mytilini – Page 2 – Cubilone's Dimension

Four Years of Exploration, Two Years of Remembrance

Four years ago I landed on Mytilini for the first time, scared and literally treading in dark waters, and right into Mario’s and HM’s world… Just thought I’d celebrate and maybe remember the post I wrote 2 years ago, for when that “four” used to be “two”…

September 26th 2006-08

Back then, I catalogued what had changed since I had first set my foot on Gasmaland. So much has changed within me in those two years, I can neither think nor bother to write it all down. Only looking at that post, it’s clear to me. I wonder if it is to anyone else out there possibly reading my egocentric chronicles? Sometimes, it’s only the inside that changes and it’s only us that feels the difference. But isn’t the outside just a reflection of the inside? Or is it only when the inside has changed so much that it’s literally bursting at the seems, that it finally manages to show?

Frankengifs!

Αυτές τις μέρες προετοιμάζουμε με την Θεατρική Ομάδα τα μονόπρακτα τα οποία θα παρουσιάσουμε την Παρασκευή, δηλαδή μεθαύριο…
Η Αλίκη, η σκηνοθέτιδα που μας διάλεξε, αποφάσισε να ανεβάσουμε το Φρανκενσταϊν Τζούνιορ, ή τουλάχιστον ένα μικρό κομμάτι του.
Τα παρακάτω gifάκια είναι απο τις πρόβες στο σπίτι της Ιώαννας – Inga! It’s gonna be awesome!

Σας είπα; Εγώ θα είμαι το Τέρας! ΜΜΜΜΜ!!! XD

Προσοχή: τα παραπάνω αρχεία είναι μεγάλα σε μέγεθος: πατήστε τα thumbnails (αντιχειρόνυχα;) και περιμένετε να φορτώσουν. Το κάθενα απο τα 3 gifάκια το έφτιαξα σε δύο εκδοχές: μία μεγάλη και μία μικρότερη.

November

eyes-wide-shut

It all began when They realised Their time together meant less and less. They loved eachother, that much was obvious. But was it enough? Could it be that their passion was in danger? “I love you” was so easy to say, so truthful, it meant so much but implied so little. Even when they bridged Their physical distance and met again, armed with what They thought were new experiences that would bring balance to everything, it made matters worse; nothing had changed. They could not let Their relationship rot away due to routine and perfectly fulfilled expectations… Something had to be done to stir things up a bit. And when, after they separated, each headed to their own little island She told him of how She had already taken the step. She had mentioned it while They were Together, but He had not managed to feel it into His skin at the time. But then She told him of the step that had left everything behind and at the same time preluded infinity. From now on They were truly free to do as They wished with anyone, as long as They kept Their own relationship intact. And this is how It started.

tt0049406_largecover2

Before learning of Her step he had observed and contemplated, but the new developments had made the plan clear in His head and had blown confidence, power and decisiveness into Him. Decisiveness to execute the plan and get the girl, despite all odds. He thought that if he went according to his honest wishes, everything would go according to this plan. And thus He set it into action and He did carry it out flawlessly. Or at least everything pointed towards that at first. Little did He or anyone know that The Killing would be the result of this grand scheme… And he was happy and satisfied in His success, just as He would love the thrill of rushing down a speeding river right before the waterfall.

clockwork-orange

Even before all of this had even begun to form, He had promised to visit Her in Her new life. And so He did. Together They practiced ultra-romance, bringing a supposedly known type of human interaction to unknown extremes. Many thought of what They did Together as sick, inhuman, not the result of pure love but a twisted, self-conscious kind of thing. But how can an act of pure feeling survive in a society where the sick, inhuman and twisted acts are frowned upon unless done underground? Under “special occasion”? When anybody indulges in these acts out in the open, it is natural for them to become a target, a scapegoat… This ultra-romance was not, consequently, a stable situation. Warnings had been given by the rest of society about how it would ultimately bring Them down. Twice They survived almost-fatal internal strife, which in turn brought Their peak of ultra-romance. He, in the end, would end up getting caught in the devastating whirlpool of social reconciliation, easily influenced as He is. Now everybody else was to teach Him a lesson and teach it to Him for good.

DrStrangelove4

It is always the unpredictable factor that takes anything stable to brutal instability. Just as it takes only the push of a single button for two huge nuclear arsenals to destroy the world. His new-found love interest did not enjoy this ultra-romance bullshit, nor did she like the fact that she was part of a grander scheme or a plot, even when she was cherished through it. “I’m never going to get used to it! I don’t want to hear a single thing about Her!” With a single move of breaking ties and flipping the finger, she would set up the scene for the End War to take place. He would not let go, He did not want to let go; it could not be that His plan had gone so awfully wrong, His ultra-romance been this misguided and worse still, misguiding. It could not be that society had been right… but right about what? He could not make it out. He decided to end it with a bang, to take the chance, to go all out for what He desired. Just like taking a chance with a nuclear war… like saying: “Is MAD (Mutual Assured Destruction) really the only possible outcome”? Could it be possible that He might win something by making the move? Surely, it’d be true that he would not have faltered, he would not have cowered in fear when the time to take the risk did come. He took the seemingly brave step. He took the plunge riding His proud atom bomb all the way to hell. The result?

We’ll meet again, don’t know where, don’t know when,
But I know we’ll meet again, some sunny day.
Keep smiling through, just like you always do,
‘Til the blue skies drive the dark clouds far away.

What did He expect? To win a nuclear war just because He struck first? He lost everything, He won nothing. Everything lay in ruins, nuclear fallout everywhere. The idea of the goal, of Vicktory, so forcefully spitting in His face, and His image of Her just as destroyed in His eyes as His own in Hers. He had ridden the bomb, taking the chance and risking the world… And He was shot down in a million mushroom clouds. The idiocy of such a war, the whimsical, spontaneous decision to consciously destroy everything that matters… Yet…

Can it be true that He won nothing?

2001_space_odyssey_fg2b

To create is to destroy. But what you create is, thankfully, not dependent on what you destroy… Sometimes, radical changes have to be made for something new, productive, better to emerge. This fact is what all revolutions are based on. The initial result might have been devastating, heart-breaking… but, as it goes:

Everything is more complicated than you think. You only see a tenth of what is true. There are a million little strings attached to every choice you make; you can destroy your life every time you choose. But maybe you won’t know for twenty years. And you may never ever trace it to its source. And you only get one chance to play it out. Just try and figure out your own divorce. And they say there is no fate, but there is: it’s what you create. And even though the world goes on for eons and eons, you are only here for a fraction of a fraction of a second. Most of your time is spent being dead or not yet born. But while alive, you wait in vain, wasting years, for a phone call or a letter or a look from someone or something to make it all right. And it never comes or it seems to but it doesn’t really. And so you spend your time in vague regret or vaguer hope that something good will come along. Something to make you feel connected, something to make you feel whole, something to make you feel loved. And the truth is I feel so angry, and the truth is I feel so fucking sad, and the truth is I’ve felt so fucking hurt for so fucking long and for just as long I’ve been pretending I’m OK, just to get along, just for, I don’t know why, maybe because no one wants to hear about my misery, because they have their own. Well, fuck everybody. Amen.”

