vandenberghe_thumbMost players won’t play to the end of your game. That’s not a tragedy — that’s a feature of video games’ design landscape. Ubisoft creative director Jason VandenBerghe explains, in this reprint from the final (June/July 2013) issue of Game Developer magazine.

Came across this article when I googled something akin to “I never finish the games I play” or “getting bored of games” only to discover, to my crowd-sourced relief, that people never finishing the games they start is actually a wider phenomenon, one which seldom gets talked about. Check out the comments.


What Is The Name Of This Book?: The Riddle Of Dracula And Other Logical Puzzles (Penguin Press Science)What Is The Name Of This Book?: The Riddle Of Dracula And Other Logical Puzzles by Raymond M. Smullyan
My rating: 3 of 5 stars

In this popular puzzle, a man has committed a crime punishable by death. He is to make a statement. If the statement is true, he is to be drowned; if the statement is false, he is to be hanged. What statement should he make to confound his executioner?

I got this book after reading The Tao Is Silent and deciding that Mr. Raymond Smullyan must be one of my favourite people out there. A logician, a magician, a pianist, a Taoist and a mathematician? (it rhymes!)

What Is The Name Of This Book? 
(link leads to full text online, in case you’re curious—CTRL+F “Was I Fooled” to get a small taste) is a small journey through all kinds of logic puzzles, paradoxes, stories etc, most of them in the style of knights & knaves, that is puzzles in which the solver has to figure out from a series of statements which can be either always true or always false, depending on if they are made by a knight or a knave, who the knight and/or knave is.

Most puzzles in the book were based on similar themes and got a bit repetitive after a while, but really, how creative can you get with just logic, 0s and 1s that is? At this point it has to be said that lately I’ve been more interested in “irrational” puzzles, ones that have to be solved by acuteness of observation or thinking outside the box rather than clear-cut logic, i.e. those that try to trick you into blindly and thoughtlessly following logic, when using logic alone for solving the puzzle ends up being a hindrance, not a tool. I’m talking about games such as the ones Alberto from Spain taught me and I now play with groups of people whenever I get the chance.

Still, there’s plenty in What Is The Name of This Book? to make one think, and as a collection of quips, stories, anecdotes as well as logic puzzles, it does have a certain value. I would say that it’d make a great companion to Logicomix.

I’m making it my gift to dad this New Year’s; let’s see if he’s going to like it at all, him being more of a rational thinker than me and all. Maybe he can use these stories in his English classes in some way as well.

Solution to puzzle at top of review: (view spoiler)

View all my reviews


Got Rayman Origins from GOG when I got my new laptop. I played it a lot last summer but I kind of forgot about it until now. Wow does this game have high production values. It’s amazing to look at, listen to, and (perhaps, but not quite definitely) most importantly: play! It has this specific kind of quality upbeat silliness I enjoy a lot in games. Think Katamari Damacy, Paper Mario or Banjo-Kazooie.



Remember when StumbleUpon was all the rage? Recently they sent me a newsletter with brand new timesink suggestions tailor-made for me from all my Stumbling preferences from 2007 to 2009, when I mostly used it.

Some things haven’t changed, thankfully, and one of them is my love for puzzles, most especially these elegant, zenny ones.

Try Curvy in HTML5 and see what I mean.

Thank you StumbleUpon. You never cease to amaze me.


Ετοιμαστείτε για πολλά italics.

Ήθελα να ξεκινήσω να γράφω αυτό το ποστίο στα αγγλικά. Συνήθως αποφασίζω να γράψω στα αγγλικά γιατί έτσι δεν αποκλείω κανέναν που να μπορεί τουλάχιστον να διαβάσει στην τρέχουσα παγκόσμια γλώσσα, και γενικά μου αρέσει, αν και έχω παρατηρήσει ότι γράφω αρκετά διαφορετικά σε ύφος και τόνο όταν δεν γράφω στα αγγλικά. Τέλος πάντων, αποφάσισα σήμερα να γράψω στα ελληνικά γιατί μερικές φορές καταφέρνω να γράψω λίγο πιο συναισθηματικά έτσι και το σημερινό ποστίο έχει να κάνει με τα πάντα εκτός απ’τη λογική.


