Ελληνικά – Page 33 – Cubilone's Dimension

Πολιτισμική σχέση Ελλάδας και Τουρκίας — Ιστορικό υπόβαθρο

Αυτό το κείμενο αρχικά ήταν μέρος του ανερχόμενου “Πέντε νύχτες στο Ίστανμπουλ (και μία στο Αϊβαλί)” αλλά άρχισα να γράφω, να γράφω, να γράφω… Τελικά αποφάσισα ότι θα ήταν καλύτερο σαν ξεχωριστό post.

Στην Κωνσταντινούπολη και στην Τουρκία γενικότερα, ένοιωσα κάτι αρκετά παράξενο. Ένοιωσα λες και όλα ήταν οικεία… αλλά ταυτόχρονα ξένα. Η συμπεριφορά των ανθρώπων και πράγματα τα οποία δεν θα περίμενες να βρεις εκτός Ελλάδας έκαναν την εμφάνιση τους παντου. Περίπτερα δίπλα σε τζαμιά με πανύψηλους μιναρέδες, τούρκοι που έπιναν τσαί αντί για φραπεδούμπα (nescafe: το μόνο αγαθό πιο ακριβό στην Τουρκία παρα στην Ελλάδα) παίζοντας tavla (τάβλι). Ήταν σαν μία Ελλάδα η οποία θα είχε επηρεαστεί για αιώνες απο την κουλτούρα του ισλαμικού κόσμου…

Οι Έλληνες έχουμε μια παράξενη ιδέα για τον εαυτό μας. Νομίζουμε πως απο την αρχή του χρόνου έχουμε υπάρξει ως μία ενιαία φυλή-κράτος-έθνος-θρησκεία-πολιτιστική οντότητα. Απο την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, οι έλληνες έτρωγαν σουβλάκι, έπιναν ούζο, χόρευαν συρτάκι, παίζαν μια αρχαία παραλλαγή του μπουζουκιού σε σχήμα λύρας και φυσικά λάτρευαν τον Χριστό με την μορφή του αγνώστου θεού. Αν πάρουμε ως δεδομένη την ιστορία που διδασκόμαστε και πιάσουμε τα υπονοούμενα, οι κάτοικοι της Ελλάδας εδώ και 3500 χρόνια περίπου δεν έχουν αλλάξει σχεδόν καθόλου σε εθνολογική και φυλετική σύσταση.

Το ότι η Ελλάδα δεν υπήρξε ως “Ελλάδα” μέχρι το 1828 δεν φαίνεται φυσικά να πτοεί κανέναν. Το ότι Ρωμαίοι, Ανατολικοί Ρωμαίοι (Βυζάντιο), Σλάβοι, Ενετοί, Φράγκοι, Λατίνοι διαφόρων είδών, Εβραίοι και Οθωμανοί έχουν ζήσει και συμβιώσει με χριστιανούς και άλλους ελληνόφωνους απο την περίοδο της αρχαιότητας μέχρι και σήμερα στον Ελλαδικό Χώρο φαίνεται μια ασήμαντη υποσημείωση. Κι όμως. Αν σκεφτούμε ότι τα απο πάνω δεν είναι έθνη αλλά αυτοκρατορίες και ομάδες ανθρώπων οι οποίες ομαδοποιούνται σύμφωνα με πολιτισμικά και όχι φυλετικά στοιχεία, καταλαβαίνουμε τι παρτούζα τυριών, κοινώς fondue, αποτελεί την φυλετική καθαρότητα της σύγχρονης Ελλάδας.

Δεν μπορώ να πω πολλά για το πόσο οι κάτοικοι του Βυζαντίου αυτοπροσδιορίζονταν ως Έλληνες, γιατί δεν ξέρω πολλά για αυτό. Ξέρω όμως πώς για πάνω απο 1000 χρόνια δεν υπήρχε Ελλάδα, παρα μόνο Ρώμιοσύνη. Μάλιστα, η Ελλάδα σαν έννοια ήταν ταυτισμένη με τον ειδωλολατρισμό, την αρχαία φιλοσοφία, την δημοκρατία και όλα αυτά τα αρχαιοελληνικά, τα οποία δεν είχαν θέση σε μια χριστιανική αυτοκρατορία. Οι κάτοικοι, λοιπόν, δεν αυτοπροσδιορίζονταν ως Έλληνες αλλά ως Ρωμαίοι ή Ρωμιοί. Αξίζει να αναφέρω ότι ο όρος “Βυζάντιο” πρωτοχρησιμοποιήθηκε τον 16ο αιώνα για ιστορικούς σκοπούς (ευχαριστώ τον Άρη που μου πρωτομίλησε για αυτό).

Αυτοκράτωρ Πιστός Βασιλεύς Ρωμαίων… Αγιά Σοφιά

Όταν οι Οθωμανοί κατέκτησαν το Βυζάντιο τον 14ο και 15ο αιώνα, κατέκτησαν τα εδάφη αυτού που σήμερα ονομάζουμε Ελλάδα μαζί με τους χριστιανούς κατοίκους της. Πόσο διαφορετικό όμως είναι αυτό απο την κατοχή του χώρου απο μια Ρωμαίκη ηγεσία; Για σκεφτείτε. Η Ελλάδα σαν Ελλάδα υπήρξε θεωρητικά ελεύθερη μόνο κατα την αρχαιότητα. Απο τότε μέχρι το 1828 υπήρξε κατακτημένη απο αυτοκρατορίες μη “ελληνικές”. Η Ρωμαική και μετέπειτα “Βυζαντινή” Αυτοκρατορία κυριάρχησε στην Ελλάδα για σχεδόν μιάμισι χιλιετία. Τόσο πολύ κράτησε αυτή η κυριαρχία που διαμόρφωσε ριζικά τον πολιτισμό των κατοίκων των εδαφών της. Το ότι επελέγη η ελληνική γλώσσα σαν επίσημη στην αυτοκρατορία παίζει πολύ μεγάλο ρόλο σε αυτό, αφού επιλέχθηκε με βάση την διάδοση της στον λαό, εις βάρος φυσικά των ιερών λατινικών. Αυτό το βήμα ήρθε σχεδόν μία χιλιετία νωρίτερα απο το υπόλοιπο της Ευρώπης.