Source (note: He played this monologue last week for the uni Theatre Group).

He has seen the possibilities of the blank canvas.This canvas is not white though. It is a radioactive shade of gray. It’s still blank, however. Blank and ready to draw on. His memories of the time when the world was beautiful, the things that really count, are all intact. He can recreate it, if He wishes. He can make it even better now, the experience having made Him richer. He can make a whole different kind of world. It all depends on Him now. What woeful glee!

What are the chances of a post-apocalyptic world reaching a transgressive state of being?
They can’t be too slim.

http://www2.aegean.gr/kinimatografiki/?p=3

Μουσικά μπουντρούμια

Αν διαβάσετε το τελευταίο post της Άλεξ θα δείτε ότι το έγραφε απο το εργαστήριο υπολογιστών του ΤΜΣ. Αυτές τις γραμμές τις γράφω αυτή την στιγμή υπο τις ίδιες ακριβώς συνθήκες, μπορεί ίσως και απο τον ίδιο υπολογιστή! Είμαι βλέπετε και εγώ τώρα στα έγκατα του κόσμου της μουσικής… Και αυτη την στιγμή ακούω ντουέτο ντραμς και γυναικείο τραγούδι (σαν… σοπράνο είναι;) και επίσης ένα φλάουτο! Τώρα δεν ξέρω αν είναι το ίδιο φλάουτο που εκνέυριζε την Άλεξ πριν έναν περίπου μήνα…

Είμαι εδώ ψάχνοντας για υλικό για τις ΠΑΡΑ πολλές εργασίες μου για την σχολή: διαγράμματα ροής για πολιτιστική αναπαράσταση, οδηγίες για draggable backgrounds στο flash, ιδέες για animation… Τα πράγματα έχουν σφίξει και δεν χαλαρώνουν ακόμα και όταν έρχομαι επιτέλους στην Κέρκυρα! Τέταρτο έτος όμως είναι αυτό πλέον… Academia, όχι αστεία.

Και με αυτά τα λόγια, συνεχίζω, όσο προλαβαίνω με το λιγοστό ίντερνετ που έχω στην διάθεση μου απο αυτές τις ωραίες μέρες που είμαι εδώ, την αναζήτηση προς την γνώση.

Η σκέψη ότι ψάχνω, εδώ, σε ένα κτίριο του Ιονίου Πανεπιστημίου, υλικό για εργασίες που έχω απο το Πανεπιστήμιο Αιγαίου, στην άλλη άκρη της Ελλάδας, ενώ γύρω μου σε διάφορες αίθουσες μουσικοί κάνουν ακριβώς το ίδιο πράγμα αλλά με άλλο αντικείμενο, με γεμίζει με μια παράξενη αίσθηση… ολότητας.

Ποιός να μου το έλεγε πριν τρία χρόνια ότι εδώ θα ξαναεπέστρεφα…

BTW και κλείνω: Η ΛΕΣΧΗ ΤΗΣ ΚΕΡΚΥΡΑΣ ΕΙΝΑΙ ΑΠΙΣΤΕΥΤΟΤΑΤΗ και είναι πολλά επίπεδα πάνω απο τα χάλια της Μυτιλήνης. Εδώ σαν εξω-πανεπιστημιακός δίνω 1,20 ευρώ για κάθε γεύμα όμως τουλάχιστον το ευχαριστιέμαι! Δεν θα είχα κανένα απολύτως πρόβλημα να δίνω αυτά τα χρήματα και στην Μυτιλήνη για την ίδια γεύση, ποιότητα, ποικιλία, ευκολία και ΣΑΛΑΤΕΣ!

Αεροπλάνα και βαπόρια — ή γιατί χτες ήταν απλά μία πολύ περίεργη μέρα

SotiriaBellou

Χτες είχαμε συμφωνήσει με την Άλεξ να επιστρέψουμε μαζί Αθήνα, ώστε να συναντηθούμε ξανα μετά απο 2 εβδομάδες χώρισμενοι. Το Λισσός, το πλοίο της ΑΝΕΚ που θα έπαιρνα, έφευγε στις 18:00. Με μία τσάντα με ρούχα και άδεια τάπερ στο ένα χέρι, στο άλλο μια σακούλα γεμάτη καθαρές συσκευασίες για ανακύκλωση και το sleeping bag και με παρέα τον Μάριο που είχαμε βγει για καφέ μαζί πριν λίγο, φτάνουμε στο λιμάνι 17:50.

Υπο κανονικές συνθήκες αυτή θα ήταν μια πολύ καλή ωρα για να ειμαι στο καράβι, για να μην πω θα ήμουν νωρίς. Έχω προλάβει να μπω και πολύ πιο τσίμα-τσίμα. Χτες όμως η περίσταση ήταν ειδική… Στρίβουμε με τον Μάριο λοιπόν μετα το τελωνείο και βλέπουμε πολλούς, πάρα πολλούς ανθρώπους να είναι στημένοι στην ουρά για να φύγουν με το Λισσός, όλοι αλλοδαποί. Δεν ξέρω για πού, δεν ξέρω απο πού, και δεν ξέρω γιατί. Όμως ήταν εκεί, και ήταν πολλοί. Περίμενα στην ουρά, οι διαμαρτυρίες πολλές, ήταν γύρω στα 5 άτομα μπροστά στο ταμείο και κούναγαν κάποια χαρτιά. Οι υπάλληλοι του λιμενικού έλεγαν “Μα να τους φέρουν 17:30; Πάνε με τα καλά τους;” Τελικά αρχίζουν να λένε σε αυτούς που περιμένανε ότι το πλοίο θα έφευγε χωρίς αυτούς και ότι ήταν άδικος κόπος να περιμένουν στην ουρά. Ρωτάω εγώ, “δεν μπορούν να μας περιμένουν”; Απαντά ο υπάλληλος, “το απαγορεύει η νομοθεσία”!