Μουσική από ένα παιχνίδι το οποίο με έκανε να αισθανθώ μοναξιά, μελαγχολία, μαγεία και ομορφιά – όχι νοσταλγία- ως ενήλικος qb. Το βάζω εδώ γιατί ήταν πολύ έντονο το συναίσθημα όταν το άκουσα τελευταία φορά με τη Δάφνη πριν 2 μέρες. Άκουγα την μουσική προσεκτικά – δεν ήταν απλά video game music που μου αρέσει σήμερα επειδή μου άρεσε πριν 10 ή15 χρόνια. Tο ότι με έκανε να θέλω να χρησιμοποιήσω ενεργά την ακοή μου για να το απολαύσω ήταν μια αποκάλυψη. Το παραθέτω εδώ ως soundtrack για το post και ένα μικρό φόρο τιμής για ένα παιχνίδι για το οποίο πολύ λίγα έχω γράψει (αν και κάποια έχω πει) σε σχέση με το πόσα νιώθω για αυτό, κι ας το έχω παίξει σχετικά λίγο. Για αυτό, για την ιστορία της δημιουργίας του, για τον περίφημο δημιουργό του και τα μεθεόρτια… Μπρρρ. Ανατριχιάζω μόνο που το σκέφτομαι.

Πριν λίγο γύρισα από περίπου 20 λεπτά περπάτημα. Βγήκα να περπατήσω γύρω στις 23:30 για να προλάβω την αλλαγή της ημέρας. Δεν ήθελα ιδιαίτερα να περπατήσω αλλά κάτι με παρακίνησε…

Σήμερα λοιπόν κλείνω 2 βδομάδες με το καινούργιο μου 3DS. Κάτι με έπιασε μετά την επιστροφή απ’την Βουλγαρία και ήθελα να παίξω καινούργια Nintendo games. Συνειδητοποίησα ότι δεν είχα παίξει πραγματικά φορητό της Nintendo από τότε που έχασα το DS Lite μαζί με όλα μου τα παιχνίδια πριν περίπου 6 χρόνια, όταν το παράτησα μέσα σε μια πορτοκαλί τσάντα ένα ωραίο πρωί στη μέση του λιμανιού της Μυτιλήνης μαζί με ένα αντίτυπο του Περί Θανάτου και ξαφνιάστηκα όταν 10 λεπτά αργότερα είχε κάνει φτερά. Από τότε περίπου, και με εξαίρεση το Skyward Sword, σταμάτησα να ακολουθώ την Nintendo και τις νέες τις δημιουργίες, και αρκετές φορές έχω πει ότι δεν νιώθω πια πως φτιάχνει παιχνίδια που απευθύνονται σε μένα. Eίχα την αίσθηση πως ξεπέρασα την Nintendo όπως μια μέρα ξεπερνάς τον παιδικό σου έρωτα που ήσασταν μαζί από το δημοτικό μέχρι το τρίτο έτος αλλά μια μέρα, ε, απλά ήθελες να δοκιμάσεις κάτι καινούργιο, και μετά δεν υπήρχε επιστροφή.

Έχοντας ακόμα αρκετά χρήματα από το πακετάκι που καθιστά δυνατό το να ζω άνεργος και με ελάχιστο εισόδημα εδώ και περίπου 2 μήνες, αποφάσισα πως θα ήταν επίσης ωραία ιδέα να αγοράσω ένα 3DS για τη Δάφνη, για να παίζουμε Pokémon μαζί, για να παίξει επιτέλους το Ocarina of Time και άλλα που ήθελε να δοκιμάσει. Ήταν ένα μικρό δώρο για την επέτειο της γνωριμίας μας (“you had sex before you kissed?”). Μπορεί η ίδια να μας πει αν το διασκεδάζει, αν και μάλλον ναι, κρίνοντας απ’τις δεκάδες ώρες που έχει ήδη ρίξει στο Pokémon X.

