Author: Cubilone

This is me. Or so I believe.

Danish Diaries #4

Days pass faster and faster… Where’s Making Time when you need it? I think I have passed the familiarity threshold; everything is making less of an impression on me now and I don’t feel like I’m in a foreign place anymore. I am quite at home at my dorm and taking the bus is starting to feel natural. I must say the speed in which I have adapted is scaring me a little. This comes with its own costs: I’m slightly less inclined to meet new people or ready to try out new things and more likely to get in a routine as I have for the past 10 days or so with my daily morning Danish classes, for which I yesterday signed up to continue into Autumn (paid from none other than the Danish government). It follows that there hasn’t been any groundbreaking stuff going on. I shall share with you some non-groundbreaking tidbits:

  • Danish is a strange language. It’s not only the sound (it’s still almost impossible for me to understand anything if it’s not written in the semi-recognisable script Danes have for written word), I also find some words very funny. For example: øl means beer. Øl (pronounced like ö), if you say it this way in German, means oil. If you say it a lot of times, like (øløløløløløløl) it sounds like: A) a retarded version of lololololol and B) this.Danish also has a unique and specific way of denoting family relationships. In Danish you can’t just have grandmother or grandfather; you have to be very specific about whose mother or father it is. So you get things like mormor (mother’s mother), farfar (father’s father), any combination really. I was wondering how far it could get, like a series of zeros and ones. “My morfarmor is 104 years old” -“Oh, my farmorfarfar is still alive! They had him on a TV show the other day!”
    They also do it with uncles. You have to be specific about whose parent’s brother or sister it is, too. I guess it makes things easier but it’s also funny.
  • I went to a sushi dinner party organised by the Japanese students in Skjoldhøjkollegiet. It was really fun, all kinds of different delicious food our hosts had spent days preparing. Everything was very delicious and there was a lot more people than I had imagined! But then came the alcohol: Danish beer, Japanese beer, several different kinds of wine, including cherry wine and fighter wine (a Spanish expression for cheap wine that fights with you the next day), liquorice, uh, liquor shots — mind you I hate liquorice, oh, one new thing to add to my list — and after the party we topped it off with 4 vodka shots at Camill’s place followed with more fighter wine and gin with fruit juice. Seriously, I should have been worse when I woke up this morning. The only thing I didn’t remember was how I had gone to bed and my hangover only lasted a few hours… f you don’t take into account that I slept in all morning and missed today’s Danish class.

Danish Diaries #3

These days have been everything about being out and meeting new people, most notably a few Spanish and Mexican girls that have turned my opinion on Spain, the Spanish language and the Spanish people by 180 degrees. Hi-fives to Ana, Dulce, Ileana and Henar!

Studenterhus Århus continues to organise lots of stuff every day to keep us entertained, like taking us to ARoS ([state of the — pardon me for the pun] art museum, loved everything, from the super po-mo stuff that didn’t make sense to the super po-mo stuff that made lots of sense to the early 20th century Danish painters that I’d normally find quite ordinary) or having a speed meeting (I can tell you, I have never been so thrilled AND tired of getting to know people at the same time, most of I’ll never see again because they weren’t actually from our Destination DK group but from some other summer university program of AU that was about to end). I’m starting to really like the people of Studenterhus and the place itself which is not too bad at all for a beer or coffee.

Monday was the first day of my Danish class and we have classes every day starting at 8:45. Living 30-40 minutes away by bike from the university campus in Århus where the lessons take place doesn’t help things, but I enjoy biking there and home. If only it wasn’t so time-consuming! Sophia is an excellent teacher, exceptionally cheery and informal, laughs out loud a lot, loves to talk to us about her life and Denmark in general. I’m very happy to be having lessons with her! Danish… Hvad hedder du? Hvor kommer du fra?Jeg har ikke en kærester. Jeg har et seng, to border og tre stoler på min værelse. Jeg cykler mange i Århus. Well, it does taking A LOT of getting used to and believe me, it sounds absolutely NOTHING like it reads. After four days of lessons already and ten days in Denmark, I think I might have started catching words on the street or in shops that are not common with or in any other way remind German. I still think I have a long and winding road ahead of me before I can even start catching spoken Danish; unless of course it was spoken to me veeery slowly and clearly, in which case I doubt whether it would continue to claim the right to be called Danish anymore.

