ΟΚ. Χρωστάω 14 μαθήματα για να πάρω το πολυπόθητο πτυχίο Πολισμικής Τεχνολογίας. 2 από αυτά τα μαθήματα δίνω την Δευτέρα. Το ένα είναι Βάσεις Δεδομένων, και το άλλο Πληροφοριακά Συστήματα (και ένα τρίτο, Τεχνολογίες Λογισμικού, μόνο που δεν το έχω δηλώσει για την σκούπα. Και οι τρεις εξετάσεις είναι την ίδια ώρα την Δευτέρα, 18:00-21:00. Ουδέν σχόλιον. Τέλος πάντων).
Προσπαθώ να συγκεντρωθώ, προσπαθώ να καταλάβω τι είναι αυτά που διαβάζω. ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ! Διαβάζω φράσεις οι οποίες απλά δεν βγάζουν νόημα, κι αν βγάζουν, μου φαίνεται απλά άχρηστο, ανούσιο. Αυτά τα τελείως οργανωμένα σχεδιάκια και η απόλυτη δομημένη θεωρία η οποία διαρκώς μιλάει για επιχειρήσεις, απλά μου φαίνεται άφταστη. Ναι, η Καταπότη έχει συμβάλλει στην «καταστοφή», όμως ποτέ δεν το είχα ιδιαίτερα με αυτά τα μαθήματα, το ΑΟΔΕ στην Τρίτη Λυκείου είχα φτύσει αίμα για να το μάθω, όσο μπόρεσα, παπαγαλία. Έχω όντως φτάσει στο σημείο τα βιβλία που μου δίνει η Καταπότη για τον Heidegger, για μεταμοντέρνες θεωρίες της αρχαιολογίας, για το temporality of landscapes, να την καταλαβαίνω πολύ καλύτερα από αυτά τα (ας πούμε) πεζά μαθήματα. Ίσως γιατί απλά βρίσκω εκείνα τα θέματα ακαταμάχητα συναρπαστικά. Χουμ.
Δεν με πιστεύετε; Ρίχτε μια ματιά στις σημειώσεις και πείτε μου πόσα μπορείτε να συγκρατήσετε από αυτά… {{:ε
Αλήθεια, έχω όλη την καλή διάθεση να τα καταλάβω και να τα μάθω. Οι Βάσεις Δεδομένων δεν είναι τόσο ακατανόητες, έχουν και μια ωραία πρακτική πλευρά, η SQL έχει την πλάκα της. Αλλά τα Πληροφοριακά Συστήματα; *γκλουπ*
Παρακολουθώ με τεράστιο ενδιαφέρον αυτές τις μέρες τις επαναστάσεις που αυτή την στιγμή συμβαίνουν στην Βόρεια Αφρική. Κοινωνίες οι οποίες για πολλές δεκαετίες είχαν τους ίδιους δυνάστες τώρα τους ανατρέπουν. Δεν είναι ότι ξαφνικά ξεπεράστηκε το όριο ανοχής τους, όχι. Αυτό είχε ξεπεραστεί εδώ και πολλά χρόνια, καθώς φαίνεται. Όπως και μια πυρκαγιά σε ένα δάσος: τα σκουπίδια δεν κάνουν την εμφάνιση τους από την μια στιγμή στην άλλη. Φτάνει όμως μια σπίθα για να τα κάνει όλα να πάρουν ελαφρώς πιο… θερμές αποχρώσεις, πριν αντικατασταθούν από μια γκριζομαύρη.
(ειρωνικό στο από πάνω λινκ που τον επισκέφτηκε και η -πρώην- προεδράρα!)
O Mohammed Bouazizi πούλαγε ζαρζαβατικά, γιατί δεν μπορούσε αν βρει δουλειά με το πτυχίο Νομικής του. Είχε σπουδάσει δικηγόρος… καλά να πάθει, εδώ που τα λέμε! Είναι σαν να ψάχνεις δουλειά με πτυχίο μηχανικού περιβάλλοντος στην Μόρντορ. Αυτό δεν είναι σχόλιο για την ποιότητα της δικαιοσύνης στην Τυνησία, για την οποία ούτως ή άλλως τρέφω ιδιαίτερη συμπάθεια, απλά υποθέτω ότι είναι το ίδιο σκατά με εδώ. Ότι δηλαδή υπάρχουν μερικά επαγγέλματα με ψευτοπρεστίζ που σαν ρουφήχτρες τραβάνε νέους που στην πραγματικότητα θα ήθελαν να κάνουν κάτι άλλο στην ζωή τους.