Με την επιλογή των ελληνικών ως γλώσσα, το Βυζάντιο έγινε μια για πάντα “δικό μας”. Εντυπώθηκε ανεξίτηλα σε όλες τις συλλογικές πολιτισμικές μνήμες του ελλαδικού χώρου. Αν δεν είχε γίνει αυτή η επιλογή, η αλλαγή της γλώσσας, δεν θα ήταν δικό μας. Και φυσικά ότι είναι δικό μας, είναι ολοκληρωτικά δικό μας. Δικός μας είναι ο χριστιανισμός, δικιά μας είναι η Κωνσταντινούπολη, δικιά μας ολόκληρη η Ανατολία!

Οι Οθωμανοί ήρθαν και το πήραν αυτό το δικό μας, και κυρίευσαν στον πρώην ρωμαικό χώρο για περίπου 400 χρόνια. Όμως, σε πλήρη αντίθεση με την καθοριστική 1500ετή κυριαρχία των ρωμαίων, σύμφωνα με την επικρατούσα αντίληψη αυτά τα 400 χρόνια ήμασταν σκλάβοι. Δεν υπήρξε καμία πολιτισμική ζύμωση απο τους Τούρκους προς τα εμάς. “Χάσαμε 400 χρόνια”, λένε πολλοί για την κατάσταση της Ελλάδας μετα-οθωμανικά. Αναρωτιέμαι εδώ: αν η τουρκοκρατία είχε διαρκέσει και αυτή 1500 χρόνια, θα είχε καταφέρει να καθορίσει πιο ολοκληρωτικά την ελληνική συνείδηση και εν τέλει να την διαμορφώσει σαν πλαστελίνη, όπως έγινε με το Βυζάντιο;

Έχουμε ελάχιστα αρχαιοελληνικά στοιχεία στην σύγχρονη κουλτούρα μας, και όσα έχουμε είναι αντιδάνεια. Οι Βυζαντινοί και οι χριστιανοί στην τουρκοκρατία δεν ενδιαφέρονταν για την Αρχαία Ελλάδα και τα ιδανικά της: οι μεν έκλεισαν την Ακαδημία, κατέστρεψαν την αρχαία πολιτιστική κληρονομιά ενώ οι δε ξεπούλαγαν ό,τι είχε απομείνει για πενταροδεκάρες στους ευρωπαίους. Η επιστροφή στις ρίζες ήρθε στο προσκήνιο μόνο μετά τον Διαφωτισμό και ήταν επακόλουθο (με την γέννηση του ρομαντικού εθνικισμού) να εξαπλωθεί και στην τότε υπόδουλη χώρα και να ανάψει τα αίματα. Ούτε πολλά στοιχεία του Βυζαντίου έχουμε κρατήσει, αν εξαιρέσει φυσικά κανείς τον χριστιανισμό και την πλειάδα ηθών και εθίμων τα οποία δεν χάθηκαν και έφτασαν στα χέρια μας αρκετά αναλοίωτα απο τότε.

Και επιτέλους, μετά απο αυτό τον αρκετά μακρύ πρόλογο, έρχομαι στο θέμα μου. Η “τουρκοκρατία” διαμόρφωσε την σύγχρονη ελληνικη ταυτότητα πολύ περισσότερο απ’όσο θέλουμε να πιστέψουμε. Το υποψιαζόμουν και πριν το ταξίδι μας αυτό, αλλά ζώντας την Κωνσταντινούπολη απο κοντά δεν έχω πλέον αμφιβολία. Οι μικρές πτυχές της καθημερινότητας στην Τουρκία μαρτυρούν περίτρανα το προφανές: περίπτερα, κράχτες παντού (στην Ελλάδα έχουμε εξευρωπαϊστεί πια και το έχουμε ξεπεράσει κάπως αυτό), κλαρίνα και αραβικοί ρυθμοί στην ποπ μουσική, κωμική ανυπακοή σε πρακτικούς νόμους (βλέπε απαγόρευση καπνίσματος… ας πούμε), μεγάλες οικογένειες με αλληλουποστηριζόμενα μέλη (“θα σε πάω στου μπαντζανάκη μου, έχει μια καταπληκτική ταβέρνα…”) και… μεγαλύτερες οικογένεις: διαφθορά, πελατειακές σχέσεις, ρουσφέτια. Αν πιάσω τις κουζίνες; Μπακλαβάς, τζατζίκι, μουσακάς, γύρος, ντολμαδάκια… Μπορώ να αναφέρω τουρκο-ελληνικές λιχουδιές μέχρι αύριο! Αν υπάρχει ένα στοιχείο όμως το οποίο να αποδεικνύει ακράδαντα την πολιτισμική μας συγγένεια πρώτου βαθμού με την Τουρκία είναι η γλώσσα.

Lukumια…

Είναι αυτό που μου έκανε μεγαλύτερη εντύπωση. Έβλεπα τόσες άσχετες λεξούλες τις οποίες μπορούσα να καταλάβω που αποφάσισα (μετά την δεύτερη μέρα) να τις σημειώνω. Θα τις αναγράφω όπως τις έβλεπα και με την ελληνική προφορά σε παρένθεση. Τα συμπεράσματα δικά σας…

huzur (χουζούρ)
tavan (ταβάν)
baklava (μπακλαβά)
boya (μπογιά)
gişe (γκισέ)
markuç (μαρκούτς)
nargile (νάργκιλε)
portokal (πορτοκάλ)
fistık (φιστίκ)
peşkeş (πεσκές)
ispanak (ισπανάκ)
havuzu (χαβούζου)
kuru (κουρού… αυτό νομίζω ότι σημαίνει καυτερό)
yuvarlak (γιουβαρλάκ)
bürek (μπουρέκ)
buyum (μπουγιούμ = μεγάλο. Παραπέμπω στην λέξη “μπούγιο”)
küçük (κουτσούκ = μικρό. Παραπέμπω στην λέξη “κούτσικο”)
peçet (πετσέτ)
kese (κεσέ)
sakula (σακούλα)
çay (τσάι)
kurasan (κουρασάν, χωρίς πλάκα, έτσι το λένε)
mantar (μαντάρ = μανιτάρι)
karida (καρίδα = γαρίδα)
pancar (παντζάρ)
marul (μαρούλ)
çipura (τσιπούρα)
bayrak (μπαϋράκ)
çoban (τσομπάν)
bodrum (μποντρούμ)
dolma (ντολμά)
fidan (φιντάν)
barut (μπαρούτ)
tufek (τουφέκ)
pilaf (πιλάφ)
cacik (τζαντζίκ)
musaka (μουσακά)
meze (μεζέ)
rakı (ρακί)
lukum (λουκούμι)
kahve (καχουέ)

Σχετικά με τον καφέ, θα ήθελα να αναφέρω ότι διαδώθηκε στην Δυτική Ευρώπη απο την Οθωμανική Αυτοκρατορία, και απο αυτή την λέξη υπάρχουν όλα τα ευρωπαικά παράγωγα… Ο ελληνικός καφές λεγόταν τούρκικος μέχρι το 1974, μέχρι που έγινε η εισβολή στην Κύπρο και στην Ελλάδα άλλαξαν το όνομα για λόγους μαρκετινγκ και απο τότε έμεινε… Αυτό σύμφωνα με την Wikipedia.

