Author: Cubilone

This is me. Or so I believe.

Αστείες Λέξεις #3

Λόρδα

Αίγινα, Δεκέμβριος 2009.

Εγώ, η Ινές, η Καρίνα και ο Άγγελος παίζουμε ένα παιχνίδι, στο οποίο ένας από τους παίκτες (ας πούμε η μάνα) ψάχνει στο λεξικό για περίεργες, αστείες λέξεις που, αν ξέρει τι σημαίνουν, ελπίζει να μην τις ξέρουν οι υπόλοιποι. Για κάθε λέξη που ακούνε οι παίκτες, πρέπει ο καθένας να γράψει σε ένα χαρτάκι τι πιστεύει οτί σημαίνει η λέξη. Κερδίζει την λέξη όχι αυτός/η ο οποίος θα γράψει τον σωστό ορισμό, αλλά αυτός/η που θα δώσει τον πιο ευρηματικό ορισμό ή αυτόν ο οποίος τελικά θα άξιζε περισσότερο να συνοδεύει αυτή την λέξη σε ένα λεξικό.

Όταν είχε έρθει η σειρά μου να βάλω λέξεις, μια από τις λέξεις που διάλεξα ήταν η λόρδα. Σκέφτηκα την έκφραση «με κόβει η λόρδα»… Όμως διαπίστωσα ότι δεν μπορούσα να δώσω ακριβή ορισμό του τι σημαίνει ακριβώς λόρδα. Μαχαίρι; Στομάχι, στομαχόπονος; Κάποια σιντοϊστική θεότητα η οποία κυβερνά την πείνα, γνωστή στην Ιαπωνία ως Roruza?

Κοίταξα τον ορισμό και η απάντηση ήταν η εξής απλοϊκή: η πείνα.

…

Ναι, αλλά αυτό δεν το ήξεραν οι συμπαίκτες μου! Τι διαβολικοί «ψευδο»-ορισμοί θα μπορούσαν να τους κατεβούν;;

Η Ινές (απ’ότι θυμάμαι) σκέφτηκε το ιδιοφύες «η πορδή των λόρδων».

Αφού το βρήκα εξαίσια ευρηματικό, την ρώτησα: «και πώς λες ότι μπορεί να είναι η πορδή των λόρδων; Ένα τσιριχτό και βραχύ πριτς;» «Όχι», μου απάντησε χαχανίζοντας, «μάλλον σαν ένα φφφφφ!»

Και η αγνή, απέριττη, ισοπεδωτικά παγκόσμια πορδή αξίζει αναφορά. Πείτε την αργά και τονισμένα. Και φανταστείτε τι ακριβώς περιγράφει.

Φφφφφ... Ο Βύρων ήταν γνωστός για τις μυρωδάτες λόρδες του στους κύκλους των Φιλελλήνων.

Τούμπανο

Να μια πολύ, πολύ ενδιαφέρουσα λέξη. ΤΟΥΜΜΜΜΠΑΝΟ.

Χαρακτηρίζει συνηθέστερα βυζιά (δοκιμάστε ένα image search με την λέξη “τούμπανο” στο google και θα με θυμηθείτε… ΤωΤ), κώλους και ανθρώπους γενικότερα όταν έχουν μεγάλους μύες, («είναι τούμπανος»), αλλά το συναντάμε συχνά και για κοιλιές, το δάχτυλο μου αφού το δάγκωσε *εισάγετε το αγαπημένο σας επικίνδυνο ασπόνδυλο εδώ*, σουβλάκια (ή πίτες, αν η απόσταση σας από την Ακρόπολη μετριέται με τουλάχιστον τριψήφιο αριθμό χιλιομέτρων), σάντουιτς, καφέδες, τσιγάρα, ναργιλέδες, ηχεία, υπολογιστές, αυτοκίνητα…