Ο ένας τύπος εκεί λέει “αν τρέξει στο κοντινότερο πρακτορείο, προλαβαίνει”. Και τελικά το ρίσκαρα. Άρχισα το τρέξιμο, 17:57 ή πόσο ήταν μέχρι τότε. Τρέξε cubi, τρέξε. Πήρα το εισητήριο, με τα παραξενεμένα βλέματα απο την κοπέλα στο πρακτορείο η οποία με προειδοποίησε ότι δεν θα μπορούσα να το επιστρέψω αν έχανα το καράβι… Αφήνω το 50ευρο, παίρνω τρία 10ευρα και ένα νόμισμα του ενός ευρώ ρέστα, και τρέχω στο σημείο που με περίμενε ο μάριος με τα πράγματα μου. Φτάνω, τα παίρνω, συνεχίζω να τρέχω, φτάνω στο πρώτο σημείο απ’όπου φαινόταν αν θα μπορούσα να το προλάβω (ήταν το Μυτιλήνη μπροστά και δεν φαινόταν το Λισσός απο όλο το λιμάνι) και όντως, το βλέπω να κάνει αφρούς και να σηκώνει τον καταπέλτη 10 μέτρα απο την προβλύτα.

Και εκεί, με την τραχεία και τα πνευμόνια μου να καίνε, να πονάνε, με τα πόδια μου να μην αντέχουν να τρέξουν γρηγορότερα, μόλις κατάλαβα, απλά έπεσα απο την εξάντληση στα γόνατα. Η οργή, η αδικία με έπνιγαν… Αλλά δεν μπορούσα να κάνω τίποτα. Μόλις είχα χάσει το μοναδικό καράβι που θα μπορούσα να πάρω για να δω την Άλεξ για τις επόμενες 24 ώρες. Και είχα πληρώσει και €19 ευρώ για αυτή την πολυτέλεια.

Η κατάσταση με τις μεταφορές στην Μυτιλήνη είναι τραγική… Όταν είχα πρωτοέρθει στο νησί, το 2006, το Νήσος Μύκονος έκανε την διαδρομή σε 8 περίπου ώρες και τα Μυτιλήνη και Θεόφιλος την έκαναν σε 12-13. Διάλεγες και έπαιρνες. Μετά η HS έβγαλε το Νήσος Μύκονος, έβαλε το Νήσος Χίος και αποφάσισε με έναν απίστευτο αέρα κεφαλαιοκρατισμού και γράφω-στα-μπαλάκια-μου-το-κοινό-το-οποίο-υποτίθεται-εξυπηρετώ να το βάλει να περνάει απο την Σύρο και απο την Μύκονο. Ταυτόχρονα, το Θεόφιλος έφυγε απο την γραμμή και μπήκε σφηνόπουτσα η ΑΝΕΚ με το Λισσός. Αλλά απο τότε, το Θεόφιλος πότε κάνει, πότε δεν κάνει δρομολόγια, όποτε της καπνίσει της HS βαζοβγάζει το Νήσος Χίος, και η κατάσταση είναι απλά απελπιστική. Πολλά έχουμε ακούσει, το αποτέλεσμα όμως είναι ότι πια είναι αναγκαστικό σχεδόν να κάνει το δρομολόγιο σε τουλάχιστον 10 ώρες. Σε περίπτωση που αποφασίσεις να πάρεις το Νήσος Χίος θα αναγκαστείς να πας σε ώρες που βολεύουν μόνο τους ταξιδιώτες που πάνε Σύρο και Μύκονο, με το πλοίο να φτάνει στις 2 το πρωί στην Χίο και στις 5 το πρωί στην Μυτιλήνη… Τις τελευταίες μέρες υποτίθεται ότι το Χίος δεν έκανε το δρομολόγιο για επισκευές, ενώ στην πραγματικότητα εκτελούσε τα χρέη του Νήσος Μύκονος προς Σάμο. Το κερασάκι στην τούρτα της εξευτελιστικής αυτής ιστορίας είναι ότι η HS σκέφτεται σοβαρά την ολοκληρωτική απόσυρση του πλοίου απο την γραμμή. Και τότε με τι θα μείνουμε; Δύο, στην καλύτερη, παλιά πλοία τα οποία θα κάνουν την γραμμή. Και τώρα που η ΝΕΛ πωλήθηκε, ποιός ξέρει τι να περιμένουμε…

Τελικά την έκανα την θυσία μου… Αγόρασα αεροπορικό εισητήριο τελευταία στιγμή και πέταξα τέσσερις ώρες μετά τα παραπάνω για να μην χάσω μια ολόκληρη μέρα απο τις ήδη μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού και είμαι τώρα εδώ και γράφω απο το σπίτι της Άλεξ. Τέλος καλό όλα καλά; Όχι φυσικά. Γιατί οι μεγαλοεπιχειρήσεις των εφοπλιστών συνεχίζουν να ελέγχουν την ζωή μας, γιατί μας μεταχειρίζονται σαν πρόβατα προς σφαγή, γιατί η κατάσταση σχετικά με τις άγονες γραμμές με το παρον οικονομικό μοντέλο και κυβέρνηση δεν οδηγείται σε βελτίωση, κάθε άλλο, γιατί δεν υπάρχει κανένας σεβασμός στον άνθρωπο, παρα μόνο στο χρήμα. Γιατί αν χάσεις ένα ταξίδι το οποίο έχεις πληρώσει, το χάνεις πραγματικά, εντελώς παράλογα και αλαζονικά, χωρίς να υπολογίζεται το ανθρώπινο στοιχείο ή οι ανθρώπινες ανάγκες. Την στιγμή μάλιστα που υπάρχει η δυνατότητα έκδοσης open εισητηρίου.

Ακόμα και η Ολυμπιακή, η οποία με μετέφερε χτες απο την Μυτιλήνη στην Αθήνα, πρόσφατα αγοράστηκε απο την Marfin Investment Group (και δεν χάνουν ευκαιρία να το αναφέρουν στις ανακοινώσεις εντός του αεροσκάφους), του κ. Βγενόπουλου. Πηγαίντε στο link για να δείτε τι ακριβώς έχει αυτός ο άνθρωπος, πέρα απο αεροπλάνα ΚΑΙ βαπόρια…

Αλλά τελικά μένω μια βραδιά περισσότερη στην Αθήνα. Ουδεν κακό αμιγές καλού! Πολύ σοφή κουβέντα αυτή…

Α και είναι η γιορτή μου σήμερα! Χρόνια πολλά σε μένα και σε όλες τις άλλες δεκάδες μήτσων που ξέρω!

Plus2/Minus2 Summer Edition! Part 2

Ships, ships, ships, only a pee away from shit.