Όταν, λοιπόν, η αστυνομία ήρθε και κατέσχεσε τον πάγκο του μαζί με τα προιόντα του επειδή δεν είχε άδεια πώλησης, ο άνθρωπος αυτοπυρπολήθηκε. Με αυτόν τον τρόπο ήθελε να τραβήξει την προσοχή για την ανεργία στην Τυνησία, αλλά και πολλά κοινωνικά προβλήματα τα οποία δεν διαφέρουν σημαντικά από τα δικά μας στην Ελλάδα. Ας το επαναλάβουμε. Αυτός ο άνθρωπος ΕΔΩΣΕ ΤΗΝ ΖΩΗ ΤΟΥ για να τραβήξει την προσοχή σε ένα καθαρά κοινωνικοπολιτικό ζήτημα. Από την πράξη του αυτή, προφανέστατα, δεν θα επωφελούταν ο ίδιος ή η οικογένεια του. Ας μου πούνε όλοι όσοι λένε πως ο άνθρωπος κοιτάζει μόνο την δική επιβίωση και αναπαραγωγή και ότι επομένως όλα μπορούν να εξηγηθούν με αυτό τον δαρβινικο-νατουραλιστικό τρόπο, πώς εξηγούνται οι πολιτικές αυτοκτονίες.
Η πυρκαγιά που ξεκίνησε από την παραπάνω σπίθα μέσα σε λιγότερο από 3 εβδομάδες έκαψε τον άνθρωπο που είχε κυβερνήσει σχεδόν ανενόχλητος την χώρα για 23 ολόκληρα χρόνια. Και το πυροτέχνημα ήταν τόσο μεγάλο που έστειλε σπίθες και στην Αλγερία, όπου κάποιοι άνθρωποι αυτοπυρπωλήθηκαν εκ νέου τις τελευταίες μέρες, και πολύ περισσότερο στην Αίγυπτο, η οποία κυβερνάται από το ίδιο άτομο από το 1981. Όχι 3, όχι 23, αλλά 30 χρόνια.
Στην Αίγυπτο δεν τα έχουν καταφέρει ακόμα. Ο καρεκλοκένταυρος είναι τόσο βολεμένος που για να σταματήσει την επανάσταση και τις συνενοήσεις μέσω Facebook και Twitter έκλεισε ολόκληρο το ίντερνετ της Αιγύπτου, έχει διατάξει απαγορεύσης κυκλοφορίας την μία μετά την άλλη, οι νεκροί αριθμούνται με τριψήφιο αριθμό (πιο κοντά στους 100 είναι), όμως τίποτα δεν φαίνεται να σταματάει τα οργισμένα πλήθη.
Κι εμείς οι Δυτικοί συνεχίζουμε να παρατηρούμε με το ίδιο ενδιαφέρον που θα παρακολουθούσαμε μια αποικία μυρμηγκιών να αντικαθιστά την βασίλισσα της.
Μακάρι να ήξερα τι θα προκύψει στην Τυνησία και στην Αίγυπτο, και σε πολλές άλλες χώρες ακόμα εύχομαι, αν καταφέρουν και αυτές να ανατρέψουν τους τύραννούς τους. Είπαμε, μετά τις πυρκαγιές μένουν οι γκριζομαύρες στάχτες.
Αν η πυρκαγιά είναι φυσική και δεν έχει ξανακαεί το μέρος πρόσφατα, πολύ πιθανόν από τις στάχτες να ξεπεταχτούν νέα δεντράκια. Αν η πυρκαγιά είναι έργο εμπρηστών, πολύ πιθανόν να έχει ξανακαεί η περιοχή πρόσφατα και τελικά να μην φυτρώσει τίποτα για πολύύύ καιρό ακόμα. Στην μια περίπτωση το γκριζομαύρο είναι προσωρινό, όπως ένα γιαπί πριν την αναπαλαίωση, στην άλλη μετατρέπεται σε μόνιμο ντεκόρ.
