Review: 1984 : Ο μεγάλος αδελφός

1984 : Ο μεγάλος αδελφός
1984 : Ο μεγάλος αδελφός by George Orwell

My rating: 5 of 5 stars

Under the spreading chestnut tree
I sold you and you sold me
There lie they, and here lie we
Under the spreading chestnut tree

I always loved how, in the book, pop prolefeed songs are manufactured by computers; no human creativity is needed. I involuntarily recall this tidbit whenever I listen to the newest radio hit these days.

I originally read Nineteen Eighty-Four (the original title, though understandably usually shortened to 1984) in Greek a few years back. 10 days or so ago I felt a need to return to it in English and did so in audio book format, read by Simon Prebble.

They say that Brave New World describes our world much better than 1984 does, that the blissful ignorance is much more prominent in our society than 1984’s “boot stamping the human face”. I’ve always held at heart that our own dystopia in the making is the neat blend of the two: the blissfully ignorant sex, drugs and genetically determined human strata, go hand in hand with a government that is in love with power and has merely chosen this more subdued but no less effective way to prolong its ever-lasting dominion.

In this world, wars never end; the enemy is unbeatable and ever-present. Bombs go off randomly every now and again just to allow your mind to come in terms with this fact. Telescreens follow the population everywhere. Nowadays people even take little telescreens with them and have feelings of withdrawal if they are ever separated from them. Those who control the present control the past, and those who do so, do it very, very well. So well, in fact, that public opinion can be swayed one way or another in a matter of weeks or even days — so little do people actually remember, so easily do they forget. Relativism is used as the end-all be-all argument to support that might is right following sickening twists of logic: that there is no nature “out there”, thus truth is dictated by the government and the government only. A similar argument hides behind the saying “who wants to ban fascist groups is against freedom of speech and a fascist themselves!” The encouragement of doublethink, of which the above is but an example, ultimately has people holding two contradicting beliefs at the same time: “I’m not a racist, but everybody knows that our race is more advanced” or “war is peace, freedom is slavery, ignorance is strength”. In a similar vain, the government body that is responsible for hitting people and quenching peaceful protests is named “Ministry of Citizen Protection” and the one which makes sure that everyone starves is called “Ministry of Development”, releasing false figures to mask the facts and manipulate the masses. They are allowed to do so; there are no real laws, since the judiciary body is also controlled by the government. What about the proles where the hope for revolution lies? They’re either too busy surviving to actually think for themselves or they’re blindly consuming the “prolefeed” the party is providing them with, including of course their own propaganda.

…oh, sorry about that. I got carried away there and started describing our own living, breathing 2012.

This is definitely one of the masterpieces of the 20th century and is one of absolute favourites. It stands as a beaming symbol of the totalitarian societies of the past and of political oppression, violence, propaganda, hunger for power etc. Orwell’s vision was so ironically vivid, realistic and reverberated with so many that his name has even come through this book to stand for a whole arrangement of things that smack of real-world totalitarianism. Even if he did write it for a different world than what exists more than half a century later, it’s evident that when it comes to human societies, old loves die hard; whether it is totalitarian socialism/communism or hardcore neo-liberal capitalism, it makes little difference. The essence, displays Orwell masterfully, remains the same. Reading 1984, especially for a second time, I got the same feeling Winston, the protagonist, gets from reading a certain book in the book itself: that he had always known about these things and that he was grateful that he had found someone who could articulate them for him.

Parts of 1984 are extreme, I’ll admit. Part Three is a punch in the gut every time. I just wanted to lie in a fetal position in the corner of my room after first reading it. It is that hopeless, that horrible. I can’t believe that states like Oceania et al. could be set up and maintain themselves on force, pain and hatred alone; call it conscience, call it a belief that people are basically good, I just can’t see such a place existing. It’s too evil to exist! That said, I can’t think of a way that such a regime, if already having been set up properly, could fall, either. Not to mention that in many ways, our own world and reality is full of unnecessary evil. Who’s to say if it’s within the bounds of possibility for the next logical step in this progression of evil and imbalance to be taken?