I believe that I was one of the best customers of the shipping companies this summer. A normal person wouldn’t take more than 4, 5, a maximum of 6 ships during the summer. Not me. Hohoho, not me. Between mid-May and my trips to Athens for supporting Alexandra’s exams effort and mid-August and our return to Mytilini, I travelled in a grand total of 18 ships (not 18 unique ones). My rough estimation is that I spent a total of 156 hours of this time travelling at sea. That’s about a week’s worth of non-stop travelling!

The problem is that greek ships are, well, shippy. I mean shitty. Most of them are old, the new ones are too expensive, the food and drinks on board are ridiculously expensive, they go slower than what they claim to in order to save fuel… They treat passengers as if they’re worthless sheep. Even when some of the crew are trying to be polite, you know that the general company policy is “passengers are sheep, and you are the herders!” It’s just a huge industry of money-thirsty shippers. They are the ones who control the Aegean Sea. I really hate them all. What I hate the most is the spam with which they bomb you on board: the safety messages, the cheesy music (especially ANEK’s, although Hellenic Seaways is epic as fuck! Tan-taaaaaan, tan-tan-taaaaaan…), “passengers wishing to di(n)e are kindly requested to proceed to the self-service restaurant, “due to increased truck, the ship will delay”, I could go on forever! These can be a good source of amusement for the first few trips but after hundreds and hundreds of hours on board it gets kind of… annoying.

Anyway, it’s no wonder I find it ironic when people wish me a good journey before I hop on a boat for the umpteenth time; it’s become a second nature finding a comfy spot, laying my sleeping bag, watching One Piece or reading a book for tens of hours at a time, no matter how shippy the shits are! Oh, the joy of studying 12 hours worth of voyage away from your own, but also your girlfriend’s, home…

Destruction of small neighbouring house

Ever since I was knee-high to a grasshopper, I remember walking by a strange old house on my way to school and the neighbourhood mini-market. I could see this house from the heights of the balcony of my room for many years. It was a nice old abandoned house, with dense foliage and many cats living around. I never really knew if anyone did live there, apart from the cats. The guy owning it supposedly died at some point and his wife moved to another house.

A few months ago, to my great astonishment, mum told me that they had put up a sign in front of the house announcing that the house would be demolished and a brand new block of flats would be built in its place. Right then, I felt as if part of my childhood died.

The actual demolition only started in July. Hammers and bulldozers worked furiously every morning. The noise of course was too much to handle so me and Alex always had the balcony door closed, which led to extreme temperatures building up in my room. Mum warned me that during most demolitions swarms of cockroaches crawl out of the fresh ruins looking for new homes. Not really into the idea of hosting a dozen or ten cockroach clans, we decided that we shouldn’t leave the balcony door open even at night.

This went on for many weeks. Even when we left Athens a few weeks ago, terrible machines were still digging for the foundations. The hole was already abyss-like in depth.

In a few months from now, my once bright room will become dark and gloomy. This new apartment building will block all light coming to the back side. But it’s not only this. When certain things occur, it just hits you that you’ve grown old enough to see the world change. Nea Smyrni has sure changed in the 15 years that I remember it. The Alsos next to our home, the new parking, Nea Smyrni square, the tram… The city has even expanded during my lifetime. Places I remember as being just soil and nothingness (at the borders with Brahami) are now fully urbanised. Nea Smyrni has sure changed.

Recently, I found out that Nea Smyrni was originally meant to remain a lower density suburb. The height of apartment buildings used to be regulated everywhere in the city but along Syggrou Ave. Only after 1974 and the fall of the Junta were the regulations revised. Ever since, the number of small houses has fallen dramatically. I don’t think the surviving ones will be around for much either, unforunately…

Alexandra’s Dream

Quick question: What had Alex been doing the past year? I’ll let you think for a second. Yeeees…

If you haven’t remembered by now, allow me to remind you. She was studying for her Panellinies!

Yes, Panellinies. This little final exam that gets all 17-year-old nervous and their parents broke. This exam that’s stuck somewhere between the Middle Ages and the Paleolithic Age that forces teenagers to decide what they’ll do for a living within a matter of months. This incredible exam that works by somehow making mathematics, greek language and physics only slightly less important than special subjects when calculating points for entry in the university or school of choice. I could go on.

Alex had a strange experience last year. When we met, she was studying German so that she could go to Austria and become a better musician. Apparently though, she had a change of heart somewhere along the road and decided that she did not want to either leave me, her country, (the rest of) her loved ones ;P or all that. To just suddenly go and live abroad for almost 6 years. I agree, that would be a shock, even though shocks can be useful from time to time. All was good then. She didn’t have to leave and we could stay together. Here comes the strange experience though: she realised that she was already 22 and had not lived the life of a student, she hadn’t gone through this magical process of living on her own! Many times before had this change of scene been delayed and her not going to Austria was added to the list. What was she to do?! Oh the horror! I can still remember when we were talking on MSN and she was panicking about her future, or lack thereof, as it seemed at the time at least.

The answer came quickly. She did not have to move out of Greece to receive the musical education of her dreams. A bit of research later and along came Musical Studies Dept, Ionian University, Kerkyra (Corfu… silly name). It sounded like best thing since Geometry Wars. Indeed, all opinions agreed on how it was one of the best, if not the best, musical universities in Greece. The problem? She couldn’t just walk in and start lessons; she had to be admitted. And how do people get admitted to universities in this day and age? Exactly.

Panellinies was the name of the game and Alex was more than willing to play. She even travelled to Kerkyra to see for herself before doing anything rash. Typically, she fell in love with the town and student life. I was slightly depressed at the time; no matter how good and well it is in Mytilini, I will never forget my disappointment when I failed entering Audiovisual Arts in the Ionian University.

All this was around this time last year. Alex did play hard. Harder than I expected. I was telling her “you’re gonna get in, but only just. You’ll be too lazy to get a better score, but not lazy enough to fail”. This year we even met every weekend almost, much more often than last year. She’d have all the excuses in the world to not go very well. But she did. And it was awesome.

In May I watched her as she fought hard for her 6 compulsory subjects: greek, maths, biology (easy and hard mode), physics and chemistry. If you’re wondering what all that has to do with music, well… don’t ask! Her score was a very satisfying 14860, thousands of points above the previous year’s minimum. She hadn’t even begun with her music subjects yet! But that was the catch; one wrong step at that point and all would have been for nought as it’s necessay to have a score greater or equal to 10/20 in both music subjects to get into a university musial dept.