Δεν ξέρω τι από τα δύο μπορώ να ελπίζω για αυτές τις χώρες. Από την μία, στην Τυνησία, δεν ήθελαν κανένα στέλεχος της παλιάς κυβέρνησης να συμμετέχει σε αυτή που σχηματίστηκε μετά την αποχώρηση του Ben Ali, και τα κατάφεραν. Από την άλλη, ποιοι θα είναι οι καινούργιοι; Μόλις χτες επέστρεψε ένας πολιτικός εξόριστος τον οποίο φυσικά όλο και κάποιο πλήθος ήταν εκεί για να υποδεχθεί με επευφημίες. Και πολύ φοβάμαι ότι ένα σύστημα πολύ παρόμοιο με αυτό που έχουμε εμείς τώρα εδώ δεν είναι διόλου απίθανο…
Οποιαδήποτε ομοιότητα, σημαίνουσα ή σημαινόμενη, είναι καθαρά συμπωματική και οπωσδήποτε δεν ήρθε ως αποτέλεσμα κριτικής σκέψης από μεριάς του συγγραφέα.
Και η Ελλάδα, συνάνθρωποι μας Βορειοαφρικάνοι, κυβερνήθηκε από δικτατορία για 7 χρόνια. Και από τότε μέχρι σήμερα, σχεδόν 40 χρόνια μετά, κυβερνάται όχι από μία αλλά από δύο δικτατορίες — η οποία στην ουσία όμως είναι μία. ΠΑΣΟΚ και ΝΔ πάνε χρόνια τώρα που εφαρμόζουν ακριβώς τις ίδιες πολιτικές και η μόνη τους διαφορά είναι τελικά στο χρώμα και στην φάτσα των ηγετών τους. Α ναι. Κι εδώ αυτά τα 40 χρόνια βγαίνουν οι ίδιες οικογένειες (ναι, εδώ είμαστε ένα μείγμα ολιγαρχ-αριστοκρατίας – διπλής δικτατορίας – κληρονομικής βασιλείας – φεουδαρχίας – δεσποτισμού -και «κοινοβουλευτικής δημοκρατίας» της οποίας η κυβέρνηση σχηματίζεται από ψήφο ενός 20% του εκλογικού σώματος). Η βασική διαφ(θ)ορά μας από χώρες όπως η Τυνησία, είναι ότι οι εκλογές δεν είναι στημένες: έχουμε εκλογικό στήσιμο στον ίδιο τον εκλογικό νόμο! Το όνομα αυτού: ενισχυμένη αναλογική. Αφ’ενός αυτό, αφ’εταίρου ότι οι Έλληνες πραγματικά ψηφίζουν αυτούς τους ανθρώπους τόσα χρόνια, γιατί πολύ απλά όντως τα μικροκομματικά συμφέροντα υπήρχαν, υπάρχουν και πολύ δυστυχώς θα υπάρχουν.
Παρ’όλ’αυτά, εμείς εδώ στην Ελλάδα δεν θα είχαμε τα αρχίδια να κάνουμε ότι έκαναν εκεί κάτω. Αν άρχιζαν να πεθαίνουν δεκάδες άνθρωποι, από σφαίρες στο ψαχνό αυτή την φορά, και όχι στυλ Αλέξης Γρηγορόπουλος, θα κρυβόμασταν πίσω στην ήσυχη, ατομικίστικη, φοβισμένη μας παθητικότητα, τόσο γρήγορα όσο βγήκαμε.
Ή μπορεί να κάνω και λάθος. Δεν έχω ζήσει τέτοιες καταστάσεις. Μπορεί ο θάνατος ανθρώπων, πολλών ανθρώπων, να είναι όχι σαν απλή σπίθα, να είναι σαν ολόκληρη φωτοβολίδα σε πευκοδάσος, να είναι η απόδειξη του “well, shit just got real” και η ένδειξη ότι έπεσαν οι μάσκες, το πάμε όλα για όλα. Δεν ξέρω.
Μέχρι τότε, θα κοιτάζω με ενδιαφέρον και, ίσως λίγό αφελή, ελπίδα τις εξελίξεις. Ελπίζοντας ότι στο δικό μας πευκοδάσος κάποια στιγμή θα αναπτύξουμε άμυνες απέναντι στα τακτικά προληπτικά αντι-σπιθικά ραντίσματα μουδιάσματος και εγωπάθειας.