Αγόρασα το 3DS της Δάφνης 150€ μαζί με θήκη, το Street Fighter 4, το Pilotwings Resort και το Ocarina of Time (και το PES ’11, *μπαρφ*) από έναν πιτσιρικά 15 χρονών ο οποίος το πούλαγε γιατί ήθελε να μαζέψει λεφτά για PS4 και το Destiny. Όταν βρήκα την αγγελία απ’το Aggeliopolis και τον πήρα τηλέφωνο για να κανονίσουμε την συναλλαγή, τελικά συνεννοήθηκα με τον πατέρα του, ο οποίος α) με ρώτησε αν ήθελα την κονσόλα για το δικό μου παιδί, και β) με ρώταγε ξανά και ξανά αν θα την αγοράσω, λες και ήταν κάτι το απίστευο που ένας 25άρης μουσάτος τύπος θα ήθελε να αγοράσει ένα αντικείμενο διόλου ευκαταφρόνητης αξίας απ’τον 15χρονο γιο του. Πριν φύγω ρώτησα τον γιο αν είχε απολαύσει το OoT, και του είπα ότι μικρός ήταν απ’τα αγαπημένα μου παιχνίδια (γι’αυτό θέλω και να το παίξει η Δάφνη). Μου απάντησε ναι. Όταν άνοιξα το 3DS και το Activity Log, είδα πως είχε ρίξει λιγότερο από 10 ώρες στο OoT και πολύ περισσότερες στο Μeet the Robinsons.

Εκείνη την μέρα ήταν επίσης και το πρωτάθλημα Super Smash Bros for 3DS στο (gulp) The Mall. Πήγα με τη Δάφνη και τον Kira, ο οποίος έφερε τον Commander SP και άλλους  σκληροπυρηνικούς νιντεντάκηδεςπου με κάνουν να μοιάζω με casual τελευταίας διαλογής. Όλοι συλλέκτες, βέβαια… Αναρωτιέμαι πώς και τόσοι hardcore gamers είναι και συλλέκτες; What is it about hoarding? Τελος πάντων, στο τουρνουά έφτασα στον προημιτελικό, με τον Yoshi κλασικά, not bad για κάποιον που πρώτη φορά έπιανε το παιχνίδι… Την επόμενη μέρα, βρήκα αγγελία για ένα Limited Edition 3DS XL με το ίδιο game το οποίο ξεροστάλιαζα. 180€ αντί για 240€ που έκανε κανονικά, σχεδόν καινούργιο. Όπως έμαθα, ήταν δώρο. Δεν ξέρω γιατί έφυγε από τα χέρια του αρχικού δέκτη και έφτασε στις αγγελίες του, ομως είμαι σίγουρος ότι είναι μια δακρύβρεχτη ιστορία.

Πολλές ανούσιες λεπτομέρειες για κάτι που δεν έχει καμία σημασία; Κρατηθείτε: την ίδια μέρα, αγόρασα από άλλον πωλητή άλλο ένα 3DS XLγιατί το έδινε 140€ (θα ήταν 120 χωρίς τα παιχνίδια) μαζί με Animal Crossing και Pokémon X , το οποίο έδωσα στη Δάφνη. 20€ για το Pokémon και το Animal Crossing. Not bad. Τσίμπησα από κάπου αλλού (ναι, πάλι μεταχειρισμένο) το Pokémon Υ που παίζω εγώ, και μου ξέμεινε η κονσόλα η οποία χαράζει τώρα τη δική της ιστορία… Ίσως ο Skallamann, το όνομα του Mii που κάνει τις βρωμοδουλειές στο δικό μου στο Puzzle Swap και στο Quest, καταλήξει στα χέρια του Kira. Γιατί όχι;

Τέλος, αγόρασα επίσης το Kingdom Hearts Dream Drop Distance για 10€ για τη Δάφνη, και με άλλα 10€ το Fire Emblem Awakening το οποίο κράτησα εγώ. Με το Winter Promotion 2014 της Νintendo κατάφερα επίσης να κατεβάσω δωρεάν το Zelda: Link Between Worlds, το οποίο με έχει ενθουσιάσει — θυμόμουν όταν είχα δει τα πρώτα βίντεο που είχαν κυκλοφορήσει ότι σκεφτόμουν πως θα είναι βλακεία. So glad I’ve been proven wrong. Man, that’s a lot of games, isn’t it?!