The harmony exam was a breeze, Alex got more than 18 in that one. Dication was a surprisingly cruelexam though. It was plain evil. Girls got out of the exam centres crying, everyone was pessimistic, it was a mess. Alex was on the positive side although not certain and got a 12 finally, thus securing her entry in the uni and ending a few weeks of nervous uncertainty for both of us.

A few weeks ago the official result were announced and as we all expected, Alex is among the people that will be studying Music in Kerkyra starting this year. She’ll probably be getting a laptop too for her superb results!

It’s been a happy story till now. But there is a darker side to it, as the most perceptive of you will have noticed.

Till now, our relationship with Alex has been mostly uncomplicated. I live in Mytilini, she lives in Athens. A big obstacle for some that we jumped over easily. As if it did not even exist. Only rarely has distance ever affected our relationship. Distance can also be refreshing for a relationship. As I said in my previous Plus/Minus, travelling 8-12 hours at a time is manageable, as is travelling twice a month to Athens and back. No big deal, right?

Right! But what about… 24 hours worth of travelling? Starting in a few weeks, Alex will live in Kerkyra. That will be her effective home. Consider this: Mytilini is on the border with Turkey; Kerkyra is on the border with Albania and the western-most island of Greece, only a few hours away from Italy. How will this ground-shaking change affect our relationship?

This past summer I’ve been thinking about all these things. Not just me, of course. Alex has been just as pondersome. This feeling that our days are numbered hung, and still hangs over us, affecting our emotions. The natural response is to try and make use of these remaining days the best way one can. This often backfires… The looming sensation that time is running out often makes one take even less advantage of what time really remains. But maybe it’s because deep down we refuse to believe, no, we refuse to make the “time is running out” a facet of our reality. I still do not feel as if it’s anywhere close to being over. On the contrary.

All that said, how does this imminent change (and its awaiting) strike me, in the end?

: Alexandra’s finally finding her career path. It is the change she’s been waiting for years. She’ll do what she loves most and get even better at it. I can’t even imagine what great music she will compose! She will find new friends in the ultimate artsy-cultural university city in Greece. I am really and sincerely happy, most of all, that she’s getting exactly what she fought for, she’s doing what she dreamed of doing. It is something a lot of us forget to do nowadays. We compromise. We think too much of what people will (or won’t) say or what people will or won’t do as a reaction to our actions. Alex is setting an example. An example of purity of intent. How difficult is it for us people to know exactly what we want to do and be sure that it is exactly what will make us happy? Besides: travelling to Corfu? Count me in!

: The distance between me and Alex will soon double. What will happen between us? Taking for granted that we will keep on seeing eachother no matter what, there are two scenarios within sight:

1. Distance only makes us realise how much in love we are with eachother. Our less frequent meetings are much more intense and we live happily ever after.

2. We’ve thought of giving eachother the freedom to experiment with random people if we so wish (now we’re yound and free etc) while still, in theory at least, remaining a couple. I can already imagine the clusterfucks such a scenario might produce, the jealousy and quarreling… but we will end up together in the end, and we’ll live happily ever after.

Whichever of these 2 scenarios happens, increased solidarity is something that might help me concentrate on my last year on this island and all this might implicate…

: …but it’s all nice and good declaring beforehand that my last year in Mytilini will be be better if I concentrate on Mytilini-centric activities. How can I say that when I’ve been with Alexandra for more than 1.5 years already?! I may not have forgot how it was before her, but I sure don’t know how it’s going to be after her. They say that you only really appreciate something when you’ve lost it…

:…and even if I won’t have lost Alex, it will be harsh. It’s coming closer and closer, and the closer it comes, the harder it hits me. The day I’ll take the ship to Mytilini and she won’t follow me… and knowing that after a few days she’ll be in Kerkyra, in one of the most important moments of her life, and I won’t be there for her… and also knowing that being there would only make it worse for her… but definitely, I don’t wanna think about that day…

OK, OK. That last part was a bit emo. But you can’t help it. Most emos become emos over stuff like this. Now just let me look at the glass half-full again…

Done!

cubis_dilemma_alex

Η δίαιτα της σούπας και το σωτήριο ρυζότο.

Δεν ήταν πως δεν είχα ξανακάνει ποτέ δίαιτα στη ζωή μου. Κάθε άλλο. Από τα 12 μου, που με θυμάμαι να κοιτάζω κριτικά το μέγεθος των γοφών μου μέσα στο πράσινο τζην παντελόνι μου, στο μεγάλο καθρέφτη που βρισκόταν στο σαλόνι οικογενειακών φίλων στη Ραφήνα, μέχρι και σήμερα, πάντα έκανα δίαιτα. Ακόμα κι αν δεν έκανα στ’αλήθεια. Τουτέστιν, άρχιζα τη μέρα μου κάνοντας δίαιτα, συνέχιζα τη μέρα μου λέγοντας πως την υπόλοιπη ημέρα θα κάνω δίαιτα, και τελείωνα τη μέρα μου ορκιζόμενη πως αύριο θα κάνω δίαιτα. Με λίγα λόγια, δίαιτα πραγματική έχω κάνει ελάχιστες φορές συγκριτικά με τις φορές που δήλωνα πως κάνω δίαιτα. Παρόλαυτα, η γνώσεις μου πάνω σε τεχνικές, διατροφικά μυστικά, θερμιδομετρήσεις και χημικούς συνδιασμούς, μεγάλωσαν εκθετικά με το καιρό, παράλληλα αλλά και ανεξάρτητα, με τις αμφιλεγόμενες επιχειρήσεις μου προς εφαρμογή τους. Ετσι λοιπόν, νομίζω πως είναι πλέον λογικό να θεωρώ τον εαυτό μου, αν όχι παλιά καραβάνα, τουλάχιστον ανεμοδαρμένη και ξεροψημένη στο θέμα της απώλιας βάρους.

Όπως έλεγα λοιπόν, ήταν η νιοστή φορά που δήλωσα το υψίστης βαρύτητας, καθοριστικό και βαρύτιμο “από σήμερα αρχίζω δίαιτα”. Όχι όμως όποια κι όποια δίαιτα. Τη δίατα της… σούπας! Όποιος τα έκανε σαλάτα με τη δίαιτα της σαλάτας, όποιος έκανε τη παπια με τη δίατα της πάπιας, με τη δίαιτα της σούπας, αποκλείεται να τα κάνει θάλασσα. Τουλάχιστον αυτό υποστήριζαν πλήστοι φορουμίτες στο ίντερνετ, οι οποίοι εγκωμίαζαν στα σχόλια τους τα χαρίσματα της μαγικής αυτής σούπας. Θύμα λοιπόν κι εγώ της εικόνας μου και των κοινωνικών προτύπων ομορφιάς, υπέκυψα στην υπόσχεση των “7 κιλών σε 7 μέρες!!!” .