This is my class:

Iciar, Tara, David, Bo-Reum, Nele, Eriko, Camil, Walburga, Victorija, Natalia, Tatsu, Pedro, Schelby, Micol, Bastyen and Sophia. Teresa was missing today.

There’s me in this one!

The atmosphere is great in the lessons and I’m having a lot of fun each day. Of course there’s another 7 or 8 classes just like us, most filled with complete Danish beginners!

I’ll sign off for today with some videos showing Skolhøjkollegiet, my dorms (I’m in no 58, room 3 by the way):

Danish Diaries #2

Yesterday, after another long walk in Aarhus, it was time for the first official Erasmus get-together! Studenthus Aarhus organised a Welcome Dinner for all the new-comers and their empty stomachs. There I met my first Erasmus people! I have no idea if they’re going to be my friends for the rest of the semester — it’s only 5 out of 100 Destination DK participators (the early goers such as me for the language and culture program) and over ~600 exchange students in total for this semester– but who knows, right?

Today with said friends we headed a bit outside of Aarhus to the annual Viking fight and horse-riding show. It was part of a greater Viking festival with tens and tens of tents with all kinds of craftsmen making everything and anything related to Vikings, from mead to shields with runes, from traditional Viking food to ornaments. Everything was produced on the spot. The fight and horse show were sure impressive, with all the combatants yelling and their swords and spears clanging. No picture will do this experience justice of course, maybe in time some videos are going to find their way on Youtube.

But I’ll admit it. What I was most fascinated by was not the vikings, not their cooking or their runes but the location of this happening. The viking festival took place on a grassy hilly clearing next to a beach. But surrounding this clearing was a beautiful forest with trees so tall, leaf canopies so thick they were practically hiding the sky, creating the musky, cozy atmosphere of the deep forest. It was complete with running water and light washing in on the streams from the few openings among the leaves… We reached the festival through that forest starting at Moesgaard Museum. It’s very easy to reach from the center of Aarhus (we just hopped on bus 6 from Nøregade), so I can definitely see myself returning preferrably together with my bike!

The other big thing of today was that I went to the hospital. When I woke up in the morning I could feel, together with my dry and brambly throat, my left ear just clogged with fluid and hurting as hell. “OK”, I thought, “this is not another of those my-throat-hurts-for-a-few-days-it’s-gonna-take-care-of-itself. Reluctantly, I decided to get checked up after returning from the Viking festival (as Dulce said: ‘why miss it, if you’re not about to die…’ and I hold the sentiment close to my heart) Turns out I’ve got a “mouth infection” and that only penicillin can put an end to the bacterial menace once and for all. If I had a CPR number (I’ll get it when I get my Danish residence permit, that is next month) I’d be eligible for completely free examinations and medication, in contrast with today when I had to pay for my penicillin in the end because I didn’t have a CPR number and thus belonged to the ‘tourist” category…

But these Nordic people… They make even their hospitals good to look at.

I have to sign off now, get some sleep and let the antibiotics do their thing. Tomorrow we’ve got brunch at 10:00 at Studenthus Aarhus and eat well we must cause it’s Museum Day! Gotta get my rest, no? I’ll up new pictures as soon as possible.

Danish Diaries #1

Yes! My Erasmus is on, I’m writing this using some stolen unlocked invisible waves from a nearby dorm… And I’m sick. My throat is killing me and I must have a fever. Must be from sleeping everywhere I found a suitable surface in Prague airport (where I had an 11-hour stopover) and in a park in Prague itself, so sleep-deprived was I… I don’t know where I caught the bug but right now it’s killing all of my energy and fun. Anyway…

I’m in Denmark two days already. I like it VERY much. The area in which I live is in the middle of nowhere, almost 10km from the centre of Århus, but that means that it’s really quiet with lots of beautiful nature everywhere. It’s also in a side of town which is considered a “ghetto”, and so yesterday when riding home on the bike I rented from Studenterhus Århus I saw lots of Muslim and black immigrants. I also found a few local supermarkets run by immigrants that had all sorts of spices, Turkish products, an aroma from the Middle East and shopped at a couple of them. I can’t shake the feeling that they overcharged me because they realised I was a foreigner but then again that might be my subconscious little anti-multiculturally indoctrinated side speaking. From what I found out by visiting another nearby supermarket today, things are expensive everywhere. Three bell peppers of various colours: 15 kr. A little can of Somersby cider: 20 kr. Pears: 2,95 kr per piece.