Εκεί που θέλω να καταλήξω: υπάρχουν πάρα πολλές αναφορές σε σχέση με την Αρχαία Ελλάδα προ Χριστού. Όμως, το τι πραγματικά έγινε στoν πολιτισμό στον οποίο οφείλεται, υποτίθεται, η Αναγέννηση και ο Διαφωτισμός, κατα την διάρκεια αυτών, δεν αναφέρεται στα βιβλία ιστορίας και δεν συναντάται επισήμως στην ελληνική ταυτότητα, παρα μόνο (λίγο πλέον) στην λαική παράδοση. Είναι τόσο μεγάλο μέρος του ποιοί είμαστε στ’αλήθεια. Όμως όχι μόνο το αγνοούμε, το απαρνιόμαστε. Αντι αυτού, προτιμάμε φυσικά την εξέχουσα παγκόσμια θέση που μας προσφέρει ο τίτλος της “πατρίδας του πολιτισμού”. Επιμένουμε να βλέπουμε σκιές του παρελθόντος για να νοιώθουμε λίγο καλύτερα με το αστείο το οποίο σήμερα λέγεται Ελλάδα. Πού είναι ο σημερινός πολιτισμός; Πού είναι η σημερινή Ελλάδα που όλοι καμαρώνουν ότι είναι η γεννέτειρα του; Όλοι ξέρουμε (ή τουλάχιστον λέμε πως ξέρουμε με αστειάκια του στυλ “Μεγάλοι Έλληνες”, λες και η πλειοψηφία των ελλήνων ξέρει τι έλεγε ο Αριστοτέλης ή ο Πλάτωνας…) για τον Leonidas, την Ακρόπολη και τους Ολυμπιακούς Αγώνες, θέματα ελάχιστης σημασίας για τον σύγχρονο έλληνα αν το καλοσκεφτούμε, ενώ κανείς δεν ξέρει πώς ακριβώς αρχίσαμε να λέμε “ντουγρού” και γιατί ο πρώην πρωθυπουργός μας λεγόταν Καραμανλής.

Αυτή η υποκρισία είναι κάτι το οποίο κατακρίνω και θα κατακρίνω. Όπως λέει και η Αλεξάνδρα “είναι σαν να είσαι εσύ κακάσχημος και να περηφανεύεσαι που ο παππούς σου ήταν πανέμορφος”. Το μόνο που κάνεις είναι να θαυμάζεις τον παππού σου, να ξεχνάς τους γονείς σου, και να μην κάνεις τίποτα για να γίνεις εσύ ο ίδιος καλύτερος… Το μόνο που καταφέρνουμε είναι να διαιωνίζουμε ένα κατασκευασμένο μίσος και πεισματικά να κοιτάζουμε τις διαφορές μας, αγνοώντας πλήρως τις σημαντικές και αξιοσημείωτες ομοιότητες ή και επιρροές οι οποίες διαφαίνονται μετά απο 400 χρόνια συμβίωσης.

Ένα ενδιαφέρον link, το οποίο αν και δεν συμβαδίζει πλήρως με τις ιστορικές απόψεις τις οποίες εκφράζω, έχει αξία στο πώς προβάλει την ποικιλότητα των φυλών που απάρτιζαν την Ρωμιοσύνη και την περιπλοκότητα του θέματος. Για πολύ λίγους, και κατα πάσα πιθανότητα ούτε καν εμένα. http://drgvichia.blogspot.com/

09/09/09

Σήμερα χτύπησε το κουδούνι ο Μόρντρεντ.

Μου είπε να έρθω για να γράψουμε Βάσεις Δεδομένων.

Του είπα ότι δεν θα το έδινα αυτό το μάθημα γιατί το κρίνω αρκετά σημαντικό ώστε να το ξαναπάρω και να το παρακολουθήσω.

Μου είπε πως σήμερα είναι η τελευταία μέρα του κόσμου.

Τον ρώτησα γιατί;

Μου είπα πως είναι 9 Σεπτεμβρίου 2009, δηλαδή 09/09/09. Δηλαδή 999. Δηλαδή 666 ανάποδα.

… Αν όντως ήταν το τελευταίο σας εικοσιτετράωρο σήμερα (του κόσμου, συνεπώς και δικό σας), θα πηγαίνατε να δώσετε Βάσεις Δεδομένων;

Αλεξάνδρα’s Big Mishtakey

Παράθεσα το πρώτο post του Big Mishtakey της Αlex και στο Cubilone’s Dimension. Είναι όμως παραγωγική τον τελευταίο καιρό — πιο πολύ απ’ότι εγώ, οπότε το να καρφιτσώνω όλα της τα ποστία θα ήταν μάλλον άσχημο. Αντίθετα, βάζω συνδέσμους εδώ, άντε μπας και σπρώξω καθόλου την κίνηση. ;D

Θίνγκς Αϊλ Σόρελυ Μις Νάμπερ Ουάν- Geometry Wars Retro Evolved Ίσως το καλύτερο ποστ ever σχετικά με ένα απο τα καλύτερα games ever. Απολαύστε τις εμπειρίες της Άλεξ σχετικά με το Geometry Wars – -ένα παιχνίδι αγάπης… και πολέμου.

Μπίτς & Πίσες Νάμπερ Ουάν Ποιός θα έγραφε για την αναρχία, τα κρουασάν και ένα παιχνίδι με ωραία ambient μουσική στο ίδιο ποστ; Μα ποιός άλλος;

Ποιά είναι η Πίξιγουίξι; Άραγε;

Η δίαιτα της σούπας και το σωτήριο ρυζότο.