“Ένα ολόκληρο λάχανο, 16 πράσινα κρεμμύδια, 1 μάτσο σέλινο, χυμός ντομάτας από 2 κονσέρβες, 2 πιπεριές, ζωμός κρεμμυδιού, αλάτι, πιπέρι- τσίλι”, ιδού η συνταγή της χαριποτέριας σούπας. Τη πίνετε για 7 μέρες (σίγουρα τη πίνουμε και δεν την κάνουμε κομπρέσες γιατί από αυτά που λέει δεν είμαι σίγουρη αν τρώγεται) με συνοδία διαφορετικής ομάδας οπωροκηπευτικών κάθε μέρα, γάλα και μπανάνες μία από αυτές, ελάχιστο κρεατάκι προς το τέλος, και αναποφλοίωτο ρύζι τη τελευταία μέρα.

Δεν είναι να απορεί κανείς που μεταξύ των εγκωμίων ύπηρχε ένας σεβαστός αριθμός σχολίων που μιλούσε για σκισμένα σώβρακα και παντελόνια απ’το κλανίδι, τα οποία όμως δεν αποθάρρυναν κανέναν πιστό να προσέλθει και να δηλώσει το ενθουσιώδες “την αρχίζω κι εγώ από αύριο!”. Έτσι κι εγώ. Ενθουσιώδης μπορεί να μην ήμουν, αλλά κάτι βουτυράτα μπινελίκια που είχα καταλανώσει λίγες ώρες πριν με έσπρωξαν την επομένη στο μανάβη, μαζί με έναν ταλαίπωρο Δημήτρη ο οποίος προσπαθούσε ακόμα να αποφασίσει αν ήθελε τελικά λαχανόσουπα για μεσημεριανό, αυγουστιάτικα.

Ψωνίσαμε λοιπόν το λάχανο, τα πράσινα κρεμμυδάκια, τις πιπεριές, το σέλινο και το πουμαρό για την απαραίτητη ντομάτα, με όνειρα εγώ για την επικείμενη ελαφράδα μου, με μια ξυνίλα στο στόμα ο Δημήτρης για την επικείμενη λαχανίλα- γενικότερα. Σημειωτέον πως τη συγκεκιριμένη δίαιτα, αν και δεν την είχα δοκιμάσει ποτέ μου, την είχα ξανακούσει από έναν οικογενειακό φίλο ο οποίος μας είχε πει τότε πως, παρόλο που η σούπα δουλεύει, η γεύση της είναι τόσο αποκρουστική που πραγματικά το αν αξίζει να τρως αυτή την αηδία για 7 μέρες , έστω κι αν κατά τη διάρκειά τους χάνεις 7 κιλά, είναι συζητήσιμο.

Άρχισα το μαγείρεμα μετά τη κατανάλωση σταφυλιού και πεπονού- τη πρώτη μέρα η δίαιτα έλεγε να φας τη σούπα και όσα φρούτα θες- αποφεύγοντας στρατηγικά να σκεφτώ τα όσα μας είχε πει αυτός ο φίλος περί της γεύσης αυτού του παρασκευάσματος. Νταξει, λέω, θα βρω και ένα μούλτι να περάσω τα λαχανικά και θα γίνει βελουτέ η σουπίτσα, δεν θα αναγκαστούμε να φάμε νεροζούμι, καλό θα βγει. Ξεφύλλιασα το λάχανο, έκοψα τις πιπεριές κομματάκια, έπλυνα το σέλινο, τα έβαλα όλα αυτά μέσα στη τεως-κατσαρόλα-του-Γκάρετ-νυν-κατσαρόλα-του-Δημήτρη και τα περιέλουσα με το ντοματοπολτό, το αλάτι, τη κανέλα και… ένα τόνο πιπέρι (όπως αποδείχθηκε εκ των υστέρων). Το παρασκεύασμα άρχισε νε παίρνει μορφή και…μυρωδιά. Η αλήθεια είναι πως δεν μύριζε και τόσο άσχημα. Και ήμουν σχετικά αισιόδοξη μέχρι και για τη γεύση έως ότου συνειδητοποίησα ότι πουθενά στη γειτονιά (στο σπίτι και στο σπίτι του Μόρντρεντ δηλαδή) δεν υπήρχε ένα καταραμένο μούλτι να αλλέσω όλη αυτή τη πρασινάδα που επέπλε στη κατσαρόλα. Η προοπτική μιας πραγματικής σουπας, ενός ζουμιού με λίγα λόγια του οποίου την υδαρότητα την καμουφλάριζαν ανεπιτυχώς μερικές μόνο μάζες ημι-πολτοποιημένων λαχανικών, μου φανηκε μελανή..για να μη πω λαχανί. Ε, λοιπόν δεν θα είχε σημασία. Μπρος τα κάλη τί είναι ο πόνος.

Λίγο σερφάρισμα στο ίντερνετ κι έναν σύντομο ύπνο μετά, η σούπα ήταν έτοιμη. Το σερβίρισμα συνόδευε και μια προσευχή -μια για κάθε πιάτο, (το πιάτο του Δημήτρη συνόδευαν και δυο ψαλμοί με μορφή ψωμοτυριού, το δικό μου ένας εξάψαλμος- που μου θες και ψωμοτύρι!). Να μη τα πολυλογώ, η δυνατότητας βρώσης της σούπας αποδείχθηκε αναλόγως αντίστροφη με το χρόνο. Σε αυτό συντέλεσε όχι τόσο η αυτή καθ’αυτή γεύση της πρασινάδας, όσο ο προαναφερθής τόνος πιπεριού που περιείχε. Μέχρι να καταφέρω να ρουφήξω -έστω- το ζουμί, το στομάχι μου είχε παρει φωτιά. Ο Δημήτρης αν και φαινομενικά πολύ πιο χαλαρός από μένα δεν τόλμησε να πάρει δεύτερη μερίδα, γεγονός εξαιρετικά ύποπτο εαν λάβουμε υπόψην μας πως όλη μέρα στεκόταν με ένα καφέ και δυο ρόγες σταφύλι.