Η Δάφνη μισεί αυτή τη φωτογραφία αλλά εγώ νομίζω ότι είναι απλά τραγικά ηλίθια (in a good way!) Τραβηγμένη και μονταρισμένη αυτόματα απ'το 3DS μου
Η Δάφνη μισεί αυτή τη φωτογραφία αλλά εγώ νομίζω ότι είναι απλά τραγικά ηλίθια (in a good way!) Τραβηγμένη και μονταρισμένη αυτόματα απ’το 3DS μου
Stickers, stickers everywhere!

Καλά όλα αυτά. Αλλά όπως προανέφερα, βγήκα και περπάτησα χωρίς να το πολυθέλω για να μαζέψω play coins, ένα εικονικό συνάλλαγμα που κερδίζεται περπατώντας, για την ακρίβεια 100 βήματα για κάθε νόμισμα με μάξιμουμ τα 10 ανα ήμερα, και μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να αγοράσεις βασικά βλακείες: άχρηστα παζλ και καπέλα για τα Mii, και κάποια items ή hints σε μερικά παιχνίδια. Το θέμα είναι ότι με το Street Pass και το τρίτο 3DS, το οποίο υποτίθεται πως θέλω να πουλήσω, έχω εθιστεί στο να χρησιμοποιώ αυτά τα νομίσματα και να ανταλλάζω κομμάτια παζλ και να χρησιμοποιώ τα δικά μου Miis μεταξύ τους για να προχωράω στο quest, κάτι το οποίο πραγματικά δεν έχει νόημα, εκτός απ’το ότι είναι σούούούπερ εθιστικό και σε κάνει να θέλεις να ανοίγεις το 3DS συνέχεια! Έξυπνες κινήσεις Nintendo… Πώς αλλιώς θα έκανες τον κόσμο να θέλει να έχει, για οποιονδήποτε λόγο, περισσότερα από ένα 3DS;

Διαπιστώνω στον εαυτό μου ότι είμαι πολύ επιρρεπής σε πράγματα όπως το StreetPass που έχουν σταδιακή πρόοδο και κατα κάποιον τρόπο παίρνουν τη ζωή και το τι κάνεις σε meta επίπεδο και την κάνουν game — ο Μάριο έκανε μια παρόμοια παρατήρηση για μένα. Απ’τα achievements μέχρι το Μеmrise κι απ’το μέχρι αυτή τη κολλητική χαζομαρούλα με τα StreetPass και τα play coins: streaks, ημερομηνίες, δεδομένα, αυτό το πολύ περίεργο και πρωταρχικό συναίσθημα του να ολοκληρώνεις κάτι στο οποίο πατάει και το 7×7 challenge, π.χ. Γι’αυτό το HabitRPG μου άρεσε τόσο, αν και το σταμάτησα γιατί πολύ συχνά έχανα μέρες, όχι επειδή δεν είχα κάνει τα daily quests μου αλλά επειδή έμενα έξω και μακριά από τερματικό ικανοποίησης συνηθειών i.e. τον υπολογιστή μου ή κάποιο smartphone και έτσι πέθανα χωρίς λόγο ουκ ολίγες φορές. Γενικά, I don’t get it and it’s scary.

Μπαίνοντας σε αυτό τον κόσμο μετά από χρόνια, του «αγοράζω ένα κομμάτι hardware για να παίζω games», ξαναβλέπω–όχι πως το είχα ξεχάσει–πως οι gamers είμαστε ουσιαστικά και πολύ βασικά απλά καταναλωτές, και μάλιστα από τους πιο αφωσιομένους, ξεδιάντροπους καταναλωτές που υπάρχουν. Όσο πιο μεγάλος καταναλωτής, τόσο πιο gamer. Νέες πανάκριβες κυκλοφορίες, κονσόλες, προσφορές, συνεχώς το κυνήγι του καινούργιου, μια έλλειψη ικανοποίησης που πλανάται στον αέρα… Πόσοι gamers δεν είμαστε ανισόρροποι και, όπως δείχνω σε αυτό το post, ψάχνουμε στα παιχνίδια μια γλύκα για να πνίξουμε την έλλειψη κατεύθυνσης μας; Τι θα μας σώσει;