This nightmarish inevitability hidden within, the terror of the idea that if someone really wanted to create IngSoc and Oceania, they could, is what plays with my mind and I believe with every reader’s mind. We might, like Winston, think that such a world is just a work of dystopian fantasy; if we look around us carefully, we just might realise that the absoluteness of the pain, the torture and the future being described as “a boot stamping on a human face forever” might not be such absurd ideas after all.

The owner of the boot is creating his shoelaces made of hatred and fear as we speak. What if we could create our own artificial shortage of shoelaces?

View all my reviews

Two foreign documentaries on immigration in Greece

How much further? from matthias wiessler on Vimeo.

Just click on the link above to watch it, don’t be deterred by the large “Sorry”.

Dublin’s Trap: another side of the Greek crisis from Bryan Carter on Vimeo.

You should definitely watch these two films if you want to see the human side of the immigration problem and get another perspective than the dominant racist, xenophobic, simplistic and short-sighted ideology and rhetoric.

Immigrants are streaming into Greece looking for a better future, abandoning their own countries because it is impossible for them to live in them anymore — a decision many Greeks, young as well as old, are too considering at this moment. It is not Greece they are after specifically, it’s the European dream. Much to their dismay, Greece not only proves not to be much of a hospitable place at all (hello, Χρυση Αυγή), it actually forbids immigrants to leave for other EU countries and in may cases go back to where they came from; this is in accordance with the Dublin II regulation which states that individual member countries are responsible for examining applications for asyllum by immigrants. This of course puts Greece in a dire situation compared to, say, Germany or Denmark, since of course it’s situated at the very borders of the EU and has to take care of countless more people.

Wouldn’t it be great if in a spirit of solidarity every member state had to take care of its fair share of the immigrants that land in the union’s borders? Now there are 4, maybe 5 countries that take in the most people. This sum divided by 27 would make things much more manageable. But is manageabality the desrired outcome? Is solidarity a desired stance? Apparently not.

Bottom line: it’s not the immigrants’ problem — we live in a globalised environment and no-one can control or pretend to limit the movements of entire populations: it’s the official European migration policies that smell of foul injustice and Greece’s willingness to follow them. Of course it would: these policies are perfect for creating collective scapegoats; scapegoats it has conveniently found in the faces of the hundreds of thousands of immigrants.

At this point in time, with Greeks deep in economical, political and ontological crisis, politicians knee-deep in shit but still doing their best to bring the country to an even lower point for their own questionable boals, and Europe having targeted the PIGS as responsible for a systemic problem, BOTH the Greek status quo and the European elites benefit from creating a targeted, marginalised, unsustainable immigrant influx. If you have lots of immigrants, impoverished and humiliated on a daily basis, you have the perfect mix for crime and insecurity to rise which in turn breed hatred within the resident population; just the right conditions for people to avoid seeing the real problems and point fingers away from the real culprits. It’s a win-win situation for all but the citizens and the immigrants themselves of course.

As long as Greeks point their little fingers to the immigrants, conveniently blame them for everything and anything, claiming back the moral and racial superiority which were the only contributors to the self-respect which was robbed from them, and avoid looking at the reality which has been put in place by the government and the EU, the problem will only get worse. As long as Greece itself happily remains a scapegoat for all of the EU’s planned and structured abnormalities and injustices, there won’t be a solution. In fact, you should keep in mind that some “solutions” to problems are designed precisely in order to not end but prolong or even intensify the problem they’re supposed to rectify.

Unless, of course, we get the SURPRISE! Mihaloliakos so chillingly promises us in the second video were he ever to come to power (skip to 48:50). This was before Golden Dawn became a parliamentary party, mind you. Before a lot of the disgusting developments of recent months.