Από κείνη τη στιγμή κι έπειτα, η κάθοδος ήταν ιλιγγιώδης. Καλοπερασάκιας απ’τη φύση μου, ήταν αρκετή μια ματιά στην αντανάκλασή μου στο τζάμι της μπαλκονόπορτας αγκαζέ με την ενθύμηση της λαχανένιας πύρινης γεύσης για να τρέξω να δροσίσω το λαρύγγι μου με λίγο γάλα και μούσλι. Δεν βαριέσαι, τί 63 κιλά τί 58. Και τώρα μια χαρά είμαι, όχι που θα κάτσω να τρώω λαχανόζουμα για 168 ωρες!

Είπα και το έκανα. Με αρχή τα μούσλι και συνέχεια έναν σούπερ καφέ με λικέρ και γρανίτα σοκολάτα μέσα, η λαχανόζουπα θα μπορούσε να έχει ξεχαστεί ριζικά και αμετάκλητα εαν δεν υπήρχε ένας τόσος δα μικρούλης αστάθμητος παράγοντας. Στη κουζίνα του Δημήτρη υπήρχε μία χύτρα λαχανόπλασμα αρκετό να ταίσει ένα λόχο, και ταυτόχρονα στις τσέπες μας αρκετά λεφτά για να ταίσουμε δυόμιση σπουργίτια. Καθόλου βολικός συνδιασμός δηλαδή. Συνδιασμός ο οποίος οδηγούσε λογικά στο συμπέρασμα πως με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο, με το καλό ή το άσχημο, η σούπα έπρεπε οπωσδήποτε να φαγωθεί. Ε, ρε μπελάς…

Ε λοιπόν, καλύτερα μπελάς με ρύζι παρά μπελάς ον δε ροκς. Με τις σπουργιτίσιες μας δεκάρες, τσιμπήσαμε ένα πακέτο ρύζι και δυο γιαούρτια προς εκ νέου παρασκευήν εξωτικού εδέσματος ( ή έτσι έλεγα στον εαυτό μου μπας και πίστέψω πως υπάρχουν ελπίδες να μαγειρευτει κάτι, το οποίο τουλάχιστον να τρωγεται χωρίς πυροσβεστήρα στο πλάι). Σκέφτηκα λοιπόν, πως εαν ψιλόκοβα τα λαχανικά, τα περνούσα με λαδάκι και έβαζα και το ρύζι μέσα, το φαί που θα έβγαινε θα ήταν ουσιασικά έμα ρυζότο, φαί καθ’όλα βρώσιμο. Κι αν ακόμα κι εκεί υπήρχε πρόβλημα με τα καυτερά συστατικά, λίγο γιαούρτι θα έσωζε τους συνδαιτημόνες και τον σεφ.

Το σχέδιο μπήκε σε εφαρμογή έπειτα από εξόντωση κατσαρίδας τύπου long vehicle, από το πάγκο της κουζίνας, με χρήση πυρ και αεροζολ. Το σπίτι, ευτυχώς δεν κάηκε, κάηκε όμως το φαί το οποίο ξέχασα πάνω στο μάτι με δυνατή φωτιά. Ευτυχώς η αφηρημάδα μου δεν ήταν αρκετή για να καεί όλη η χύτρα. Το αποτέλεσμα ήταν ο τσουρουφλησμένος πάτος να δώσει κάποιες νότες φλαμπέ στο ρυζότο μου (ναι, τώρα το λέμε ρυζότο- πρόβλημα?).

Ο Δημήτρης δεν φάνηκε πολύ πρόθυμος να δοκιμάσει τη νέα γαστριμαργική δημιουργία μου, την οποία επιπροπσθέτως έσβησα με λίγο γάλα πριν την τελευταία βράση. Παρόλαυτά, και μόνο η ιδέα να τρώει για τις επόμενες μέρες το ίδιο δυνητικά απαίσιο φαί χωρίς να ξέρει αυτοστιγμί στ’αλήθεια πόσο απαίσιο είναι, ήταν αρκετή για να με στείλει στη κουζίνα να περιποιηθώ ένα δοκιμαστικό πιάτο. Το εν λογω πιάτο εκτός από το αμφιλεγόμενο ρυζότο, περιείχε ακόμα γάλα εβαπορέ, τυρί γούντα και μια καλή δόση γιαούρτι, πρόβειο, μυτηλινιό.

Το κάναμε να. Ήταν νοστιμότατο και βάλαμε και δεύτερη μερίδα.Σοβαρά! Τρελή επιτυχία! Και αν σκεφτεί κανείς από τι κατάπλασμα βγήκε αυτό το ωραιότατο φαγάκι. Οπότε ούτε τα λεφτά μας κλάψαμε, ούτε χρειαζόμαστε από δω και πέρα συνοδευτικά μανταλάκια για τη μύτη μας την ώρα του φαγητού.

Όσοι κατάφεραν να κάνουν τη δίαιτα της σούπας αποτελούν πλέον κατά τη γνώμη μου ηρωικά πρόσωπα άξια του θαυμασμού μας. Παρόλαυτά δεν το μετανιώνω και πολύ που δεν είμαι ένα από αυτά. Και είμαι σίγουρη πως την ώρα του φαγητού , δεν θα το μετανιώσω ακόμα περισσότερο!

Συμπέρασμα : μάλλον καταλάβατε, πως το παρόν κείμενο δεν έχει κάποιο ουσιαστικό λόγο ύπαρξης, δεν είναι προιόν ιδιαίτερης πνευματικής εργασίας, ναι, γράφτηκε σε στιγμές βαρεμάρας και ναι, ίσως να ήταν πιο χρήσιμο και παραγωγικό αν είχατε αξιοποιήσει κάπως αλλιώς αυτά τα λεπτά της ζωής σας. Την επόμενη φορά να προσέχετε περισσότερο.

http://pixieweexie.wordpress.com

alex-argh

September 26th 2006-8

September 26th, 2006. This was the day that was to change some of the most superficial (but important at the same time) aspects of my life. Some days ago it was 2 years since that fateful day so I decided to write a little something about it all.

Summer 2006, shortly after my final exams. My university plans were changing every week or so because of my: 1. Subsequent low exam scores 2. Failure at drawing subjects 3. Entry score boost of the school I wanted to get in (Audiovisual Arts in Ionian University, Corfu). Cultural Technology, Mytilini, had been my second option but the one I ultimately followed. Many discussions later and after having fought urges of preparing for another round of exams just to avoid the move to Mytilini, September 26th was, in the end, the day I took my first ship to Mytilini. It was Nissos Mykonos, leaving at 12:30. I’ve kept the ticket.