Νιώθω πολύ άδειος δημιουργικά αυτόν τον καιρό μετά την Βουλγαρία (και όσο ήμουν στην Βουλγαρία…) γι’αυτό και νομίζω ότι έχω στραφεί στο gaming περισσότερο απ’ότι συνηθίζω πια. Επιπλέον, πιστεύω ότι υπάρχει άμεση σύνδεσημεταξύ της έλλειψη έμπνευσης μου και την ξαφνική μου πόρωση με το να ψάχνω προσφορές για μεταχειρισμένα games παντού, ταυτόχρονα μην παίζοντας τα πρόσφατα αγορασμένα μου παιχνίδια στο Steam αλλά και σπρώχνοντας μακριά τον σωρό από άλλα πράγματα, δημιουργικά και μη, τα οποία θα μπορούσα να κάνω στον ελεύθερο μου χρόνο.

Ρωτώντας τον εαυτό μου τι θα ήθελα περισσότερο, ένα Wii U ή ένα ποδήλατο, η λογική μου απάντηση είναι ξεκάθαρα ποδήλατο: θέλω ένα μέσο μεταφοράς το οποίο θα με γυμνάσει, ειδικά τώρα που το τρέξιμο έχει φουντάρει, θα μου επιτρέψει τα κάνω τα μεγάλα ταξίδια με το ποδήλατο που πάντα ονειρευόμουν και θα με φέρει πιο κοντά σε αυτόν τον κόσμο ο οποίος με συναρπάζει και έχω απομακρυνθεί από τότε που άφησα την Μυτιλήνη. Η συναισθηματική μου επιλογή όμως με έχει κάνει να κοιτάζω αγγελίες για Wii U και καμία για ποδήλατο, ενώ ούτε καν έχω προλάβει να παίξω τα μισά απ’τα ακριβά παιχνίδια που μόλις αγόρασα. Αυτό δηλώνει ένα πράγμα: ότι τα games είναι η εύκολη επιλογή, το χρυσωμένο χάπι που με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο με κρατάει ακριβώς στο σημείο που βρίσκομαι. Το Wii U θα με κρατήσει σπίτι, το ποδήλατο θα με αφήσει να φτάσω μακριά με τη δύναμη των ποδιών μου. Και οι δύο επιλογές είναι καταναλωτικές, αλλά μόνο η μία είναι συμβόλαιο και υπόσχεση κατανάλωσης και στο μέλλον.

Ένα άλλο παράδειγμα: ήδη κάπως έχω πειστεί ότι πρέπει να αγοράσω το παραπάνω όταν βγει. Λες και δεν υπάρχουν πολύ καλύτεροι τρόποι να χρησιμοποιήσω τα χρήματα μου, ή λες και το ωραίο 3DS που έχω μόνο 2 βδομάδες πρέπει να αντικατασταθεί το συντομότερο. Έχουμε τρελαθεί… Σε παρακαλώ qb του μέλλοντος, μην ενδώσεις!

Don’t get me wrong–of course I love games: playing them, reading about them, writing about them. Αυτό όμως που συμβαίνει εδώ, κυρίως με το Steam και με τις πρόσφατες αγορές μου, είναι ότι η αγορά νέων (και μεταχειρισμένων, το ίδιο είναι για μένα) παιχνιδιών ικανοποιεί μια περίεργη, διεστραμένη ανάγκη η οποία με βαραίνει–πολύ διαφορετική απ’το ίδιο το παίξιμο. Συχνά άλλωστε λέμε με την Δάφνη, και όλοι οι παίκτες το ξέρουν αυτό, πως είναι ώρα να σταματήσουμε να αγοράζουμε παιχνίδια και να αρχίσουμε να τα παίζουμε! Έχουμε συζητήσει να κάνουμε μια συμφωνία να μην αγοράσουμε νέα παιχνίδια πριν παίξουμε τουλάχιστον κάποια απ’όσα έχουμε, αλλά είναι τόσο φοβιστική αυτή η δέσμευση που την αποφεύγουμε.