 

Τρία άρθρα για τον υπαρκτό νεοελληνικό εκφασισμό

Χρυσή Αυγή και ο Φόρος Προστιθέμενης Απογοήτευσης, του Γιώργου Πήττα (ΤVXS)

Θυμάμαι το προπερασμένο θέρος.
Εκείνο των Αγανακτισμένων.
Εκείνο των τεράστιων συναθροίσεων, των λαϊκών συνελεύσεων, των  πρωτόγνωρων αμεσοδημοκρατικών διαδικασιών, των διαφόρων πολιτών που ρητόρευαν επί παντός, των Οικονομολόγων που εξηγούσαν τις περιπλοκότητες, τις ερωτήσεις που πέφτανε βροχή και ήσαν συχνά ευφυέστατες.
Των κατασκηνωμένων σε πλατείες ανθρώπων από την Ελλάδα, την Ισπανία, την Ιταλία και αλλού, που επιχειρούσαν να ζήσουν, έστω για λίγο, μία εναλλακτική καθημερινότητα που κάπως, τους έφερνε λίγο πιο κοντά στο πως θα έπρεπε να είναι οι άνθρωποι απανταχού.

«Εγώ δεν είμαι φασίστας…», του Θύμιου Καλαμούκη (Ελληνοφρένεια)

Όποτε από την ραδιοφωνική εκπομπή, χαρακτηρίσω φασίστες όσους στέλνουν ξενοφοβικά, ρατσιστικά μηνύματα, δέχομαι έναν καταιγισμό μηνυμάτων, από ίδιους ή και άλλους, που με κομψό αλλά κυρίως άκομψο τρόπο, σημειώνουν ότι αυτοί δεν είναι φασίστες, αλλά «είναι έλληνες», ή είναι εθνικιστές προσπαθώντας να διαχωρίσουν τον φασιστικό τρόπο σκέψης, από τον δικό τους τρόπο σκέψης.

Για τον επιμελή σχολιαστή και σύμφωνα με τα ερμηνευτικά λεξικά, σίγουρα υπάρχουν κάποιες αμυδρές διαφορές, μεταξύ του ακροδεξιού, του ρατσιστή, του ξενόφοβου, του φασίστα. Τις διαφορές τις γνωρίζω, αλλά εδώ που φτάσαμε το τελευταίο που με απασχολεί είναι η ακρίβεια των χαρακτηρισμών.

Η Χρυσή Αυγή στη ζωή μου, της insomnia (blog)

ΣΗΜΕΡΑ ΕΙΝΑΙ 13 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2012

Σήμερα,πριν απο  δύο ώρες περίπου,πήρα τα παιδιά μου και πήγαμε  στο κεντρικό κατάστημα του χωριού. Ναι,έχουμε τη χαρά να ζούμε σε χωριό.Επίνειο. Προάστιο,Πείτε το όπως θέλετε. Δεν παύει να είναι  το Ουζούν Αλή για τους παλιούς

Σήμερα,όπως και κάθε άλλη μέρα,περπάτησα τα ίδια στενά  με τα παιδιά μου .Στον δρόμο συναντήσαμε άλλα παιδιά απο το ίδιο σχολείο,κάπως μεγαλύτερα.

Σήμερα,για πρώτη φορά απο το 1992 που ζώ  σε αυτή τη χώρα,δέχτηκα ευθεία απειλή χωρίς καμμία απολυτως αιτία.

Why Nikola Tesla was the greatest geek who ever lived

[…]Dear Nicola Tesla,

I’m sorry. I’m so very, very sorry.
You were a man diplaced in time;
an Archimedes, Steve Wozniak, Tony Stark of the 19th century
You were the greatest geek who ever lived
in a time when humanity was crappier than usual.[…]

 

The Oatmeal gets it again!