Κοιτάζοντας αυτή την πληθώρα λέξεων, οι οποίες εκ πρώτης όψης φαίνονται άσχετες αλλά παρολαυτά μπορούν να περιγραφούν ως τούμπανα, διακρίνω μια εννοιολογική σύγκλιση. Όλα τα παραπάνω είναι τούμπανα όταν είναι τόσο φουσκωμένα που φαίνονται σαν να μπορούν να σκάσουν, να ξεχειλίσουν. Τα χαρακτηρίζει μια ελκυστική πληθωρικότητα. Ενδιαφέρον είναι πως για να είναι κάτι τούμπανο, πρέπει να έχει υπόσταση, περιεχόμενο. Ένα μπαλόνι, έτσι όπως έχω στο μυαλό μου τα ελληνικά, δεν μπορεί να είναι τούμπανο, ένας ναργιλές όμως μπορεί – εδώ μπορεί η τουμπανότητα του ναργιλέ να αναφέρεται κυριολεκτικά στην πυκνότητα του καπνού, αλλά και στο πόσο βαρύς είναι. Οπότε, το τούμπανο μπορεί να αναφέρεται και σε μια ωμή ισχύς ή σε ένα βάθος: τούμπανα ηχεία υποδηλώνουν καλά μπάσα ταυτόχρονα συνήθως με μια στιβαρή, βαριά, «πληθωρική» κατασκευή η οποία φαίνεται μετα βίας να συγκρατείται από την εξωτερική επένδυση. Είναι ενδιαφέρον ότι το ίδιο το ΟΥ του τΟΥμπανου είναι βαθύ και μπάσο (φανταστείτε να λέγατε τύμπανο;), όποτε ίσως έχουμε να κάνουμε με μια ελαφριά και υποσυνείδητη ονοματοποιία.

Μιλώντας για τύμπανα λοιπόν… Τι σχέση έχει η έννοια της λέξης τούμπανο, της τιγκαρισμένης (χμμ… τίγκα… καθόλου μακριά από άποψη νοήματος) πληθωρικότητας, με αυτό;

Απ’όσο μπορώ να καταλάβω, πρώτα πρέοκυψε η σύνδεση του ανθρώπινου σώματος με το τύμπανο, από την άποψη ότι τα «φουσκωμένα, τιγκα, γεμάτα, έτοιμα να σκάσουν» βυζιά/ποντίκια/οπίσθια θα έχουν επιφάνεια η οποία αναγκαστικά θα είναι τεντωμένη και σκληρή, όπως η μεμβράνη ενός τυμπάνου. Αφού χρησιμοποίηθηκε η λέξη για να περιγράψει αυτά τα χυμώδη μεν, σκληρά δε μέρη του ανθρώπινου σώματος, μπορούμε να φανταστούμε πως σε δεύτερη φάση άρχισε να χρησιμοποιείται για να περιγράψει άλλες υπάρξεις του κόσμου που η πληθωρικότητα τους, κυριολεκτικά ή μεταφορικά,  βρώσιμα ή μη, θυμίζει την σεξουαλική πληθωρικότητα όσων αποκαλούμε τούμπανα. Το ού αντί του ύ μάλλον ήρθε επειδή ακούγεται πιο ουμφάτο, πιο περιεκτικό, πιο γεμάτο. Βέβαια, τα τύμπανα δεν είναι πληθωρικά, έχουν μόνο αέρα μέσα τους! Αλλά τι μας νοιάζει, από την στιγμή που μπορούμε να λέμε ΤΟΥΟΥΟΥΜΜΜΜΜΠΠΠΠΑΝΟ και να γουστάρουμε! 8ζ

Review: Η Τέχνη του Πολέμου

Η Τέχνη του ΠολέμουΗ Τέχνη του Πολέμου by Sun Tzu

My rating: 3 of 5 stars

Generally, in battle, use the common to engage the enemy and the uncommon to gain victory.

Those skilled at uncommon maneuvers are as endless as the heavens and earth, and as inexhaustible as the rivers and seas.

Like the sun and the moon, they set and rise again.

Like the four seasons, they pass and return again.

There are no more than five musical notes, yet the variations in the five notes cannot all be heard.

There are no more than five basic colors, yet the variations in the five colors cannot all be seen.

There are no more than five basic flavors, yet the variations in the five flavors cannot all be tasted.

In battle, there are no more than two types of attacks:

Uncommon and common, yet the variations of the uncommon and common cannot all be comprehended.

The uncommon and the common produce each other, like an endless circle.

Who can comprehend them?

Source

“Read this”, Garret had said. “It will turn you into a better StarCraft player.” And he handed it to me. And read it I did. It is the kind of small ancient book filled with wisdom you might find yourself reading again and again throughout the years, seeking its advice time and time again, much like the Lao Tzu (or Tao Te Ching), which was interestingly supposedly written around the same period as The Art of War. It is interesting how Sun Tzu’s ancient writings are not only applicable to war-craft (heh, get it? :P) — I mean, I cannot imagine I’ll be leading armies of rice-eating dudes any time soon or, indeed, ever — they can be useful spiritual guidance to pretty much any conflict’s successful resolution, from playing StarCraft and other war games, like Europa Universalis, to trying to regain that girl’s attention: ‘all’s fair in love and war’, after all. It was also a satisfying experience to get a first-hand experience with such a widely quoted work, especially by games like Total War.