Επίκαιρο: The Nile Song! Όχι, δεν είναι αυτό το μόνο που θα γράψω για την Αίγυπτο, ετοιμάζω κατεβατούλι. Θα μπορούσε η γκόμενα για την οποία μιλάνε οι στίχοι του τραγουδιού να είναι κάποια Ελευθερία. 😉
\\m// Αυτό είναι ίσως το πιο heavy τραγούδι των Pink Floyd. Από το soundtrack της ταινίας More το οποίο επιμελήθηκαν το 1969 — πριν τους Sabbath, mind you. Αυτά για να μην έχει τίποτα να πει ο Mordread, όχι τίποτ’ άλλο! 😛
Ευχαριστώ τον Kira που με έμαθε για το συγκεκριμένο κομμάτι. Έχει εντριφήσει στους πρώιμους Floyd όπως εγώ ποτέ δεν ενδιαφέρθηκα και βλέπω πως ίσως πρέπει τελικά! Cheers!
Σας συμβαίνει ποτέ τελείως τυχαία να γνωρίζετε κάτι από κάποιον ή κάποια που ελάχιστα γνωρίζετε, και αυτό το κάτι μετά να γίνεται κομμάτι του εαυτού σας; Να σας αρέσει τόσο που να ξεφεύγει από τα όρια της οποιαδήποτε σχέσης είχατε με το συγκεκριμένο άτομο;
Χρόνια πριν, γνώρισα την Νικέλα μέσω της επίσκεψης του MyAegean στην Μυτιλήνη. Δεν την ήξέρα, ούτε ποτέ την γνώρισα ποτέ περισσότερο από τα τυπικά. Όμως στο MySpace της (Myspace, Myaegean, My blast from 2008, WOOSH!) είχε αυτό το κομμάτι, το Arrumação. Και μου άρεσε πολύ, πάρα πολύ! Και από τότε άρχισα να ψάχνω αυτούς τους Uakti…
Για τους ιθαγενείς του Αμαζονιού Tucano, ο Uakti ήταν ένα μυθολογικό πλάσμα που ζούσε στις όχθες του Ρίο Νέγκρο του οποίο το σώμα ήταν γεμάτο τρύπες. Σύμφωνα με τον θρύλο, όταν ο αέρας πέρναγε μέσα από τις τρύπες του σώματος του Uakti, έβγαζε έναν μαγευτικό ήχο που σαγήνευε τις γυναίκες της φυλής. Γι’αυτό και οι άντρες της φύλης, τι έκαναν; Ελάτε τώρα, μαντέψτε! Ναι, πήγαν και σκότωσαν τον Uakti. Κι εκεί που τον έθαψαν φύτρωσαν φοινικιές, των οποίων έκτοτε οι Tucano χρησιμοποιούν για να φτιάχνουν τις φλογέρες τους, οι οποίες, όπως λέγεται, βγάζουν ακριβώς τον ίδιο ήχο που έβγαζε και ο Uakti. Δεν ξέρω αν οι φλογέρες κατέληξαν να είναι απαραίτητο αξεσουάρ για τα προκαταρκτικά των Τucano, αλλά μπορούμε να αφήσουμε την φαντασία μας να οργιασεί καλύτερα από οποιαδήποτε περιγραφή.
Όπως λοιπόν και ο ομώνυμος θρύλος, οι βραζιλιάνοι Uakti βγάζουν μαγευτικούς ήχους από όργανα τα οποία φτιάχνουν μόνοι τους στο εργαστήριο τους, κυριώς κρουστά και πνευστά. Έχουν βγάλει πολλά album με περισσότερα απο 20 χρόνια παρουσίας, αλλά τα καλύτερα τους πιστεύω είναι τα Trilobyte, I Ching και η συνεργασία που έκαναν το 1999 με τον Philip Glass (και συχνά δεν αναφέρονται καν οι Uakti για την συμβολή τους σε αυτόν τον δίσκο), το Aguas da Amazonia. Στο Grooveshark τa έχει όλα! Μάλλον το έχω ξαναπεί, αλλά δεν μπορώ να το τονίσω αρκετά — Ι love that site!