 

Review: H τελευταία μαύρη γάτα

H τελευταία μαύρη γάτα
H τελευταία μαύρη γάτα by Eugene Trivizas

My rating: 4 of 5 stars

Είχα ξεχάσει πόσο ωραίος είναι ο Τριβιζάς. Πόσο ο τόνος του και το γλωσσοπλαστικό του λεξιλόγιο και η έκθεση μου σε αυτό από μικρή ηλικία, για το οποίο φρόντισαν οι γονείς μου, εχει επηρεάσει το πώς αντιλαμβάνομαι την γλώσσα πολλά χρόνια μετά. Σας ευχαριστώ, γονείς με καλό γούστο. Είχα σχεδόν ξεχάσει πόσο απλός και ευθύς είναι, πόσο εύστοχα και εμπνευσμένα είναι τα λογοπαίγνια του, πόσο απολαυστικά σουρεαλιστικός είναι. Αυτός ο σουρεαλισμός βέβαια μπορεί εύκολα να ξεγελάσει τους αδαείς οι οποίοι περνάνε οτιδήποτε φανταστικό για παιδικό και οτιδήποτε παιδικό για απλοϊκό! Όχι! Για έναν ενήλικα ο οποίος ακόμα δεν μπορεί να χωνέψει ότι έχει περάσει την εφηβεία, η παιδικότητα του βιβλίου δεν είναι μειονέκτημα. Αντιθέτως, συχνά δεν ήμουν σίγουρος αν τα παιδιά ήταν το τάργκετ γκρούπ της Τελευταίας Μαύρης Γάτας και όχι άνθρωποι σαν κι εμένα, που ψάχνουν τις αλήθειες τους σε παραπλανητικά για τους ανυποψίαστους, μακριά από κάθε ίχνος σοβαροφάνειας, βίβλια με γάτες για πρωταγωνίστες. Γάτες που πεθαίνουν βίαια και αποτρόπαια από ανθρώπους χωρίς ανθρωπιά και ζώα χωρίς ζωηράδα.

Τι να πει κάνεις όταν το βιβλίο το οποίο είναι μια αλληγορία για τον ρατσισμό είναι πολύ, πολύ πιο επικαιρο σήμερα απ’όσο όταν γράφτηκε πριν 10 περίπου χρόνια; Τα τελευταία λόγια του Άγνωστου Γάτου Πρωταγωνιστή μας ηχούν πολύ πιο δυνατά απ’όσο θα περίμενε ή θα φοβόταν κανείς. Συνεργάτες και συνεργάτοι, λοιπόν, μην αφήσετε τις προγαταλήψεις να σας συνεπάρουν, μην αφήσετε τον εαυτό σας να γίνει άλλος εύκολα υποκινούμενος ανθρωπάκος!

ΥΓ: Η έκδοση που βρήκα έχει και τρία εξαιρετικά σχόλια στο τέλος τυπωμένα σε όμορφο κρεμ χαρτί. Την συνειστώ!

View all my reviews

Εκλογές 2012: Round 2; FIGHT!

Αναγκαστικό εκλογικό ποστ, ακόμα και αν δεν πιστεύω ότι έχω τίποτα να πω που δεν έχει ειπωθεί ήδη.

Ό,τι κι αν συμβεί, όσο εκπλαγούμε απόψε, ευχάριστα ή δυσάρεστα, με το ποιος θα βγει πρώτος, όσο δυνατή κι αν είναι η Χρυσή Αυγή, απλά ας θυμόμαστε: ο λαός αξίζει τις κυβερνήσεις που εκλέγει. Ας είμαστε έτοιμοι μετά παλικαρίσια να αντιμετωπίσουμε ό,τι μέλλει γενέσθαι.