Εγώ μπορώ να κάνω την αρχή, λέγοντας πως δεσμεύομαι, εδώ και τώρα, να μην αγοράσω νέο παιχνίδι, και να μην κατεβάσω νέο game για το Wii, και να παίξω μόνο αυτά που έχω τώρα στη διάθεση μου, μέχρι το τέλος του χρόνου, και με δυνατότητα επέκτασης. Περίπου για τον ίδιο λόγο αποφάσισα να μην πάρω τη δουλειά σύνταξης για το, εκτός απ’το ότι ο ιδιοκτήτης έχει πολύ άσχημη φήμη στην πιάτσα–μα να κακοπληρώνεσαι και να μην έχεις χρόνο να παίξεις αυτά που θέλεις; Για να δούμε τι θα γίνει από αυτό. Ό,τι θέλω να παίξω στο μεταξύ θα το γράψω σε μια λίστα για αγορά στο μέλλον. Και για αυτήν την προσφορά του Wii U με το Smash το οποίο θα είναι στα 240€ για τα Χριστούγεννα για την οποία έχω ακούσει και την λιγουρεύομαι… Ε, καλύτερα να πάρω ποδήλατο αν είναι να πάρω κάτι, έτσι δεν είναι;

Συνδυάζεται καλά και με το 3DS.

Διαβάστε επίσης:

First World Άγχος (πάνω-κάτω τα ίδια έγραφα πριν έναν χρόνο. Ωιμέ!)

Steam, we’ve got to talk.

Το χακεμένο Wii μου είναι η νέα γενιά games.


Got this from some sale and left it unplayed for much too long like most games bought in truckloads for cheap, which is the fashionable way of purchasing fresh electronic entertainment, at the very least for the PC.

In a way, it’s quite incredible that this piece of work managed to become as famous as it has. It was declared indie RPG of 2011 (released exactly three years ago, hm), won Gamespot’s Award for Best Story of the same year, has appeared in Humble Bundle, GoG and other services and generally… it’s been talked about a lot.

Why is it incredible? The game has the feeling it could have been a university project made by an undergraduate in game design. It’s very indie, and not in the hipster sense, as is for example Sword and Sworcery EP–it’s the b-movie kind of indie. The characters are indie. The story is indie. The gameplay is… yep, indie, in the sense that there’s very little of it, which seems to be a respectable, if not slightly self-defeating, trend within the bounds of the independent gaming scene. To be honest, this game is not an RPG in any way, even if it was made in RPG Maker XP and somehow won the award for the genre in 2011. Scratch that: To The Moon is hardly a game at all. That said, perhaps the mere fact is its greatest strength.

What I enjoyed:

the plot reminded me of and was obviously inspired by Eternal Sunshine of the Spotless Mind, which happens to be one of my favourite movies ever: one part science fiction, two parts emotion, half a part (or so) quirk;
it was short: in a world where story-driven games are typically much longer than your average novel but rarely pack even half the punch, To The Moon kept it short and sweet;
the original soundtrack: probably what
To The Moon became most well-known for, this game is quite a unique case in that one of the composers was its director as well (Kan Gao)–that’s some auteurship right there (music sample);
that 16-bit style reminded me of all the similar games I never finished–looking at you, FF6 and Chrono Trigger… will I ever know if their endings were any good?
“Every star is a lighthouse…” That was a beautiful image.



What I didn’t enjoy:

the humour! Too millennially, too redditty.  Don’t get me wrong, I can enjoy my lolcats, sure, but you can actually be funny without resorting to memes and gaming pop culture all the time;
gimmicky gameplay, or what little there is of it: maybe it would have been better as a visual novel;
the plot was basically animé melodrama; okay, it’s an interesting foray for the medium, but really… I mean [SPOILERS], only in anime do you have these life-long relationships that begin in early childhood;
the characters: they didn’t do it for me; it was more about the situations;
ending: see above. I can’t think of a single anime movie or series that a had a satisfying ending. Yes, it was sad and apparently it made a lot of grown men cry, but… but!