Read it here or here (public-domain-multiple-translations, yes! yes!) if you’re feeling like it.

View all my reviews

Game 2.0 — Bionic Commando Rearmed 2 Review

Μήνες μετά το τελευταίο μου review! Αναρωτιέμαι αν τα μεγάλα sites όπως το Gamespot του είχαν βάλει καλύτερη βαθμολογία, αν τα σχόλια θα ήταν πιο επιεική…

Catch it here!

8-bit Conservatory (Boss Music for the Exams! Part V)

Εργασία για Μαυροφίδη και Προγραμματισμό Εφαρμογών Πολυμέσων ΙΙ. Κάτσε να βάλω μια ανάλογη μουσική για την περίσταση, παρ’όλο που η εξέταση ήταν 3 μέρες πριν… Πολύ γαμάτες ερωτήσεις by the way. Και νομίζω έγραψα καλές απαντήσεις. Πολύ μπροστά ο τύπος…

Η ActionScript3 είναι περίεργη. Είναι πολύ πιο δυνατή από την 2, αλλά κάποια πράγματα που μπορούσες να τα κάνεις στην 2 πανεύκολα, ορισμένα βασικά πράγματα, πρέπει να περάσεις από χίλια κύματα για να τα κάνεις στην 3! Είναι σαν να πηγαίνεις από το να μιλάς σε όλους με απλή καθομιλουμένη, στο να τους μιλάς σαν να είσαι (και να είναι) robot. Θα είναι πολύ ακριβές, πολύ αποτελεσματικό, πολύ λογικό… but where’s the fun in that?

Αρκετά. Απολαύστε τα δημιουργήματα συνθετών μιας εποχής που η μουσική των video games είχε μια άλλη μαγεία… 🙂

http://hallografik.ws/oldstuff/flash/8-bit.html

And with that, we’re done for now!! 😀

Quotes ~ Αποφθέγματα ΙΙI

Brian: Twist’s in a mood.
Tim: Ooh, what a surprise. An unreliable girlfriend.
Mike: What’s the matter with her ?
Brian: I don’t know. She didn’t really specify.
Tim: That’s right. You’ve got to guess.
Brian: Must be strange being a woman. All that power.
Tim: You what ?
Brian: They are the true creators, because all men do is destroy things.
Mike: Yeah…
Brian: They are the true children of nature. Gaia’s foot soldiers. They look like us…
Tim: Speak for yourself.
Brian: Two arms, two legs.
Tim: Two faces.

Tim, Brian, Mike

Spaced, Season 2 Episode 5: Help

Written by: Simon Pegg, Jessica Stevenson

http://www.youtube.com/watch?v=_P7dileY9sY

Ζουμπούλι – Σπίτι μου Timelapse

http://www.twitvid.com/BUXWQ

Μετά από μια βραδιά στο Ζουμπούλι με πολύ κρασί, ναργιλέ και τραγούδι (στο οποίο, κλασικά, δεν μπορούσα να συμμετάσχω! {:ε), ο Mario αποτύπωσε τον δρόμο του γυρισμού σε αυτό το ωραίο timelapse που το iPod του έφτιαξε με τόσο ευγένεια και μεγαλοψυχία. :]

Boss Music for the Exams! IV

Για την Εισαγωγή στην Ιστορία της Τέχνης:

Απλά τα σπάει αυτό το κομμάτι. Θα μου ανάψει τις νευρικές συνάψεις για να γράψω τις καλύτερες και πιο βαθιές αναλύσεις για παλιά τέχνη στην Ιστορία της… Τέχνης! Ooh Yeah! Και η Σαμπανίκου είναι και ροκού, ταιριάζει! >:]

Boss Music for the Exams! III

Σήμερα για τα Γραφικά Υπολογιστών, ένα μάθημα που χρωστάω, νομίζω ότι δήλωσα στην σκούπα μου, αλλά δεν είμαι σίγουρος γιατί έχασα την δήλωση! Πάμε Λόφο και βλέπουμε. Ένα σερί παραπάνω και μια πρωινή βόλτα δεν βλάπτουν. Και το πολύ-πολύ περνάμε κι ένα μάθημα. *trying to play it cool*

Γραφικά Υπολογιστών; Καλά και κόβεσαι σ’αυτό; Δεν ξέρεις από γραφικά; *γιουχαίσματα!* Είναι μαθηματικά, συναρτήσεις, χ, y (το οποίο δεν μοιάζει με Ψ δεν ξέρω γιατί το λέμε Ψ), και πράγματα που θυμίζουν επικίνδυνα την Β’ Λυκείου. Αυτό το μάθημα το έχω δώσει τρεις φορές και έχω αποτύχει παταγωδώς και τις τρεις, από το 2ο έτος με κυνηγάει… Οπότε το retry ίσως να μην βοηθήσει. And skill ain’t all it’s gonna take to bring this one down.