Δεν ήταν πως δεν είχα ξανακάνει ποτέ δίαιτα στη ζωή μου. Κάθε άλλο. Από τα 12 μου, που με θυμάμαι να κοιτάζω κριτικά το μέγεθος των γοφών μου μέσα στο πράσινο τζην παντελόνι μου, στο μεγάλο καθρέφτη που βρισκόταν στο σαλόνι οικογενειακών φίλων στη Ραφήνα, μέχρι και σήμερα, πάντα έκανα δίαιτα. Ακόμα κι αν δεν έκανα στ’αλήθεια. Τουτέστιν, άρχιζα τη μέρα μου κάνοντας δίαιτα, συνέχιζα τη μέρα μου λέγοντας πως την υπόλοιπη ημέρα θα κάνω δίαιτα, και τελείωνα τη μέρα μου ορκιζόμενη πως αύριο θα κάνω δίαιτα. Με λίγα λόγια, δίαιτα πραγματική έχω κάνει ελάχιστες φορές συγκριτικά με τις φορές που δήλωνα πως κάνω δίαιτα. Παρόλαυτα, η γνώσεις μου πάνω σε τεχνικές, διατροφικά μυστικά, θερμιδομετρήσεις και χημικούς συνδιασμούς, μεγάλωσαν εκθετικά με το καιρό, παράλληλα αλλά και ανεξάρτητα, με τις αμφιλεγόμενες επιχειρήσεις μου προς εφαρμογή τους. Ετσι λοιπόν, νομίζω πως είναι πλέον λογικό να θεωρώ τον εαυτό μου, αν όχι παλιά καραβάνα, τουλάχιστον ανεμοδαρμένη και ξεροψημένη στο θέμα της απώλιας βάρους.

Όπως έλεγα λοιπόν, ήταν η νιοστή φορά που δήλωσα το υψίστης βαρύτητας, καθοριστικό και βαρύτιμο “από σήμερα αρχίζω δίαιτα”. Όχι όμως όποια κι όποια δίαιτα. Τη δίατα της… σούπας! Όποιος τα έκανε σαλάτα με τη δίαιτα της σαλάτας, όποιος έκανε τη παπια με τη δίατα της πάπιας, με τη δίαιτα της σούπας, αποκλείεται να τα κάνει θάλασσα. Τουλάχιστον αυτό υποστήριζαν πλήστοι φορουμίτες στο ίντερνετ, οι οποίοι εγκωμίαζαν στα σχόλια τους τα χαρίσματα της μαγικής αυτής σούπας. Θύμα λοιπόν κι εγώ της εικόνας μου και των κοινωνικών προτύπων ομορφιάς, υπέκυψα στην υπόσχεση των “7 κιλών σε 7 μέρες!!!” .

“Ένα ολόκληρο λάχανο, 16 πράσινα κρεμμύδια, 1 μάτσο σέλινο, χυμός ντομάτας από 2 κονσέρβες, 2 πιπεριές, ζωμός κρεμμυδιού, αλάτι, πιπέρι- τσίλι”, ιδού η συνταγή της χαριποτέριας σούπας. Τη πίνετε για 7 μέρες (σίγουρα τη πίνουμε και δεν την κάνουμε κομπρέσες γιατί από αυτά που λέει δεν είμαι σίγουρη αν τρώγεται) με συνοδία διαφορετικής ομάδας οπωροκηπευτικών κάθε μέρα, γάλα και μπανάνες μία από αυτές, ελάχιστο κρεατάκι προς το τέλος, και αναποφλοίωτο ρύζι τη τελευταία μέρα.

Δεν είναι να απορεί κανείς που μεταξύ των εγκωμίων ύπηρχε ένας σεβαστός αριθμός σχολίων που μιλούσε για σκισμένα σώβρακα και παντελόνια απ’το κλανίδι, τα οποία όμως δεν αποθάρρυναν κανέναν πιστό να προσέλθει και να δηλώσει το ενθουσιώδες “την αρχίζω κι εγώ από αύριο!”. Έτσι κι εγώ. Ενθουσιώδης μπορεί να μην ήμουν, αλλά κάτι βουτυράτα μπινελίκια που είχα καταλανώσει λίγες ώρες πριν με έσπρωξαν την επομένη στο μανάβη, μαζί με έναν ταλαίπωρο Δημήτρη ο οποίος προσπαθούσε ακόμα να αποφασίσει αν ήθελε τελικά λαχανόσουπα για μεσημεριανό, αυγουστιάτικα.

Ψωνίσαμε λοιπόν το λάχανο, τα πράσινα κρεμμυδάκια, τις πιπεριές, το σέλινο και το πουμαρό για την απαραίτητη ντομάτα, με όνειρα εγώ για την επικείμενη ελαφράδα μου, με μια ξυνίλα στο στόμα ο Δημήτρης για την επικείμενη λαχανίλα- γενικότερα. Σημειωτέον πως τη συγκεκιριμένη δίαιτα, αν και δεν την είχα δοκιμάσει ποτέ μου, την είχα ξανακούσει από έναν οικογενειακό φίλο ο οποίος μας είχε πει τότε πως, παρόλο που η σούπα δουλεύει, η γεύση της είναι τόσο αποκρουστική που πραγματικά το αν αξίζει να τρως αυτή την αηδία για 7 μέρες , έστω κι αν κατά τη διάρκειά τους χάνεις 7 κιλά, είναι συζητήσιμο.

Άρχισα το μαγείρεμα μετά τη κατανάλωση σταφυλιού και πεπονού- τη πρώτη μέρα η δίαιτα έλεγε να φας τη σούπα και όσα φρούτα θες- αποφεύγοντας στρατηγικά να σκεφτώ τα όσα μας είχε πει αυτός ο φίλος περί της γεύσης αυτού του παρασκευάσματος. Νταξει, λέω, θα βρω και ένα μούλτι να περάσω τα λαχανικά και θα γίνει βελουτέ η σουπίτσα, δεν θα αναγκαστούμε να φάμε νεροζούμι, καλό θα βγει. Ξεφύλλιασα το λάχανο, έκοψα τις πιπεριές κομματάκια, έπλυνα το σέλινο, τα έβαλα όλα αυτά μέσα στη τεως-κατσαρόλα-του-Γκάρετ-νυν-κατσαρόλα-του-Δημήτρη και τα περιέλουσα με το ντοματοπολτό, το αλάτι, τη κανέλα και… ένα τόνο πιπέρι (όπως αποδείχθηκε εκ των υστέρων). Το παρασκεύασμα άρχισε νε παίρνει μορφή και…μυρωδιά. Η αλήθεια είναι πως δεν μύριζε και τόσο άσχημα. Και ήμουν σχετικά αισιόδοξη μέχρι και για τη γεύση έως ότου συνειδητοποίησα ότι πουθενά στη γειτονιά (στο σπίτι και στο σπίτι του Μόρντρεντ δηλαδή) δεν υπήρχε ένα καταραμένο μούλτι να αλλέσω όλη αυτή τη πρασινάδα που επέπλε στη κατσαρόλα. Η προοπτική μιας πραγματικής σουπας, ενός ζουμιού με λίγα λόγια του οποίου την υδαρότητα την καμουφλάριζαν ανεπιτυχώς μερικές μόνο μάζες ημι-πολτοποιημένων λαχανικών, μου φανηκε μελανή..για να μη πω λαχανί. Ε, λοιπόν δεν θα είχε σημασία. Μπρος τα κάλη τί είναι ο πόνος.