What I will remember:

how it made me feel about my own childhood and lack of… well…
the portrayal of memory links: it was annoying to play through but it was an interesting idea;

Age timeline: an interesting pseudo-mechanic

I would recommend it to everyone who:

is interested in what else games can be today, what the next frontier for the medium could be. In other words, a game doesn’t need to be a game. Hell, we don’t even have the necessary vocabulary for all this yet!
thinks that one has to be a genius at programming and/or art to make his or her own game; no, people: all it takes is an idea or a message one feels the need to express, a basic tool and dedication; then it might go on to become a success out of nowhere, who knows? Again, this could have been a university project!



In late June – that’s already 2 months now, frack! – I got myself a new laptop with the money I got from my father’s insurance company as a reward for managing to not die before turning 25 or something to that effect. It’s a lot less than what I should have got,  given the amount of money my father had been paying every year for me to be entitled to this. Even the sum itself, while indeed the same numerically as the one in the original contract, is worth much less today because of the beautiful human construct called inflation, a fact which I’m sure my insurance company, and all insurance companies everywhere since forever for that matter, must have preciously kept in mind before sealing the deal. Still. Still! This boost isn’t enough for me to do everything I ever wanted (that costs money), but it’s enough to do at least some of those things (that cost money), or indeed, individually, anything I ever wanted, apart from maybe owning land, a car, or a sailing boat. My wishes aren’t so costly anyway. Thanks dad.

So, the time of choices was – and still is – upon me. The first one I made was, as I mentioned in the first sentence, to buy a new laptop. My cheap old Acer served me well for the 5 years I had it and now I transferred it to Zanda, who’s been out of a computer almost since we got here in Sofia. She’s been taking good care of the little grandpa, including surprisingly taming his overheating, random-restarting temper by simply cleaning him a little bit with a paintbrush, so I can now safely assume he’s in good hands.

Back to my own new laptop. After 4-5 days of furious googling, redditing and reading reviews, comparing prices, all the things you do when you’re itching to invest on any shiny new piece of tech and that have utterly transformed in unfathomable ways how consumers exercise their right and obligation of being  good citizens, I made my decision: the best available bang for the buck and the best fit for my needs, namely the ability to play not-so-demanding games decently (you know, the weird ones I like), longevity – i.e not having to buy another laptop for another 5 years or even more if I can make it – and to have a desktop replacement, since 1) who knows where I’ll end up next year or the one after the next? and 2) Cuberick is getting old, even after I upgraded him a few years back. His GFX card has been the same since early 2008, for one thing…

Many thoughts went through my mind before I made my decision (duh). I had a lot of doubts about buying something so expensive, perhaps the single most expensive thing I ever bought with my own money. “Should I get a used laptop instead? How big of a difference will paying more now make in the long run, after the novelty has worn off? Will the extra €100 or so for the model with the “significantly” better graphics card also make a difference, when this new digital companion won’t be that good in playing games anyway?” As a person who tries to be against over-consumption and for simplicity, frugality and smart buys, and as one who, truth be told, hasn’t stuck to these ideals as of late, I had such mini-anxieties before taking the big step. At the end I went along the line of reasoning that dictates that important tools excuse lavish spending. Maybe.

This is the laptop: the ASUS N56JR-S4078D. Notebook review link – the only difference with the S4078H model in that review is that mine has a keyboard in English/Cyrillic; perfect for learning  and typing in Bulgarian and – why not? – one day Russian. Here’s a good topic containing discussion on this model.

I got it from, which was the only retailer in Bulgaria who actually had it in stock at the time. I checked to see if it was available anywhere in Greece, but surprisingly it appeared that no models of the N56 line had been made available from ASUS in the county. Hah! I own something that doesn’t exist in Greece!