By the way, 1€ =~ 7,5 Danish Kroner. Do the math yourself. 😛 Yes, things here ARE expensive.

The University in all of its grand location in the middle of a large park and in the city centre, complete with lakes etc has been a big help already and I can feel that they’re really caring for the exchange students, what with organising the language and culture course that’s taking place in the next few days, ensuring everyone is OK etc. On arriving they gave me a big bag with merchandise, including a raincoat! Even though the weather as long as I’ve been here has been excellent, something tells me I’m gonna need it!

God! I feel terrible. I so want to continue writing, there’s SO much to share already but I’d rather just lie in bed… Some pictures (from my Denmark flickr set):

 

Push on, pack in and move out

July 10th

I’m sitting on the floor aboard European Express, one of the worst ships of the line that connect Athens with Mytilini. Very few seats, the lounge has some weird round tables that are useless and it’s almost entirely made of huge spaces with lights too bright. Never mind. I’m travelling to Mytilini with a mission.

Get the hell out of there as quickly as possible.

The past few months I’ve been preparing, mentally and practically, for the next big thing in my life. That is my Erasmus. I’d been dreaming of doing it for many years now but this year was my last and best chance since I’m also moving out of the place I’ve called home for the past five years.

So I did pursue it. I sent out requests, I got denied, I meddled with bureaucracy and had my share of incredible stories anyone going through this brutal procedure no doubt have as well. My big thanks to the Aegean University International Office who helped a lot along the way while also tolerating my sluggish ways with filling in applications, agreements, doing this sort of paperwork thing.

In just 14 days now, in the early hours of July 26th, I’m flying to Denmark and I’m going to be living there for the next six months. More specifically I’ll be studying at the department of Information and Media Studies in Aarhus, the second largest city in Denmark. The first few weeks of August I’ll be doing a language and culture course and September will see the beginning of my three courses! I’m so very excited about all the things I’m going to experience and learn there, the different cultures I’ll witness and sink my teeth into, the trips I’m going to make, the sights I will behold, the parts of me I will create and explore all at the same time.

But here I sit, comfortably numb from it all. When changes come creeping closer I never find myself ready to deal with them and flow along as I typically do. In fact, the closer they come, the less active I become. I find myself getting lazier and lazier (and I’m not THAT lazy under normal circumstances) instead of taking advantage of my countdown. I hate it when I do that but it’s very strong with me, for some reason. It’s something I’ve come to call προθανάτιος μηδενισμός in Greek, something you’d call pre-mortem nihilism in English if you’d want to sound especially obnoxious (it sounds obnoxious in Greek too but sometimes the minimum common denominator is not fit for the very truest of verbal expressivenesss). There, I did it again.

That is part of the reason I haven’t written anything about all this until now, the reason I’ve been writing less on here in general. Another reason is that I was afraid of writing this in particular because it is, inevitably, a sort of farewell post. If I’m not good –nay, if I get really nervous, anxious about– at something, it is farewells. Is anyone…?

It’s a farewell post to the five years that changed me from deep inside. The place that was chiefly the background for this change and my coming of age. It has been the equivalent of discovering the New World for myselves. It is a chunk of spacetime, the kind that burns itself into our memories really close to our scent centres, wherne I can say I had the most fun and significant experiences till now. Of course, I met lots of good people during this period some of whom became my friends, others something more, yet others something less. With certain people (I wouldn’t be able to point them all out yet) “Mytilini was the first chapter”. For most, as it happens, it’s also going to be the last chapter. I’m not sure how I feel about that — at least for now.

Now my mission, as stated above, is to push on, pack in and move out of Mytilini in the minimum number of days in order to buy some time to see friends, family and everyone that, if I won’t be seeing for over six months, I’ll miss (in case they don’t visit me in Denmark, of course ~^,) Truth is, I’m not really feeling it. Maybe that’s the reason I’m comfortably numb. It’s the difference between having played a new game for ten minutes and having only read the manual: knowing something and knowing about something…

Who knows? Maybe the empty boxes and the sight of things lying around as they do when a change of residence commands it will kick my ass into (emotional) action. It’s just as possible I’ll only realise the gravity of the impending change when I’m already in Athens, Denmark or somewhere else…


Great, obscure Danish ’70s prog. This, along with The Wall and Calling All Dawns, is the soundtrack of my last days here… Thanks Villy for sending me this.