Λίγο σερφάρισμα στο ίντερνετ κι έναν σύντομο ύπνο μετά, η σούπα ήταν έτοιμη. Το σερβίρισμα συνόδευε και μια προσευχή -μια για κάθε πιάτο, (το πιάτο του Δημήτρη συνόδευαν και δυο ψαλμοί με μορφή ψωμοτυριού, το δικό μου ένας εξάψαλμος- που μου θες και ψωμοτύρι!). Να μη τα πολυλογώ, η δυνατότητας βρώσης της σούπας αποδείχθηκε αναλόγως αντίστροφη με το χρόνο. Σε αυτό συντέλεσε όχι τόσο η αυτή καθ’αυτή γεύση της πρασινάδας, όσο ο προαναφερθής τόνος πιπεριού που περιείχε. Μέχρι να καταφέρω να ρουφήξω -έστω- το ζουμί, το στομάχι μου είχε παρει φωτιά. Ο Δημήτρης αν και φαινομενικά πολύ πιο χαλαρός από μένα δεν τόλμησε να πάρει δεύτερη μερίδα, γεγονός εξαιρετικά ύποπτο εαν λάβουμε υπόψην μας πως όλη μέρα στεκόταν με ένα καφέ και δυο ρόγες σταφύλι.

Από κείνη τη στιγμή κι έπειτα, η κάθοδος ήταν ιλιγγιώδης. Καλοπερασάκιας απ’τη φύση μου, ήταν αρκετή μια ματιά στην αντανάκλασή μου στο τζάμι της μπαλκονόπορτας αγκαζέ με την ενθύμηση της λαχανένιας πύρινης γεύσης για να τρέξω να δροσίσω το λαρύγγι μου με λίγο γάλα και μούσλι. Δεν βαριέσαι, τί 63 κιλά τί 58. Και τώρα μια χαρά είμαι, όχι που θα κάτσω να τρώω λαχανόζουμα για 168 ωρες!

Είπα και το έκανα. Με αρχή τα μούσλι και συνέχεια έναν σούπερ καφέ με λικέρ και γρανίτα σοκολάτα μέσα, η λαχανόζουπα θα μπορούσε να έχει ξεχαστεί ριζικά και αμετάκλητα εαν δεν υπήρχε ένας τόσος δα μικρούλης αστάθμητος παράγοντας. Στη κουζίνα του Δημήτρη υπήρχε μία χύτρα λαχανόπλασμα αρκετό να ταίσει ένα λόχο, και ταυτόχρονα στις τσέπες μας αρκετά λεφτά για να ταίσουμε δυόμιση σπουργίτια. Καθόλου βολικός συνδιασμός δηλαδή. Συνδιασμός ο οποίος οδηγούσε λογικά στο συμπέρασμα πως με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο, με το καλό ή το άσχημο, η σούπα έπρεπε οπωσδήποτε να φαγωθεί. Ε, ρε μπελάς…

Ε λοιπόν, καλύτερα μπελάς με ρύζι παρά μπελάς ον δε ροκς. Με τις σπουργιτίσιες μας δεκάρες, τσιμπήσαμε ένα πακέτο ρύζι και δυο γιαούρτια προς εκ νέου παρασκευήν εξωτικού εδέσματος ( ή έτσι έλεγα στον εαυτό μου μπας και πίστέψω πως υπάρχουν ελπίδες να μαγειρευτει κάτι, το οποίο τουλάχιστον να τρωγεται χωρίς πυροσβεστήρα στο πλάι). Σκέφτηκα λοιπόν, πως εαν ψιλόκοβα τα λαχανικά, τα περνούσα με λαδάκι και έβαζα και το ρύζι μέσα, το φαί που θα έβγαινε θα ήταν ουσιασικά έμα ρυζότο, φαί καθ’όλα βρώσιμο. Κι αν ακόμα κι εκεί υπήρχε πρόβλημα με τα καυτερά συστατικά, λίγο γιαούρτι θα έσωζε τους συνδαιτημόνες και τον σεφ.

Το σχέδιο μπήκε σε εφαρμογή έπειτα από εξόντωση κατσαρίδας τύπου long vehicle, από το πάγκο της κουζίνας, με χρήση πυρ και αεροζολ. Το σπίτι, ευτυχώς δεν κάηκε, κάηκε όμως το φαί το οποίο ξέχασα πάνω στο μάτι με δυνατή φωτιά. Ευτυχώς η αφηρημάδα μου δεν ήταν αρκετή για να καεί όλη η χύτρα. Το αποτέλεσμα ήταν ο τσουρουφλησμένος πάτος να δώσει κάποιες νότες φλαμπέ στο ρυζότο μου (ναι, τώρα το λέμε ρυζότο- πρόβλημα?).

Ο Δημήτρης δεν φάνηκε πολύ πρόθυμος να δοκιμάσει τη νέα γαστριμαργική δημιουργία μου, την οποία επιπροπσθέτως έσβησα με λίγο γάλα πριν την τελευταία βράση. Παρόλαυτά, και μόνο η ιδέα να τρώει για τις επόμενες μέρες το ίδιο δυνητικά απαίσιο φαί χωρίς να ξέρει αυτοστιγμί στ’αλήθεια πόσο απαίσιο είναι, ήταν αρκετή για να με στείλει στη κουζίνα να περιποιηθώ ένα δοκιμαστικό πιάτο. Το εν λογω πιάτο εκτός από το αμφιλεγόμενο ρυζότο, περιείχε ακόμα γάλα εβαπορέ, τυρί γούντα και μια καλή δόση γιαούρτι, πρόβειο, μυτηλινιό.

Το κάναμε να. Ήταν νοστιμότατο και βάλαμε και δεύτερη μερίδα.Σοβαρά! Τρελή επιτυχία! Και αν σκεφτεί κανείς από τι κατάπλασμα βγήκε αυτό το ωραιότατο φαγάκι. Οπότε ούτε τα λεφτά μας κλάψαμε, ούτε χρειαζόμαστε από δω και πέρα συνοδευτικά μανταλάκια για τη μύτη μας την ώρα του φαγητού.