For all its good points, the model didn’t have an SSD, something I’d been dying to get my hands on. Instead it had a Blu-Ray writer! I got a 120GB Samsung SSD for it and replaced the optical drive with that. I also got a USB enclosure for the removed optical drive. It feels super-neat having a small external device capable of reading and writing on pretty much every optical medium, but I’ll probably hardly ever use it. Optical simply faded away and nobody shed a tear…

All things accounted for, I paid 1958lv for it. That would have translated into less than 1000€ if Alpha Bank hadn’t screwed me over with their extortionate exchange rate from euro to leva, so I had to pay more or less 60€ extra for the luxury of moving money from my Greek account to’s Bulgarian account. #$&@*! I At least I got some feelings of compensation from the sweet Razer messenger laptop bag was giving away with every purchase of this particular laptop model. I might not have played Dragon Age II, nor do I plan to, but who cares? Actually, now that I looked up that link to Razer’s site for the bag, I’m disappointed that it wasn’t the Mass Effect II or the Starcraft II variation – hey, what’s up with the sequels? *shakes head violently* No, no. I got this bag for free. No complaints, kay?

Here’s a review of the laptop, linking to other reviews by the same guy:

And here’s a picture from the first time I turned it on:


And here begins the point of this post. The moment I opened the box and got my hands on this beauty, I wanted the above video review to be done by me. I love the black keys over the polished aluminium – I’ve already confused Macbook Pros with N56s on-screen; Daphne had to correct me when we were watching Utopia. I felt so special for owning this thing. I wanted to make videos showing all the little bits, pieces and magic, take pictures, share the excitement! Meanwhile, I was careful not to leave fingerprints anywhere; I cleaned the screen meticulously (me?! Amazing, right?) or thought twice before installing any program (still do). I wanted to leave it in as a pristine condition as possible.

I wanted to write this post ever since I got my spanking new N56JR. But then life happened for a bit and I was too busy. Frankly, the more weeks passed, the less I had an idea of what to write about. Little by little, my enthusiasm was diminishing and I was starting to look at my new possession for its pure utilitarian value, the way you always do with stuff, no less according to Heidegger and what he said about the difference between things being ready-to-hand and present-at-hand. I’m showing off here, BTW: I don’t really know much about dead German philosophers, or any philosophers for that matter, but especially about dead German philosophers; I just remember what I studied of his theories from when I was doing my Heidegger and Haiku paper. To put it differently, there is a fundamental difference of interaction between when you notice your tool and when you just use it. I’m slowly going into the latter stage, of just using the tool.

It’s another reason I posted a “long term” review above (and was pleasantly surprised to come across one); I can see that reviewing something when you’ve just plucked it from the box must be very different from reviewing it after you’ve had it for a while. Yet, there’s unboxing videos combined with “reviews” everywhere on YouTube. Another German philosopher put it very eloquently: fetishising of commodities. Hell, I’ll be damned if I haven’t used the word sexy for plastic things that work on batteries other than your typical sex shop’s inventory.

So what’s so special about that, about my new tool? What warrants this post? I started reasoning that nobody would care about my new laptop. Why would you? I mean, I would probably not care if you bought a new laptop. Why should I? Big deal, it’s a laptop. Ya like it? Goodonya mate. Happy you’re happy.

It’s just a laptop. We might be loving it today, but tomorrow we’ll be tired of it, the day after we’ll be cursing at it and not taking good care of it and then one day we’ll be happily chucking it. Or giving it to Zanda. Anyway, even if we give it to Zanda, its final destination will inevitably be this place:


(related post in Greek)

We’re like this with everything we buy, but especially electronics. I would be very happy if I could get a laptop that would last me 10 or 20 years, the way things used to be, before growth at any cost became the name of the game. Okay, perhaps growth has been the name of the game for far longer than since whenever the first consumer appliances reared their digital faces. But it used to be the case that things just lasted! They were made for it. Are you aware of the Lightbulb Conspiracy? Or good old Story of Stuff?

I don’t believe perpetual “progress” expressed in better specs in the field of consumer electronics , such as which forces you to always need to buy the new model of iPhone, console, laptop or digital camera, is as benign, healthy, or even necessary as it’s made out to be. Far from it. What if progress meant sustainability, reduced waste in production, replaceable and recyclable parts? I would gladly sacrifice my laptop’s power if it meant that I would still be able to use it effectively in 2025. I just contradicted myself, didn’t I? Frack it.

To end this rant, I love my new laptop. It works well and I feel good using it. I enjoyed writing about it and I enjoy writing on it. I would recommend it.

But I also felt guilty enough to write this post.