4 days later

After four days of more lazying around and finally “accepting” what lay ahead I did what had to be done. The empty card boxes I gathered from around town I filled with my stuff. Most of it anyway; I’m leaving a lot of things behind, such as cutlery and kitchenware, dead cockroaches and all of my furniture. If I had the time I would have tried to sell it but it seems its destiny is to stay here waiting for the next resident of 1, Lavyrinthou St.

The moving company came this morning and picked everything up to take it to Athens.

After I’m done writing this, I’m packing my remaining stuff, shutting the windows, locking the door and leaving. I never locked the door.

Life after Mytilini:

So it begins…

Goodbye...

 

ΕΝΟΙΚΙΑΖΕΤΑΙ
Empty Cases

Roger Waters: The Wall Live in Athens 9/7/2011

Roger Waters and the surrogate band...

 

Πριν λίγες μέρες πήγα στον Roger Waters ο οποίος τίμησε την Αθήνα για άλλη μια φορά με την παρουσία του μετά το 2006 και το Dark Side of the Moon Tour στην Μαλακάσσα (ναι κι εκεί είχα πάει, εξαιρετική συναυλία τότε, ένα Pink Floyd: The Best Of ήταν, λίγο σαν το Echοes ζωντανά! τ^^ Μετά το Live 8 του 2005 φαίνεται ο Waters αποφάσισε, μετά από 20 χρόνια, να διεκδικήσει την θέση του αντιπρόσωπου των Floyd στο σήμερα, εφ’όσον ο Gilmour δεν φαινόταν να ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για την δουλειά).

Ας επιστρέψουμε όμως στο παρόν, ή για την ακρίβεια, στο πριν τρεις μέρες. Από την στιγμή που έμαθα ότι θα ερχόταν ο Waters στην Αθήνα για το The Wall είχα μεν ενδιαφερθεί αλλά δεν είχα δείξει τον τεράστιο ενθουσιασμό. Είδικα τους τελευταίους μήνες που έχω ρίξει τα έξοδα μου όσο γίνεται, το εισητήριο των €55 για άνω διάζωμα μου είχε κακοφανεί αρκετά. Κι έτσι, το είχα πάρει ψιλο-απόφαση ότι δεν θα την δω την συναυλία και προσπαθούσα να πείσω τον εαυτό μου ότι δεν με ένοιαζε.

Κι έβλεπα αρκετούς φίλους και γνωστούς να μου λένε «θα πάω Waters!» και να είναι ενθουσιασμένοι. Και να συνεχίζω να λέω «πολύ ακριβό εισιτήριο…» Αφού έμαθα ότι θα κινηματογραφηθεί η συναυλία, απλά είπα «ντάξει, θα το δω στο DVD». Έλεος;

Μέχρι που, τις μέρες που ήμουν Αθήνα, άντε 4-5 μέρες πριν την πρώτη συναυλία, μου έσκασε.

Θα ερχόταν ο Roger Waters στην Αθήνα, θα παρουσίαζε το The Wall με όλη την οπτικοακουστική του παραγωγή, θα έφερνε στο κατόφλι μας την συναυλία που περιμέναμε να δούμε 30 χρόνια (ΟΚ εγώ καμιά 6-7 :P), σε όλο της το μεγαλείο, κι εγώ δεν θα πήγαινα γιατί τσιγκουνευόμουν το εισιτήριο. Δεν είναι ότι δεν είχα τα λεφτά, τα είχα! Κάθονταν στο συρτάρι μου! Απλά περίμενα την κατάλληλη στιγμή για να τα ξοδέψω. Και ξαφνικά κατάλαβα ότι ΜΑΛΛΟΝ (!) περίμεναν αυτήν ακριβώς την ευκαιρία για να δουν το φως του ήλιου. Ευτυχώς ήρθα στα συγκαλά μου και άρχισα αμέσως να ψάχνω για κάποιο φτηνο εισιτήριο online, αφού το φτηνότερο που είχε μείνει από τα επίσημα σημεία πώλησης ήταν στα €97 για το κάτω διάζωμα.