Όσοι κατάφεραν να κάνουν τη δίαιτα της σούπας αποτελούν πλέον κατά τη γνώμη μου ηρωικά πρόσωπα άξια του θαυμασμού μας. Παρόλαυτά δεν το μετανιώνω και πολύ που δεν είμαι ένα από αυτά. Και είμαι σίγουρη πως την ώρα του φαγητού , δεν θα το μετανιώσω ακόμα περισσότερο!

Συμπέρασμα : μάλλον καταλάβατε, πως το παρόν κείμενο δεν έχει κάποιο ουσιαστικό λόγο ύπαρξης, δεν είναι προιόν ιδιαίτερης πνευματικής εργασίας, ναι, γράφτηκε σε στιγμές βαρεμάρας και ναι, ίσως να ήταν πιο χρήσιμο και παραγωγικό αν είχατε αξιοποιήσει κάπως αλλιώς αυτά τα λεπτά της ζωής σας. Την επόμενη φορά να προσέχετε περισσότερο.

http://pixieweexie.wordpress.com

alex-argh

Game 2.0 — Gaming 2.0: Νέα εποχή, αμφιλεγόμενες τάσεις

Μέσα στην ζέστη του Αυγούστου και ενώ όλα πάνε καλά για το επομενο μου μεγάλο post, να σου σκάει το άρθρο μου στο game 2.0 το οποίο είχα γράψει ήδη απο τον Ιούνιο.

Πιστεύω ότι είναι ένα απο τα καλύτερα άρθρα μου μέχρι τώρα. Μπορείτε να το διαβάσετε εδώ.

Σημείωση: Τις εικόνες και τις λεζάντες δεν τις διάλεξα εγώ αλλά σίγουρα έχουν πλάκα!

Τι μας δίδαξαν 36 μέρες στην Ευρώπη.

Έχει περάσει ένας χρόνος απο τότε που εγώ και η Άλεξ εξερευνούσαμε την Γηραιά Ήπειρο… Μόλις γυρίσαμε απο το φοβερό μας ταξίδι και με το βάρος των φοβερών τύψεων που είχαμε εγκαταλείψει τα ημερολόγια που υποτίθεται θα περιέγραφαν το ταξίδι, αποφασίσαμε να γράψουμε ό,τι μας είχε κάνει εντύπωση στις 36 αυτές ημέρες. Μια ανακεφαλαίωση η οποία θα ταίριαζε πολύ όμορφα με τις φωτογραφίες που τραβήξαμε, αλλά και έκανε όσες εμπειρίες μπορούσαμε να θυμηθούμε σε ένα ωραίο, πρακτικό πακετάκι το οποίο θα μπορούσαμε να αφηγηθούμε εύκολα με παρέα! Οι αντιδράσεις σε κάθε ανάμνηση απο τους ακροατές φέρνει στο μυαλό και άλλες και άλλες αναμνήσεις και έτσι θυμόμαστε ακόμα περισσότερα.

Τα είχαμε γράψει στα ημερολόγια μας, αλλά τα είχα περάσει σε ντραφτ ώστε να τα ανεβάσω κάποια στιγμή εδώ. Το ντραφτ ξεχάστηκε, μέχρι πριν λίγες μέρες που το άνοιξα κατα τύχη και βρήκα τις χρυσές αυτές αναμνήσεις και διαπιστώσεις που μας εμπλούτισαν κατα την διάρκεια του ταξιδιού… Νομίζω ότι ήρθε η στιγμή να τις μοιραστω μαζί σας!

Ίσως να σας φανούν λίγα, ίσως ημιτελή, μερικά απλώς ακατανόητα, αλλά αυτα τα 84 πραματάκια είναι ο πληρέστερος νοητικός μας χάρτης (ή κάτι τέτοιο) για την περιπέτεια μας. Εντζοϊ!

Δημήτρης:

1. 30 μέρες δωρεάν (ας πούμε!) μεταφορές προσφέρουν μια κάποια ευελιξεία, σε κόστος όμως της εστίασης. Δηλαδή: δεν χόρτασα κανένα μέρος που πήγαμε (απο αυτά τουλάχιστον που μου άρεσαν πραγματικά). Μάθημα 1ο και σημαντικότερο: Interrailing is good but focused travelling is better.

2. Το νερό είναι πιο ακριβό απο την μπύρα στις περισσότερες ευρωπαικές χώρες. Ο πάγος είναι επίσης η νέα σταθερά πλούτου. Gold is totally old!

3. Ό,τι κι αν λένε όλοι, η ιταλική πίτσα είναι καλή…

4. … το ιταλικό παγωτό, αντίθετα, είναι όσο καλό όσο λένε όλοι! Santa Trinita στην Φλωρεντία: Το καλύτερο παγωτό που έχω φάει και μόνο με €3! Γεύσεις: Santa Trinita, Nociolla, Pistacchio Puro, Amarena, Straciatella, Croccolene. Ένα μεγάλο (sp?) παρακαλώ!

5. White Widow: Πολύ δυνατό πράμα! Μεγάλες δόσεις πιθανότατα παραισθησιογόνες. Κατα προτίμηση, όχι μαριχουάνα μετά απο αλκοόλ (unless you’re feeling brave!)

6. Το Λουξεμβούργο δεν είναι απλά ένα πλούσιο, ιδανικό κρατίδιο. Είναι ένα πανέμορφο, άγνωστο και αραχνιασμένο, πλούσιο ιδανικό κρατίδιο. Τρελοί μισθοί, ήσυχη ζωή.

7. Το κρέας βόα δεν είναι ό,τι καλύτερο για πρωινό.

8. Ακόμα και στην Christiania, το κολλημένο στον χρόνο χίπικο όνειρο, το σκάκι στο πιο γνωστό καφέ δεν είναι δωρεάν.

9. Στην Ολλανδία, τα φοιτητικά πάσα δεν ισχύουν για τις μεταφορές διακοπές και σαββατοκύριακα. Εμ…

10. Η Fanta σε κάθε χώρα έχει μερικές μοναδικές γεύσεις.

11. Στους Λετονούς αρέσει να τραγουδάνε σε χωρωδίες.

12. Η λέξη reservation είναι πανταχού παρούσα, ακόμα και απαραίτητη σε τραίνα, νυχτερίνα τραίνα, μουσεία, ακόμα και σε hostels! Δεν υπάρχει καθόλου η αίσθηση του αβέβαιου.