Οι εμπνεύσεις τους είναι πολλές και εξαιρετικά ενδιαφέρουσες. Για παράδειγμα, στο I Ching, έχουν ένα κομμάτι για κάθενα από τα 8 gua. Το κάθε gua είναι ουσιαστικά τρεις γραμμές, όπου η κάθε μια μπορεί να είναι είτε ολόκληρη (———), είτε χωρισμένη στα δύο (— —). Το μεν συμβολίζει το γιανγκ, την «αρσενική» ενέργεια, και το δε το γιν, την «θηλυκή». Κάθενας από του 2³ συνδυασμούς που προκύπτουν συμβολίζει και ένα από τα 8 βασικά ενεργειακά «στοιχεία» στον Ταοισμό, με τα τρία γιάνγκ (———) να συμβολίζουν την απόλυτη γιανγκ ενέργεια, τον ουρανό, τον «παράδεισο», το θείο, το απόκοσμο, ενώ τα τρία (— —) να συμβολίζουν το γήινο, το υλικό. Πίσω στους Uakti: στο Ι Ching πήραν κάθε gua και το μετέτρεψαν σε ρυθμό: Όπου έχει γιανγκ παίζουν ένα τέταρτο, και όπου έχει γιν παίζουν δύο όγδοα. Υποκλίνομαι. Υποκλίνομαι!!
Η γη, όπως φαίνεται και παρακάτω, είναι τρία γιν, οπότε είναι τα τα τα τα τα τα (αντί για τααα τααα τααα που είναι το Heaven. Κάποιος/α μουσικός να έρθει γρήγορα να με καταγγείλει για βιασμό των ρυθμών και της μουσικής θεωρίας! Ευχαριστώ! 😀 Α και να με συμπληρώσει πώς θα μπορούσε να περιγραφεί μουσικά ένα τα-τα τααα τααα, —το ποτάμι, στην προκειμένη περίπτωση — αφού και πάλι είναι 6/8 ουσιαστικά).
O Ταοϊσμός και το I Ching είναι πολύ συναρπαστικές και ενδιαφέρουσες φιλοσοφίες στις οποίες αναφερόμαστε γενικά ως «ανατολικές φιλοσοφίες», ρίχνοντας μέσα και τον βουδισμό, τον ινδουισμό, το ζεν… Δεν ξέρουμε τι μας γίνεται, δεν ξέρουμε τι λέει το ένα και τι λέει το άλλο, αλλά μας αρέσει να το παίζουμε έτσι λίγο ψαγμένοι. 😛
Θέλω να ερευνήσω βαθιά και ουσιαστικά τον Ταοϊσμό. Κρύβει τεράστια σοφία μέσα του αυτή η κοσμοαντίληψη… Αλλά αυτά είναι για άλλη φορά! Uakti για τώρα! ^^d
“…Music exists only when it is being performed; it does not pre-exist, as is sometimes thought, in the score, any more than a cake pre-exists in the recipe for making it.”
“…Η μουσική υπάρχει μόνο όταν εκτελείται (επιτελείται)· δεν προϋπάρχει, όπως μερικές φορές θεωρείται, μέσα στην παρτιτούρα, όπως και ένα κέικ δεν προϋπάρχει μέσα στην συντάγη του.”
Tim Ingold, The Perception of the Environment, 2000
Εγώ: Έχω κατεβάσει πολλή μουσική τελευταία, διάφορα συγκροτήματα που δεν έχω ακούσει ακόμα! (κάτι τέτοιο πρέπει να είχα πει, δεν θυμάμαι!) Ηρώ: Αλήθεια, μπορείς να βρεις τα πάντα; Ψάχνω συγκεκριμένη μουσική πολύ καιρό και δεν μπορώ να την βρω πουθενά. Εγώ: Για πες! Ηρώ: Το ένα που ψάχνω για τον Ravi Shankar με την συνεργασία που έκανε με τον John McLaughlin/τους Shakti. Εγώ: *σημείωνω σε χαρτί τα ονόματα* … δεν τους έχω ξανακούσει. Τι άλλο; Ηρώ: Το Manhole της Grace Slick το ξέρεις; Εγώ: Όχι… (ποια είναι η Grace Slick;! — ήξερα την φωνή της αλλά το όνομα δεν μου έλεγε κάτι) Ηρώ: Άκουγα αυτό τον δίσκο όταν ήμουν φοιτήτρια στο Παρίσι. Ήταν από τους αγαπημένους μου. Έβαζα τα ακουστικά και χανόμουν… Εγώ: *με ενδιαφέρον και θαυμασμό για αυτό το μικρο παραθυράκι στο παρελθόν* ΟΚ, θα τον ψάξω!!