One Man’s Trash Is Another Man’s Sega

Two weeks or so ago, I was just out for a walk with a friend of mine, Ioanna. This apparently simple event unlocked a chain of possibilities which would have probably not been open for me if I had decided to just chill at home that day and go on playing my Lost Odyssey.

As we were casually walking by a group of 3-4 rubbish bins and I was just looking around, my eye caught this unlikely sight:

And then I looked more closely. And I saw more.

Hmmm… “Molyviatis (Μολυβιάτης), the local toy store, must have cleared their warehouse”, I thought. “These must be just empty boxes”, I continued. See, I was trying to not be carried away by my typical wishful thinking. I didn’t want to believe what kind of treasure Lady Luck might have thrown at me. Despite all my momentary inner conflict of little faith, I picked up one of the Game Gear boxes.

It didn’t seem empty at all.

I was starting to get all giddy. “Wow! Woah! OMG! HAHA! Yes! Look at that! I can’t believe it!! Amazing! Wait till my friends set their eyes on this! Where’s Mario when you need ‘im??” etc, as I was checking one box after the other, opening them, discovering, one by one, that they were in fact all weighty, hefty, full of untouched, pure gaming goodness. Their bulk was sweet, delicious. I imagined I could feel what a thirsty man in the Sahara would find rising from his inner being once he had discovered a box-full of large water bottles (never mind the water would be like piss under the blistering sun).

In all, there was 5 boxes of Sega Mega Drives, and 6 boxes of Game Gears, all very dusty, their boxes in slightly varying degrees of light tear, but otherwise intact. I couldn’t believe a store would just throw their old consoles away like that! I guess they suddenly realised: “Oh, we have had these old consoles no-one’s interested in almost 15 years lying around. Time for some spring cleaning. “They’re probably worthless anyway”, the shop-keeper would add, waving his old goods away, probably disappointed with “how quickly these electronics become worthless these days… They don’t last like they used to, toys… ‘Tis like trying to sell fridges to Eskimos. Or air dryers to the Berbers.”

Imagine. If no-one had spotted them, or if someone had but just took for granted that the boxes would be empty, 11 retro gaming consoles would have found their way to some landfill. I don’t know if they would end up as burnt plastic, silicon, paper ashes and whatever would remain from the copper connectors, but the chances of their salvaging would indeed be slim. Makes a grown man shiver like a leaf. Most people don’t want much to have with rubbish, either, so they don’t usually examine it. I mean, if you looked at this, it wouldn’t cross your mind, would it?

After my astonishment had subsided enough so I could actually think a bit practically, I gathered the consoles up, and took them home. It was exhausting alright. A few days later, I cleaned them from all the dust. It was time for a proper photograph.

Mario, Mordread and HM came over a few days ago and we made some videos opening each box, checking out if everything’s in place. I’m in no way a Sega fan, or even a Sega player at all; Nintendo it’s been for me for most of my life, but Mario knows his Service Games, so he was instrumental in evaluating these neat little packages and their integrity. Indeed, the important stuff is all in mint condition, apart from the exterior cosmetic damage. We even took a video of the unboxing using Mario’s iPod (or is it an iPhone?), and another with testing the Mega Drive and Game Gear I gave to the greatest Sega fan among us, by means of the measly Sonic 3D. Mario’s staying at my place for the next few days starting today so I’ll have the videos up soon.

Today I took one box of each console to a grocery store (I’m impulsive like that) to have them weighted and prepared for their travels, far and wide, narrow and near. What might their fate be…? We shall find out soon!

Update: Yep, they’re up! b^^,

Corkboard v1.2

-Τέρμα στην δικτατορία των τζιτζικιών! Οι επιλογές διάθεσης/εποχής/*insert dualistic notion here* είναι πλέον… δύο!
-Κατάφερα να ρίξω το filesize του .swf από τα 8MB στα περίπου ~5,3MB, με σταδιακό out-sourcing των ήχων. Βλέπετε διαφορά στον χρόνο κατεβάσματος;
-Προσθήκες σε περιεχόμενο (δεν θα πω τι είναι αλλά βρίσκεται στο πάνω δεξί μέρος του πίνακα).
-Διόρθωση μερικών ζωυφίων (bugs).

http://cubimension.net