13. Για κάποιο λόγο το Interrail Pass δεν είναι αρκετά καλό για τους κατόχους των νημάτων των τουριστικών τραίνων στο Jungfraujoch. Κάποτε όμως, ήταν όσο καλό όσο και τα άλλα πάσα (EuRail κτλ)

14. Υπάρχουν στ’αλήθεια άνθρωποι που παίζουν Civilization σε MultiPlayer. Και LANάκι μάλιστα!

15. Οι μικρές χαριτωμένες πολικές αρκούδες δεν μένουν για πάντα χαριτωμένες.

16. Το ποδήλατο ΠΡΕΠΕΙ να μαθαίνεται απο μικρή ηλικία.

17. Οι πολύ δυνατές μπύρες συνήθως δεν είναι καλές.

18. Οι Γερμανοί δεν προσπαθούν να ξεχάσουν περι τείνος πρόκειται η πρόσφατη ιστορία τους αλλά με κάθε τρόπο θέλουν όλοι να θυμούνται και να σκέφτονται καθημερινά το παρελθόν. Γιαυτό, όλα τα σχετικά μνημεία (μνημείο εβραικής γενοκτονίας, μνημείο των πεσώντων σε απεργίες της Ανατολικής Γερμανίας, απομεινάρια του Τείχους κτλ) είναι σε κεντρικά σημεία. Εκτός απο το μπούνκερ του Χίτλερ, το οποίο το πλημμύρισαν για να μην γίνει τόπος προσκυνήματος απο τους νεοναζί ανα τον κόσμο…

19. Η ίδια (φοβερή!) ιταλική λεμονάδα θεωρείται λογικό να κοστίζει €0.45 εκτός ψυγείου και €0.75 κρύα!

20. Αν είσαι Τούρκος και ζεις στην Δυτική Ευρώπη: α) ζεις με το (υψηλό επίδωμα ανεργίας) β) έχεις μαγαζί με Doner Kebab.

21. Στην Ελβετία, τα τραίνα έχουν σχεδόν περισσότερα βαγόνια 1ης θέσης απ’ότι 2ης.

22. Τα μουσεία τέχνης, ιδιαίτερα τα πιο δημοφιλή, καταστρέφουν την απόλαυση της τέχνης κάνοντας τα πιο διάσημα απο τα έργα τους προϊοντα του μαζικού τουρισμού.

23. Μια βαριά αποσκευή ή το να πρέπει να κουβαλάς το σακίδιο παντού μπορεί πολύ γρήγορα να σου χαλάσει την μέρα.

24. Οι σπηλιές είναι πάντα εντυπωσιακές.

25. Ποτέ μην περιμένεις έναν γερμανό ελεγκτή να μπει στο ΜΜΜ. Έχουν μεταμφιέσεις…

26. Οδεύουμε προς έναν κόσμο όπου ξεκάθαρα το χέσιμο θα είναι πιο ακριβό απο το κατούρημα.

27. Το καυτερό φαγητό είναι θέμα υποκειμενικό.

Αλεξάνδρα:

1. Στην Ιταλία δεν υπάρχει ούτε ένα τραίνο που να’χε καθίσματα με πλάτη που ξαπλώνει.

2. Το καλύτερο παγωτό στην Ιταλία βρίσκεται στο “Santa Trinita” στη Φλωρεντία. Giolitti is over-over-estimated.

3. Στη Ρίγα υπάρχει βεντέτα με τα λυμένα κορδόνια.

4. Η Ελβετία οικονομικά είναι απλησίαστη. Η Ιταλία το ίδιο, απλά όλοι προσπαθούν να σε πείσουν για το αντίθετο.

5. Στην Ιταλία 3 σπάγγοι κοστίζουν 10 ευρώ.

6. Οι Σλοβένοι είναι και γαμώ τους ανθρώπους.

7. Και έχουν και γαμώ τις τυρόπιτες!

8. Ενώ σε όλο το κόσμο οι τιμές των ξενοδοχείων πάνε με το δωμάτιο, στην Ιταλία πάνε με το άτομο. Συχνά δε, 1 ευρωπαικό δωμάτιο ισούται με 1 ιταλικό κρεββάτι σε δωμάτιο.

9. Τα βρεγμένα πόδια μέσα σε βρεγμένες κάλτσες μέσα σε βρεγμένα παπούτσια ΒΡΟΜΑΝΕ. Και τα τρία. Για βδομάδες.

10. Το ποδήλατο είναι δύσκολο. Damn it!

11. Οι Λετονές είναι και γαμώ τις γκόμενες.

12. Οι Λετονοί είναι ένας μύθος. Δεν υπάρχουν Λετονοί.

13. Στη Λετονία αγοράζεις μισό οικοδομικό τετράγωνο με έναν βασικό ελληνικό μισθό. Με το περιεχόμενο της μίας τσέπης σηκώνεις περίπτερο!

14. Υπάρχουν και άλλα παιχνίδια εκτός απο το Geometry Wars…

15. Κοντά στο Schoenefeld, στο Βερολίνο, τα ρεστά θεωρούνται ως φιλοδώρημα και δεν δίνονται.

16. Η αγγλική προφορά των Γάλλων, δεν είναι καθόλου “κομφορτείμπλ” για τα αυτιά των υπόλοιπων ευρωπαίων.

17. Μια μακαρονάδα μπορεί να μην έχει ούτε λάδι, ούτε σκόρδο, ούτε κρεμμύδι και παρ’όλα’αυτά να είναι πεντανόστιμη.

18. Η “άσπρη χήρα” αντενδείκνυται για πρώτη φορά μαστουρώματος.

19. Η μερέντα άσπρης σοκολάτας φτιάχνεται στον παράδεισο.

20. Η μπύρα δεν κάνει παντού 5 ευρώ η πιο απλή.

21. Οι Ολλανδοί δεν μπορούν να πάνε τουαλέτα εκτος αν το έχουν προγραμματίσει 2 βδομάδες πριν ΚΑΙ να το έχουν σημειώσει στην ατζέντα τους.

22. 7μιση η ώρα το απόγευμα δεν είναι απόγευμα αλλά ΝΥΧΤΑ! και όλα πρέπει να κλείνουν και όλοι να πηγαίνουν για ύπνο. Στην Λιθουανία ειδικά.

23. Η Ιταλία συνδυάζει όλα τα κακά των κεντροευρωπαίων με όλα τα κακά των ελλήνων. Και να κλείνουν όλα απο τις 7 ΚΑΙ να σε κλέβουν απο πάνω.