Ευτυχώς επειδή οι συναυλίες ήταν τρεις και έτσι υπήρχε για όλους, κάτι που δεν επέτρεψε στους μαυραγορίτες να βγάλουν χρήματα εις βάρος… αχέμ… αυτών που τα παίρνουν όλα απόφαση τελευταία στιγμή, κατάφερα και βρήκα εισιτήριο για την αρένα €60 (από €65 της προπώλησης) για τις 9/7 στο forum του rocking.gr — και πάλι, ευχαριστώ pandelis79! ^^D

Σκεφτόμουν να πάω μόνος, αλλά τελικά βρέθηκε καλή παρέα (η Έλλη και φίλες της από την Κρήτη που ήταν πολύ φανς!), οπότε εξοπλίστηκα με ένα μπουκάλι τσίπουρο και ξεκίνησα για το κλειστό γήπεδο του μπάσκετ στο ΟΑΚΑ. Στον ηλεκτρικό υπήρχαν πολλοί που φόραγαν μπλούζες The Wall ή άλλες πινκφλοϋντικο-κεντρικές (είδα και μια γαμάτη που είχε έναν Freud βαμμένο ροζ και έγραφε… oh you can figure that one out, can’t you?)

Ο συναυλίακος χώρος μου προκάλεσε πραγματικά δέος. Άλλο πράγμα να απλώνεται όλοκληρο το κλειστό στάδιο πάνω από το κεφάλι σου, κατάλαβα αμέσως γιατί το προτίμησε ο Waters. Και φυσικά, ένα μισοχτισμένο τοίχος μπροστά από την σκηνή…

Πριν αρχίσει η συναυλία, όλα τα φώτα του σταδίου έγιναν κόκκινα και από την σκηνή μας ζήτησαν να κρατήσουμε τις χάρτινες μάσκες που μας είχαν δώσει στην είσοδο στο χέρι και να τις κουνάμε «σαν να είμαστε ωκεανός»… Βέβαια πολλοί την κράταγαν με την λάθος μεριά να βλέπει την σκηνή, οπότε δεν ξέρω τι θα βγει και αν τελικά θα το βάλουν στο DVD. Όπως και να ‘χει, είχε μια αίσθηση «στημένου» αυτό, αν και δεν μπορεί φυσικά να γίνει διαφορετικά! Κατάλαβα ότι όλα τα γαμάτα που μπορεί να βλέπουμε μερικές φορές στα λάιβ DVD να μην είναι τόσο αυθόρμητα! Ήταν ένα κρυφοκοίταγμα στον πραγματικό κόσμο…

Και μετά, άρχισε το υπερθέαμα…

Αυτά που μου έκαναν εντύπωση:

 

Athens from Roger Waters on Vimeo.

  • Στο Mother, στο σημείο που λέει “Mother should I trust the government?” έγραψε στο τοίχος δεξιά της σκηνήες ένα “No fucking way!” και στα αριστερά ένα “Να γαμηθεί η κυβέρνηση” Φαντάζεστε τι έγινε από κάτω…
  • Στο ίδιο τραγούδι παιζόταν από πίσω ένα στυλισαρισμένο βίντεο με τον Roger από μια συναυλία του tour του The Wall από το ’80 στο Earl’s Court. Πριν το τραγούδι, ο Waters μίλησε γι’αυτό και μεταξύ άλλων είπε κάτι σαν “that fucked up Roger from thirty years ago“. Έχει ο καιρός γυρίσματα…
  • Μετά το Another Brick In The Wall (Part 2), έπαιξαν μια έκδοση πιο “μπαλάντα” του τραγουδιού με άλλους στίχους… Μου άρεσε αυτό!
  • Στο Goodbye Blue Sky, πάνω στο τοίχος προβάλλονταν βομβαρδιστικά που άφηναν σταυρούς, σφυροδρέπανα, δολάρια, σύμβολα της ειρήνης… Διάβασα ότι άφηναν και αστέρια του Δαυίδ σε προηγούμενες συναυλίες αλλά ο Waters δέχτηκε παράπονα γιατί τα πλάνα που έδειχναν τα αεροπλάνα να αφήνουν δολάρια ήταν κολλητά με αυτά που άφηναν τα αστέρια, και γι’αυτό τα έκοψε αυτά τα πλάνα… Τα σχόλια δικά σας.
  • Αυτό (από το 1:00 και μετά. Πρόβαλαν το animation από την ταινία για αυτό το μέρος, και πολύ καλά έκαναν γιατί είναι από τα καλύτερα μέρη της ταινίας… Απλά, ουάου):