Και τον βρήκα. Και, αν και δεν είναι από τους αγαπημένους μου δίσκους — τελεία! –, μου αρέσει πολύ. Η Grace Slick ήταν η τραγουδίστρια των Jefferson Airplane, τουλάχιστον έτσι ξεκίνησε την καριέρα της. Το Manhole ήταν ο πρώτος της solo δίσκος. Υποτίθεται ότι θα ήταν το soundtrack για μια ταινία η οποία θα λεγόταν Manhole. Μια ταινία που τελικά δεν δημιουργηθήκε ποτέ. Φανταστείτε να είχαμε το OST κάποιας τώρα διάσημης ταινίας, χωρίς την ίδια την ταινία. Εγώ πάντως θα έφτιαχνα μια ταινία βασισμένη σε αυτό το σάουντ-τρακ. Κανείς που ενδιαφέρεται;
Η Ηρώ είναι η μητέρα της Ινές και της Καρίνας, σύζηγος του Nejib και αδερφή της Βάσως, της γυναίκας του πατέρα μου. Τρία ζήτω! για τους Μπενεσαγιάδες!
Συνεχίζουμε με άλλο ένα ζώο του δάσους… και άλλη μια ημι-ταμπού λέξη.
Αλεπού.
Η αλεπού. Αλε-πούούούούού!
Αλήθεια τώρα, ποιο θηλυκό ουσιαστικό τελειώνει με -πού; Μπορώ να σκεφτώ σε -ού: τρελοκοτσιδού, καλαμπουρτζού, βυζαρού, Καραμπουρνού, κουρελού, μπουζουκτζού, ad infinitum.
Η ρίζα είναι η αρχαιοελληνική αλώπηξ. Στα λατινικά έχουμε το vulpecula (θυμίζει vaffanculo!). Όποιος γνωρίζει από στοιχειώδη Pokemon-ολογία θα αναγνωρίσει αμέσως πως ο συνδυασμός και των δύο μας δίνει το Vulpix
Όμως… ΑΛΕΠΟΥ;
Δεν μπορώ να σκεφτώ άλλο ζώο το οποίο όταν ονομάζεις το στόμα σου κάνει μια έκφραση θαυμασμού ή έκπληξης!
-Allez, allez!
-Πούούού;;;
Πρόσφατα κατάλαβα ότι τρέφω μια ιδιαίτερη συμπάθεια για τις αλεπούδες, τα αλεπουδάκια, τους… αλεπούδους (αλεπούδους!! αυτή κι αν είναι μια αστεία αλλά ταυτόχρονα γλυκιά λέξη! Με κάνει ^ω^ για λόγους οι οποίοι είναι υπεράνω μου. Μπορεί να έχει να κάνει με την μουσούδα!), όμως αυτή ακριβώς η λέξη που έχουμε στην γλώσσα μας για να περιγράψουμε αυτά τα συμπαθέστατα, πορτοκαλί, συνυφασμένα με την πονηριά, ξαδερφάκια των σκύλων, είναι τουλάχιστον απογοητευτική. Ενώ το vixen, το fox (ποιαδήποτε λέξη τελειώνει με -x είναι πολύ προσφιλής και κουλ. ΝΑΙ, και το sex), το fuchs, το kitsune…
Αρκετά με τις αλεπούδες.
Η δεύτερη λέξη για απόψε είναι το τσουτσούνι.
Το στόμα μας παίρνει την ίδια έκφραση με αυτήν που παίρνει όταν τελειώνουμε το αλεπού. Όμως κάνει πρώτα και ένα “τσ” — που είναι αστείος φθόγγος όπως και να το κάνουμε — λέμε δυο φορές το μόριο (pun unintended) τσου και κλείνουμε με ένα νι (we are the knights who say… tsoutsouni!)
Το τσου από μόνο του συνήθως δηλώνει άρνηση, ονοματοποιία από το «τς» και μια κίνηση των ματιών ή/και του κεφαλιού προς τα πάνω. Οπότε έχουμε να κάνουμε με μια διπλή άρνηση εδώ, η οποία και χωρίς την κατάληξη -νι κάνει την ίδια δουλειά, ίσως λίγο πιο ειρωνικά.