Lyrics
I am a timebomb
A ticking ticking ticking timebomb
Unattented on the railway station
In the litter at the dancehall
Sitting pretty near the fast-food counter
In the backseat of a vauxhall

I am a timebomb
Stop now
What’s that sound
Everybody look what’s going down

Hear the ticking of your heartbeat beating
Hear the breaking of their promises
Heart the smashing of your expectations
Hear the shattering of half-rhymes

I am a timebomb
Stop now
What’s that sound
Everybody look what’s going down

And all the timebombs
They’re all dancing to the same song
In a world full of noones
I am a someone

Some Chumbawamba

Haven’t ever posted enough of this fantastic band…

And I wonder what the papers are going to say, another actress, another war, another day
But everything’s changed, the world woke up today, and I wanted to be with you

We know every word to the song, but we don’t want to sing along…



I don’t want to sing about rights and wrongs, I don’t want to sing the same old songs, but I’ll sing them and sing them till there’s no need to sing them, and then I can sing about love, then I can sing about love…

There’s stuff dressed up as truth and there’s stuff dressed up as lies, and it all ends up as stuff that you can buy, on eBay, from Babylon back to Babylon…

I had this song on mySpace. Ah, mySpace… *same look people have when they’re being nostalgic of DDR — no, not the game, I mean East Germany*

I’ve added Paris and Britney and you and Tom, I’d like to find your address so I could visit you at home, I don’t like people but I like to pretend, would you like to add me as a friend. Add me, add me, me mother says she wished she’d never ‘ad me…

…when fine society sits down to dine, remember that someone is pissing in the wine, pissing in the wine, pissing in the wine…

European border change timelapse (1000AD-2003AD)


European time lapse map από stefanelonikitelo

Awesome! Reminds me of all the hours I’ve spent playing Civilization, Europa Universalis, Victoria and Crusader Kings. 🙂 I had a similar idea for a time lapse but more interactive… I guess that’s not needed now.

Also: the music is EPIC!

Highlights:

0:00-0:30 Muslim Spain… <3 0:16 Breakup of Byzantine Empire into Latin duchies. 0:25+ THE GOLDEN HORDE! 1:05 Constantinople/Istanbul changes colour. 1:25+ Poland-Lithuania. Will you look at that! 2:35 Wild Greece appears! 2:45 Unificiation of Italy and Germany 2:50+ Greece, Balkan Wars and Asia Minor campaign. Around 2:50 the change is almost poetic, in its fashion...

Μετεκλογικά ΙΙ — τα χρονικά ενός σημείου καμπής

Χωρίς δικά μου σχολία αυτή τη φορά· απλά μια προσωπική ανθολογία άρθρων και ειδήσεων αυτών των ημερών.

(συζήτηση για τα αποτελέσματα των εκλογών)

Το φάντασμα του Τσίπρα — αχ ρε Βαξεβάνη, με τα ωραία σου!

Η Ελλάδα, το λίκνο του πολιτισμού, κλονίζει τον πλανήτη (του Μαρκ Μαζάουερ [!])

Προαπαιτούμενα ελπίδας (μια εναλλακτική άποψη του Βαρουφάκη)

Συνέλαβαν ινδό καθηγήτη επειδή θεωρούταν ύποπτος.

«Εγέρθητω» ελεγκτή τρόλει προς μετανάστες.

Μετεκλογικά, αλλά και προεκλογικά (;) παιχνιδάκια, της Μ. Νεγρεπόντη-Δελιβάνη

 

Μετεκλογικά, ή πώς ο Κανένας βρίσκεται στην εξουσία

Η μεγαλύτερη αλήθεια αυτών των εκλογών δεν αναφέρεται από πολλούς, μάλλον το σοκ είναι ακόμα υπερβολικά μεγάλο:

35% η αποχή. Από αυτό το υπόλοιπο 65%, το 18% ψήφισαν το πρώτο κόμμα και το 19% δεν αντιπροσωπεύονται στην βουλή. Με άλλα λόγια: μόνο το 12% του ελληνικού λαού, αν αφαιρέσουμε την αποχή, θέλει ΝΔ. Ένα 12% και κάτι παραπάνω θέλει κάτι που κανείς δεν ακούει, είτε αυτό είναι Οικολόγοι, είτε αυτό είναι ΛΑΟΣ, είτε αυτό είναι Καζάκης, είτε είναι Τζήμερος, Πειρατές ή ΚΚΕ (μ-λ). 35+19*0,65 = 47% Αν υπολογίσουμε και τα λευκά άκυρα, (περίπου 2,5%), η διαφορά είναι οριακή ανάμεσα σε αυτούς που ψήφισαμε κάτι που είναι στην βουλή αυτή την στιγμή και σε αυτούς που δεν έχουμε αντιπροσώπευση.

Μάλιστα, αυτό το 35% του πληθυσμού που δεν ψήφισε καν έχω την εντύπωση πωςγια πρώτη φορά έχει μεγαλύτερο ποσοστό από το πρώτο κόμμα — όχι, όχι, όχι: έχει μεγαλύτερο ποσοστό από το ΠΑΣΟΚ και την ΝΔ ΜΑΖΙ!! Και δεν σταματάμε εδώ· μολίς και μετα βίας τα συγκεντρωτικά ποσοστά του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ, του ΣΥΡΙΖΑ και των Ανεξάρτητων Ελλήνων (~38%) ξεπερνάνε τα ποσοστά αποχής. Στις προηγούμενες εκλογές ο Γιωργάκης είχε 43% και ο Κωστάκης 33% και η αποχή ήταν κοντά στο 30%.

Πόσο μακριά φαίνεται η εποχή εκείνη… Όπως μακριά φαίνεται ξαφνικά η στεριά όταν σαλπάρεις στα ανοιχτά και μπροστά σου είναι το απέραντο γαλάζιο. Όπως όμως η ιστορία και το ημερολόγιο των Μάγια κάνουν κύκλους, έτσι κι εμείς όμως ζούμε πάνω σε μια σφαίρα: με αρκετή υπομονή, θα βρεις κάπου, κάποτε, ξηρά, και μπορεί να ξεκινήσεις μια ζωή πολύ καλύτερη από αυτήν που άφησες πίσω σου. Ή μπορεί και να καταλήξεις σε ένα νησί με ανθρωποφάγους (τι στερεότυπο) ή που ήδη κατοικείται από ανθρώπους όχι πολύ πιο ικανοποιημένους με την ζωή τους από εσένα. Σε κάθε περίπτωση: “a ship is safe in harbour but that’s not what a ship is for // τα πλοία είναι ασφαλή στο λιμάνι, αλλά δεν έχουν φτιαχτεί για να είναι αραγμένα».

Από την άλλη μεριά, αυτή η αποχή είναι ανησυχητική. Γιατί δεν πήγαν να ψηφίσουν αυτοί οι σχεδόν 3,5 εκατομμύρια Έλληνες, ειδικά οταν η Ελλάδα χτυπιέται σαν χταπόδι στά ζεματιστά αλμυροφαγωμένα πεζούλια του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος και στο τραπέζι περιμένουν με σαλιάρες στον λαιμό διάφοροι που μοιάζουν με τον Mr. Monopoly και έχουν βάλει στο μάτι το πλοκαμάκι-ΕΥΔΑΠ ή το πλοκαμάκι-ΔΕΗ; Αν όσοι απήχαν είχαν ψηφίσει, και αποκλείεται να μην τους εκφράζει κάτι, πιθανόν τώρα να μπορούσαμε να έχουμε μια κυβέρνηση της αριστεράς. Βέβαια, δεν μπορώ να ξέρω αν όλοι οι απόντες θα ψήφιζαν προς τα αριστερά αλλά αυτή την εντύπωση έχω.

