεθνές Συνέδριο Απελευθέρωσης του Σώματος, και στο ακροατήριο όλοι περιμένουν να τους δώσω το έναυσμα, την έμπνευση για να σταματήσουν να ρουφάνε την κοιλιά τους και να νιώσουν την χαλάρωση που κλέβουν από τον εαυτό τους. Δεν είναι θλιβερό;

«Γι’ αυτό, σας παρακαλώ, συνεχίστε. Γιατί ένας κόσμος με έναν κλαρινόβιο ταξιτζή είναι ομορφότερος από έναν χωρίς τον κλαρινόβιο ταξιτζή.»

JLMOP // ΤΟ ΧΑΜΕΝΟ ΝΗΣΙ

Το χαμένο νησί

Το χαμένο νησί by M. Karagatsis
My rating: 3 of 5 stars

Ευχαριστώ τη Μαριλένα που μου δάνεισε Το χαμένο νησί. Ήταν η πρώτη μου επαφή με τον Καραγάτση.

Περισσότερο απόλαυσα τις πιο πεζές αφηγηματικές στιγμές του βιβλίου, οι οποίες από μόνες τους είχαν κάτι το αλλόκοτο, και λιγότερο τις μερικές φορές ντελιριακές (αν και ενδιαφέρουσες λογοτεχνικά) εσωτερικές αναζητήσεις του πρωταγωνιστή. Κι αυτό γιατί, παρ’ ότι βρήκα τον αντι-ηρωικό του ρόλο και το ότι εξέφραζε την εσωτερική Σκιά που λίγοι μας δείχνουμε αρκετά ελκυστικό, περισσότερο με μάγεψε το πόσο παράξενη και γλυκιά κόλαση ήταν η Τήλος και οι κάτοικοι της. Οι σκέψεις, τα κίνητρα και τα συναισθήματα του Γερόλυμου ήταν δευτερεύουσας σημασίας και μερικές φορές μου αποσπούσαν την προσοχή από αυτό για το οποίο ήθελα να μάθω κατιτίς παραπάνω.

Έχοντας ακούσει ότι αυτό είναι το πιο φανταστικοστραφές και φευγαλέο βιβλίο του Καραγάτση, έχω περιέργεια να διαβάσω κάποια στιγμή και άλλα του, ξεκινώντας από τη Μεγάλη Χίμαιρα ή Το 10.

View all my reviews

JLMOP // THE GIFTS OF IMPERFECTION

The Gifts of Imperfection: Let Go of Who You Think You're Supposed to Be and Embrace Who You Are

The Gifts of Imperfection: Let Go of Who You Think You’re Supposed to Be and Embrace Who You Are by Brené Brown
My rating: 4 of 5 stars

First approach: Once again, my review could just be delicious quotes taken straight from this little gem — it’d be easy, straightforward, powerful and much better than anything I could write myself, probably. I just might come back at some point and add some of them.

I’m not giving it 5 stars because I thought the layout and ‘guideposts’ idea was kind of messy and didn’t lend itself to a single, strong point, to the extent I’m not sure what the book was about. I felt the title was misleading in this respect (it’s not exactly about imperfection), and was a bit all over the place. But I’m the kind of person who can live and enjoy going all over the place. Let’s just say it wasn’t as memorable as it could have been?

I’ll check my Kindle notes and come back.

View all my reviews