Τσουτσούνι είπα πρώτη φορά όταν ήμουν 4, ή 5 χρονών. Ήξερα τι είναι, είχα κι εγώ άλλωστε, από εκεί έκανα (και κάνω) τσίσα. Και η έμπνευση ήταν ένα παιχνίδι ξύλου στο μουφό-NES μου στην κασέτα με τα 82-in-1 games, το οποίο πραγματικά δεν μπορώ να θυμηθώ πώς ήταν, θυμάμαι μόνο ότι ήταν με πολεμικές τέχνες. Όχι δεν ήταν το Kung Fu ή το Karate Kid. Μπορούσες να ρίξεις χαμηλή κλωτσιά, και ο φίλος μου ο Αλέξανδρος μου φώναζε «ΒΑΡΑ ΤΟΝ ΣΤΟ ΤΣΟΥΤΣΟΥΝΙ! ΣΤΟ ΤΣΟΥΤΣΟΥΝΙ!»
Οπότε το τσουτσούνι είναι αυτό που έχουν οι άντρες ανάμεσα στα πόδια τους. Το πέος. Το πουλί. Η *εισάγετε εδώ άσχημη λέξη που δεν μου αρέσει καθόλου για να περιγράφει αυτό που έχω μέσα στο παντελόνι μου*. Η σκέτη τσουτσού είναι μια μάλλον ειρωνική εκδοχή η οποία δεν χρησιμοποιείται όπως το τσουτσούνι, κυρίως από παιδιά δηλαδή, και μου φέρνει στο μυαλό κάτι το μικρό, ανίσχυρο, κάτι το όχι και τόσο αρσενικό τέλος πάντων. Ενώ το τσουτσούνι, αν και αστεία λέξη, έχει μια υπόσταση, πώς να το κάνουμε, το νι κάνει την διαφορά!
Ας παρατηρήσουμε και δυο εναλλακτικές ερμηνείες του παγκόσμιου προθέματος τσουτσου-.
Στα ιαπωνικά, το chu-chu είναι ονοματοποιία για το φιλί. Ναι, το ματς-μουτς στα ιαπωνικά είναι τσουτσού.
Τσού-τσού-τσουρου-τσού-τσού-τσουτσου-ρού. Τσουτσούρου; Χμ! Κάπου μπορεί και να μας έστειλε το τρελό-Katamari. Τσουτσουρώνω, τσουτσουριάζω: ερεθίζομαι! Τα παιδάκια μπορεί να είναι πιο κοντά στην ωμή, ενήλικη πραγματικότητα απ’ότι θα μπορούσαν ποτέ να φανταστούν! Αν και τότε θα έπρεπε να λέγαμε το τσουτσουρόνι ή το τσουτσουρίνι (!) Η ιδέα ότι όλο αυτό το (κατα τ’άλλο γαμάτο) τραγούδι, με όλη του την χαζοχαρά, μπορεί να μιλάει για τσουτσούδες — να ‘το κι άλλο θηλυκό ουσιαστικό σε -ού! — με κάνει να χαμογελάω ανεξέλεγκτα.
Choo-choo, ο ήχος που κάνουν τα τραίνα στην βρετανική ονοματοποιία. Charlie the Choo Choo, όπως συναντούμε και στο έπος του Stephen King, το Dark Tower. Tσαφ-τσουφ που θα λέγαμε εμείς.
Ίσως και αυτό το φαινομενικά αθώο, παιδικό τραγουδάκι, να είναι ανέλπιστα, επικίνδυνα κοντά στην ουσία του πράγματος. Τα μικρά προετοιμάζονται από νωρίς για την μετα-εφηβική τους ζωή. Οι Python το λένε καλύτερα απ’όσο εγώ θα μπορούσα ποτέ ακόμα και να φανταστώ.
Τα τραίνα που μπαίνουν σε τούνελ έχουν χρησιμοποιηθεί πολύ ως υπονοούμενα για σεξ, όπως και τα πυροτεχνήματα, οι πύραυλοι και άλλα διάφορα φροϋδικά.
Πίσω όμως στην δική μας ονοματοποιία: θα μπορούσε ποτέ η τσουτσού, μια διπλή άρνηση ουσιαστικά και τελικά ίσως και μια κατάφαση (εξαρτάται ποιον ρωτάτε), να κρύβει ανείπωτα μυστικά για την ανθρώπινη σεξουαλικότητα, περισσότερα απ’όσα θα μπορούσαμε ποτέ να καταλογίσουμε σε μια «παιδική» λεξούλα;