Μα είναι πραγματικά περίεργο. Με όσους μίλαγα μου έλεγαν πως θα ψηφίσουν, ακόμα και άτομα που δεν είχαν ψηφίσει ποτέ έγκυρα! Διάφορα τινά υπάρχουν:

1) Παλιοί εκλογικοί κατάλογοι του 2001… αν γίνουν επαναληπτικές, λένε, θα έχουν τους καινούργιους από την περσινή απογραφή. Γιατί δεν μπορούσαν να τους έχουν πριν τις 6 Μαΐου;

2) Πρόσεξα πως πολλοί έπρεπε να ψηφίσουν σε διαφορετικά μέρη απ’ότι συνήθως ψηφίζαν για λόγους που δεν γνωρίζω. Πόσοι είναι δυνατόν να έπρεπε να ψηφίσουν στην άλλη άκρη της Ελλάδας και να μην είχαν τα χρήματα για το ταξίδι, ή πολύ απλά να πήγαν όπου ψήφιζαν συνήθως και να μην βρήκαν το όνομα τους γιατί πολύ απλά ξαφνικά έπρεπε να ψηφίσουν αλλού;

3) Κέρδισε η φιλολογία των αναρχικών που ζουν στην κοσμάρα τους και καλούσαν σε αποχή. Είναι σχεδόν όσο παραπλανημένο και ουτοπικό όσο η γραμμή του ΚΚΕ, που περιμένει να έρθει «η κατάλληλη στιγμή» για να κουνήσει τον κώλο του. Αν και πολύ αμφιβάλλω ότι τόσοι πολλοί στην Ελλάδα είναι αναρχικοί, δεν νομίζω ούτε το 10% των παραπάνω να απήχαν λόγω ξεκάθαρης πολιτικής θέσης. Σε έναν άλλο κόσμο, ναι, κι εγώ θα απείχα… μόνο αν υπήρχαν κάποιες άλλες εκλογές στις οποίες θα μπορούσα να συμμετάσχω όπου η ψήφος μου θα είχε αντίκτυπο στην ζωή μου. Όσο κι αν στρέφουν την μύτη τους ψηλά μπροστά στο σύστημα και αρνούνται να βελάξουν, οι αναρχικοί ζουν μέσα σε αυτό, εκμεταλλεύονται τα οφέλη του και την ανοχή του και δεν νομίζω να τους αρέσε μια προοπτική όπου λόγω και της αποχής τους θα προέκυπτε μια κυβέρνηση η οποία θα τους φερθεί ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ εχθρικά. Δεν είσαστε ανεξάρτητοι. Λυπάμαι. Όχι όσο χρησιμοποιείτε το ηλεκτικό και το ίντερνετ, το νερό και το αποχετευτικό σύστημα, το δίκτυο κινητής τηλεφωνίας, έχετε μεταφορικό μέσο και το γεμίζετε βενζίνη, ψωνίζετε από το σούπερ-μάρκετ και καπνίζετε στριφτά μεγάλων καπνοβιομηχανιών — κι όλα αυτά με ποιανών τα χρήματα, για να ακούσω;

4) Πολλά είχαν ακουστεί ότι αν απέχει πάνω από το 50% ακυρώνεται η εκλογική διαδικασία, ή τέλος πάντων κάτι παρόμοιο. Πόσοι μπορεί να πίστεψαν κάτι τέτοιο;

5) Οι απόντες ανήκουν στην ίδια κατηγορία με τους απολιτίκ οι οποίοι ψήφισαν το τραγικό 7% της ΧΑ. «Δεν μας νοιάζει πραγματικά, μπορώ να τους φανταστώ να λένε», «σιγά, λες και θα αλλάξει κάτι στην ζωή μου αν ψηφίσω τον έναν ή τον άλλον». Το να δείχνεις αυτή την απάθεια για την ψήφο δεν είναι τόσο μακριά από το να μην καταλαβαίνεις την πολιτική ευθύνη του να ψηφίζεις ΧΑ, ακόμα και να μην κάνεις κάτι για να το σταματήσεις…