I was very scared while making that very first trip. That Mario person I had found through the nintendo.gr forums sounded really friendly and had offered to host me till I actually found a more permanent place to stay, but alone and unaware, I was heading to that strange town (which I still thought was closer to a village than a town). Turned out Mario and his part-friend-part-roomie HouseMaster were cool people. First night with them they introduced me to what still is the largest souvlaki I’ve ever seen or eaten. I repaid the favour by teaching them what Katamari On The Rock feels like! Important note: inside my very first baggage were my GC and PS2 along with all of my games for them: Mario had specifically asked me to bring them along so he could try some GC games he never had the chance to play. In the end, a night with them was enough for me to trust them. Ready they were, not only to show me the whereabouts, meet me to people, help me integrate over the course of mere days, we had great fun while at it! Plus, they helped me find my old place on Gravias 1. My hat’s off to you guys!

Left ro right: HouseMaster, Mario, me. October 3rd, 2006

Fast-forward to September 26th 2008. What has changed now then?

I’ve been living alone for 2 years. Before coming to Myt the idea alone seemed awkward.
Distance, physical and mental, has shown me who my real friends in Athens are. One of them now lives in Chios, another in Canada. Before coming to Mytilini I had contact with a lot more people. Now my real friends from Nea Smyrni can be counted on the fingers of one hand.
My love life has certainly improved a millionfold, although this took a while to occur. Most of my first year I was a proud pink glasses wearer. Now I have what I always wanted: a girlfriend I can trust, have fun with, dream about and love.
My life was touched and changed by CouchSurfing. In turn, travelling has become a major aspect of my existence.
As far as my actual university career goes, my end of 2nd year sees 17 subjects passed and 11 I’ve got to repeat. Cultural Technology has made me look at both culture and technology from a whole new perspective. Their combination definitely feels promising.
I’ve actually cooked some things.
I realised my plan to take up bass guitar. Let’s rock!
German language skills have certainly improved.
I met Mordread and Garret, two unique people to say the least. With them, I got to know many new things and broaden my horizons, especially with Garret. Mordread has been more of a (invaluable) all-around lover of fun. Though we have had many discussions, watched many movies, played many games, even teamed up for university, it’s been 2 years and I still feel I’ve hardly got to know these 2 any better.
My taste in games has changed. I no longer am the huge Nintendo fan I was when I first came here. I try to play many different types of games and by many developers. This became much more evident since I bought my Xbox 360. My Wii’s been gathering dust…
May old values I had have just crumbled to dust. One does change in the span of 2 years, especially between the ages of less-than-18 and less-than-20.
I’ve been reading books like crazy for almost a year now. Can’t say I’m complaining!
I launched Cubimension! But it’s still largely undeveloped… 🙂
I took up astronomy and astrology. The mysteries of the sky are no longer a silent interest of mine.
When I first came here, I was unsure what to think of it. It didn’t take me more than a few days to start liking it, and now I admit. I love living in Mytilini. It is so much better than student life in Athens although we do have some problems here, namely places to go out and variety of entertainment. But it all gets sorted out in the end.

On studies

After reminiscing my days in Rodos, my exams are finally underway since Wednesday. Well actually since Tuesday but I decided to not sit for Globalization; I felt that I still haven’t studied it properly. My copper project was rushed but completed and my respective exam went well. Yesterday and today, though, I gave in two blank sheets. I hadn’t studied for these two subjects, namely Graphics & Animation and Introduction to Digital Audio and Video Editing. They were both subjects that require a more involved, deeper kind of studying. Since last year, I’ve been mostly putting off studying for subjects such as these; I already did it for the alleged Flash project, which turned out to be too much for everyone. Today, while my attention was hovering over my perfectly white sheet and the disappointingly incomprehensible questions on the much less white one sitting right next to it, I wondered.

The main reason I chose Cultural Technology as my theoretical career path somewhat less than 2 years ago was because I thought that it’d give me all the valuable knowledge and technical expertise for a job I would enjoy in the future. Isn’t that scandalous? I believe that in university, one has the perfect opportunity to explore themselves and their true interests and develop as a person, learn lots of new things about the world. Discovering that, in the end, it’s all there to throw another person in the job market is rather shocking. Where’s the real knowledge? Why do we receive 15 huge books every semester but only a tiny little fragment is ever taught or needed? Professors themselves only assign certain parts of books as study material as if the rest is irrelevant. And how can anything work when students and academics alike all know that there’s cheating going on? Why would anyone want to cheat in the first place? The prof today casually announced “If you’re gonna cheat, at least don’t make yourself obvious”. What?

Myself, I hate cheating for the reasons stated above. What’s the point? We’re in university to learn, not get a stupid essentially worthless piece of paper. If I feel like I haven’t had enough of a particular subject, I don’t even sit for it. Neither do I sit for it if I haven’t completed a difficult and experience-rich project or essay for it. Yet an alarmingly high percentage of people think it’s perfectly OK to pass subjects they have no idea about just by cheating. And what happens next? They get the same bachelor’s as me, perhaps even with a higher mark, and then proceed to discredit me and others that have the same degree by not having a single clue about their job.

Generally, I have this feeling that I’m not going to get really involved with Cultural Technology in my life. But only time will tell. I’m not really worried about my studies, the above were just thoughts I had today and have had for some time now. Maybe it’s because I’m LAZY and not a model student. Still, I do feel that I’m way more responsible than most of my fellow students but that can’t be good exactly. Maybe I should take a more focused approach, but I can’t NOT enjoy my time when Alexandra is here and when such a full and exciting summer is ahead of us…

Distractable!

Roughly 10 days after Alex left Mytilini (she stayed for a week, Alex you’re wonderful), things are mostly quiet. I play Bioshock, games on the Xbox Live Arcade (mostly Geometry Wars, Every Extend Extra Extreme and Castlevania) and watch Heroes. I’m also having my winter exams! YAY! Nay. I’ve sat for 2 subjects (perfect scores I believe), skipped another 2, and study very little. I honestly don’t know how I manage… But I do. The more interesting subjects are yet to come. I’ll gladly study History of Art, especially with the really interesting — unlike the lectures themselves — book we’ve been given. Times of hungry have come and gone, I lost my wallet AND my mobile phone last week but found them both in the end. I think I’m having fun, I think it’s all cool. Taking it nice and slow, relaxed, having teapots of Earl Grey or this strange but delicious rose and ibiscus concoction Alex left me two bagfulls of daily. But still not studying at all nor doing any German, which is truly regrettable… Next week the action returns to homecity Athens!

Oh, check out my freshly written Who is Cubilone? section. I’d like anyone who’s up for it to help me fill it up by commenting. I’ll then take their comment and fix the main post. How do you feel about me? How would you describe me? What have I omitted (there’s loads, I know) that you’d like to chuck in? 🙂