  • Η μαριονέτα που έπεσε στο Don’t Leave Me Now (εμπνευσμένο βιντεάκι!) της γυναίκας ήταν πραγματικά ανατριχιαστική… Ό,τι συμβολίζει η γυναίκα για τον Pink, την πρώην γυναίκα του, την groupie της μιας βραδιάς η οποία ξυπνάει μέσα του όλα αυτά…
  • Μέχρι το τέλος του πρώτου μέρους, το τοίχος είχε ολοκληρωθεί, όποτε στο Hey You το συγκρότημα έπαιζε μέσα από το τοίχος. Ήταν πολύ δυνατή στιγμή και ταίριαζαν απόλυτα με το concept και τους στίχους… Στο Is There Anybody Out There ένα τουβλάκι του τοίχους φεύγει και εμφανίζεται ο Waters να παίζει μέσα από το κενό. Βέβαια μετά ξανακλείνει…
  • Τo Comfortably Numb είναι πολύ συναισθηματικά φορτισμένο τραγούδι για μένα, με είχε κάνει να κλάψω κάποτε και ο μόνος λόγος που δεν το κάνει πια είναι επειδή μάλλον το έχω συνηθίσει, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν μου αρέσει ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ πια. Και τις δύο φορές που το έχω δει live απλά δεν μπορούσε να κάνει αυτό το κλικ. Ήταν λέτε επειδή, όπως μου συμβαίνει συχνά, κατα την διάρκεια της συναυλίας δεν συνειδητοποιώ 100% που βρίσκομαι, ή επειδή πολύ απλά δεν ήταν ο Gilmour στην κιθάρα και στο μικρόφωνο…;
  • Στο Run Like Hell όλοι βαράγαμε παλαμάκια ρυθμικά με το σήμα του Roger… ξ^^
  • Το The Trial ήταν καταπληκτικό με πάρα πολλή ένταση και φυσικά το TEAR DOWN THE WALL!, όπου βέβαια το τοίχος κατέρρευσε σχεδόν πάνω στο κοινό των μπροστά-μπροστά — μάλιστα σήκωσε σκόνη! Κι εδώ έπαιξαν το animation από την ταινία πάνω στο τοίχος.

  • Σε κάποια σημεία ο ήχος ήταν ίδιος με τον δίσκο. Δεν παίζει να έχει βελτιωθεί τόσο πολύ η φωνή του Waters από το 2006, έτσι δεν είναι;!

Ένιωσα κι εγώ ότι είχα ένα τοίχος ενώ έβλεπα την συναυλία, ένα τοίχος που δεν μου επέτρεπε να συνειδητοποιήσω που βρισκόμουν. Χανόμουν στην φαντασμαγορία και στην παρέα με την οποία βρισκόμουν. Ειδικά το δεύτερο μέρος τελείωσε σαν αστραπή. Τώρα νιώθω λες και όλα αυτά τα ονειρεύτηκα! Να φταίει άραγε το τσίπουρο, η μπύρα και το κρασί; Ή μήπως απλά όταν είσαι σε κάτι τόσο ανεπανάληπτο, θεαματικό και… τεράστιο, είναι πιο δύσκολο να κοιτάξεις προς τα μέσα γιατί κοιτάζεις προς τα έξω και δεν είσαι έτοιμος για να δεχτείς αυτή την καταροή πληροφορίας, αισθήσεων, αναμνήσεων και επομένως συναισθημάτων; Ίσως να είναι απαραίτητο να τα κλείσεις όλα αυτά απ’έξω, αλλιώς όχι μόνο δεν θα συνειδητοποιείς που βρίσκεσαι, δεν θα το προσέχεις κιόλας…

Περιμένω να απολαύσουμε την συναυλία στο DVD, με όσους ήταν τυχεροί και την είδαν αλλά και όσους δεν την είδαν! Σας περιμένω για να ξαναδούμε την definitive έκδοση του The Wall από εκείνη την ονειρική βραδιά…

Και ένα μικρό δωράκι για το τέλος… θα περίμενε κανείς να το ξανάκαναν για την κινηματογράφηση… αλλά όχι…

Roger Waters & David Gilmour – Comfortably Numb at O2, London, 12/5/2011

…όμως…