Αυτό το 35% είναι μια δεξαμένη ψηφοφόρων την οποία πρέπει πάντως να προσέχουμε. Αν ενεργοποιηθεί από τις κατάλληλες δυνάμεις –κάθε είδους– μπορεί εύκολα να ανατρέψει κάθε προσδοκία. Λέω εγώ τώρα: και αν μερικοί από αυτό το 35% δουν τον Μιχαλολιάκο και τους αστράψει το μάτι και πάνε και τον ψηφίσουν και στις επόμενες εκλογές τα ποσοστά του πάνε στο 15%; Γιατί λέμε-λέμε ότι μάλλον θα ξεφουσκώσει, αλλά δεν ξέρεις ποτέ… Όπως έλεγε και ο μακαρίτης ο Obi-wan: “The Force can have a strong influence on the weakminded.” Ο φασιστικός λόγος άλλωστε έχει έναν τέτοιο ανεξήγητο μαγνητισμό.

Έπειτα, για όσους λένε ότι το να ψηφίζεις δεν μπορεί να αλλάξει τίποτα: αν 3.000 περισσότερα άτομα είχαν ψηφίσει τους Οικολόγους Πράσινους, θα ήταν τώρα στην βουλή και θα μπορούσαν να συμμετάσχουν σε μια κυβέρνηση της αριστεράς που όπως όλα δείχνουν ο κ. Τσίπρας δεν θα μπορέσει να σχηματίσει υπό αυτές τις συνθήκες (2,93%;). ΟΚ, είναι και ότι η ΝΔ έχει +50 έδρες. Ναι! Αυτό το κόμμα που βγήκε πρώτο έχοντας το 12% των ψήφων του εκλογικού σώματος. Αν αυτές οι 50 έδρες ήταν μοιρασμένες στους υπόλοιπους, με την απλή αναλογική, τι θα γινόταν άραγε; Θα είχε σίγουρα ενδιαφέρον και οι προοπτικές συνεργασίες θα ήταν σίγουρα μεγαλύτερες αν το μνημονιακό μπλοκ, ουσιαστικά άχρηστες έδρες, δεν είχε πιάσει ακριβώς το μισό της βουλής σαν ένα πρασινομπλεγκρί παρασιτικό υγρό μέσα σε ποτήρι το οποίο μετατρέπει παράδοξα το άδειο της αισιοδοξίας στο γεμάτο της απαισιοδοξίας.

Το θέμα είναι τι γίνεται τώρα; Οι εξελίξεις είναι γρήγορες, το διακήβευμα μεγάλο. Όπως φαίνεται, θα πάμε σε δεύτερο γύρο εκλογών. Δύο πράγματα εύχομαι:

1) Να μην καταφέρουν τα δύο πρώην μεγάλα κόμματα να ξαναγίνουν μεγάλα πατώντας πάνω στην ακυβερνησία την οποία έχουμε αυτή την στιγμή και στον τρόμο που μπορούν να εμπνεύσουν. Η ακυβερνησία, όσο επικίνδυνη κι αν είναι (κι αυτό σηκώνει κουβέντα) είναι σίγουρα καλύτερη από οποιαδήποτε καταδίκη θα μας επιφύλασαν αυτοί χωρίς δεύτερη σκέψη όπως έκαναν μέχρι τώρα. “A ship is safe in harbour…”

2) Αυτό το 19% των μικρών κομμάτων να μεταπείσει το 35% που απήχαν και –γιατί όχι — το ~50% που ψήφισε κόμματα που μπήκαν στην βουλή.

Απλά ετοιμαστείτε γιατί δεν έχουμε ζήσει ό,τι έρχεται.

~ Μερικά λινκς:

Πανικός στο επιτελείο της Διαμαντοπούλου (μουαχαχαχά!)

Η Ελλάδα προβάρει Ιστορία

Ο λαός μίλησε… ή μήπως όχι;