24. Στην Ιταλία απαγορεύεται τα ντουλαπάκια στα οποία αφήνεις τα μπαγκάζια σου. Γι’αυτό αναγκαστικά πρέπει να πληρώνεις τα κέρατα σου σε δωμάτιο φύλαξης — τι να κάνουμε;

25. Ένας σταθμός με 2 πλατφόρμες κάπου σε μια κωμόπολη της Σλοβενίας μπορεί να έχει ένα γαμάτο μπαράκι και να φτιάχνει την γαματοτερότερη σοκολάτα!!!

26. Είμαστε μωρο-παιδο-μυξιαρομαγνήτες.

27. Το καλοκαίρι δεν έχει παντού καλό καιρό. Για την ακρίβεια στον περισσότερο κόσμο ΒΡΕΧΕΙ!

28. 12.000 άτομα μπορούν να τραγουδάνε όλα μαζί και σύ όχι μόνο να αντέχεις αυτό που ακούς αλλά να γουστάρεις τρελά!

29. Ποτέ μη ζητάς νερό άμα κάτσεις κάπου να φας εκτός Ελλάδας.

30. Στη Βαλτική τα πλοία σε μεταφέρουν απέναντι εσένα ΜΑΖΙ με το τραίνο με το οποίο ήρθες.

31. Υπάρχουν ΠΟΛΛΟΙ άνθρωποι στον κόσμο που πιστεύουν πως ΟΛΟΣ ο υπόλοιπος κόσμος μιλάει την γλώσσα τους ακόμα κι αν όλα υποδεικνύουν το αντίθετο κι εσύ έχεις κάτσει να τους κοιτάς σαν χάνος μην καταλαβαίνοντας γρί.

32. Τα Σλοβένικα είναι μπλιέχ.

33. Στην Ολλανδία οι τουαλέτες είναι ξεχωριστές απο τα μπάνια.

34. Στην Ολλανδία τραμ απαγορεύεται να μπεις αν φοράς παπούτσια skate KAI είσαι πάνω σε skatoσανίδα.

35. Υφίσταται ανταλλαγή στομάχου. Επι του παρόντος εγώ έχω τη μαύρη τρύπα του Δημήτρη και εκείνος το στομαχάκι μου.

36. Όταν πεινάω, θυμώνω. Πολύ.

37. Όταν αγχώνεται ο Δημήτρης, hell is sure to break loose.

38. H “Red Light District” του Άμστερνταμ έχει μάπα γκόμενες.

39. Van Gogh up close is absolutely edible!

40. Στη Λετονία το καλοκαίρι νυχτώνει τελείως στις 12 και αρχίζει να ξημερώνει στις 3μισι. Άλλο να το ακούς και άλλο να το ζεις!!!

41. Οι Δανοί είναι μικροτσούτσουνοι. Δεν εξηγείται αλλιώς το μέγεθος των προφυλακτικών τους!

42. Στην Ιταλία δεν υπάρχουν φυσικοί χυμοί. Τον φυσικό πορτοκάλι τον πίνουν με ζάχαρη και κουταλάκι.

43. Στην Ιταλία πληρώνεις την ψύξη. Το παγωμένο αναψυκτικό είναι πιο ακριβό απο το ζεστό.

44. Στην Ιταλία έχουν πρόβλημα και με το σοκολατούχο γάλα.

45. Το τζίντζερ-ειλ είναι γαμάτο!!!

46. Οι βαλτικές χώρες έχουν πολύ κεχριμπάρι.

47. Στην Γερμανία πίνουν μπύρα με πράσινο σιρόπι.

48. Τα αυστριακά πρέτζελς αντί για σουσάμι έχουν ΧΟΝΤΡΟ ΑΛΑΤΙ!!! (FFS!)

49. Οι κεντροευρωπαικές πολυκατοικίες στερούνται ασανσέρ.

50. Στην κεντρική Ευρώπη και στην Ιταλία πρέπει να πληρώσεις για να κατουρήσεις.

51. Στα σούπερμάρκετ της κεντρικής Ευρώπης και ειδικά της Ολλανδίας (και Δανίας) έχουν 500 είδη γάλακτος και άλλα τόσα γιαουρτιού.

52. Απ’τη στιγμή που θα κάνεις CouchSurfing το να μένεις σε ξενοδοχείο σου φαίνεται απλά αφύσικο.

53. Η πτώση του τοίχους του Βερολίνου είναι και γαμώ τις ιστορίες!

54. Στο Μόναχο, η σωστή απάντηση στο 90% των ερωτήσεων είναι “μπύρα”!

55. Η Καπέλα Σιστίνα κλείνει απο τις 4 — WTF???

56. To Glockenspiel του Μονάχου έχει να κουρδιστεί απο τότε που φτιάχτηκε.

57. Στην Δανία, πολύ λίγοι είναι αυτοί που και οι δύο γονείς τους είναι Δανοί.

Αυτά. Σίγουρα θα μπορούσαμε να γράψουμε κι άλλα, μα λίγη συζήτηση πάντα μας φέρνει περισσότερες λεπτομέρειες στο προσκήνιο του μυαλού! Περιμένω σχόλια…

Ορίστε και μερικές φωτογραφίες. Μακάρι να μπορούσα να τις ανεβάσω όλες, μα κι εγώ αλλά και εσείς θα βαριόσασταν!

Cubilone’s Dimension 2.0!!

Απο τις 24 Μαϊου είναι online η νέα, αναμορφωμένη έκδοση του Cubilone’s Dimension. Αν διαβάζετε το παρόν σίγουρα θα το έχετε προσέξει! Ναι, είναι η σελίδα που επισκεφτήκατε για να μπείτε εδώ μέσα!

Στα πλαίσια μιας εργασίας μου για την σχολή, συγκεκριμένα για την κατασκευή ενός προσωπικού site, άδραξα την ευκαιρία και δημιούργησα, την αρχική σελίδα με CSS και XHTML. Απο εδώ και στο εξής, θα χρησιμεύει σαν hub για δημιουργίες μου, profiles μου, αλλά και σαν πύλη για το ίδιο το blog. Σύντομα, όταν δηλαδή δεν είμαι πνιγμένος με εκκρεμότητες και απολαύσεις της “πραγματικής ζωής”, θα ανανεώσω το περιεχόμενο της δουλειάς μου ακόμα περισσότερο!

Σας αρέσουν τα γράμματα του μενού; Είναι φωτογραφίες απο δική μου γραφή. Πιστεύετε ότι ταιριάζει, δημιουργεί μια οπτική συνοχή με τα σχήματα και τα χρώματα; Πείτε μου την γνώμη σας εδώ και βοηθήστε με να βελτιωθώ!

Downloadable Games: Παρόν, παρελθόν και μέλλον

Category: Ελληνικά