There are some times when you read books that change your worldview, if even slightly (I mean, OK, realistically, what book will change your world view completely?). They make you think, stay with you for some time, making you want to talk with others around you about the fresh things you’ve just found out but for some reasons nobody seems to care about. What on Earth Happened has been one of those books for me.
It’s a beast. It took me slightly less than 3 months to read it all, but at times I remember reading a lot of it every day. WoEH is just incredible in i’s variety of subject material. The title truly says it all. Where else are you going to find the stories of giant dragonflies, the tectonic plates, why Europe’s only hope out of decadence was to go out exploring and colonising (ie destroying), prehistoric man, dinosaurs, ancient civilizations of Mesopotamia, the Indus Valley, America (etc), the first species of marine wildlife, how ants, bees and termites are in some ways civilizations of their own, etc, etc, in one tightly packed, well-knit, intriguing package such as this?
WoEH, as it does claim to do, looks at the bigger picture. It delivers nicely: this is quite possibly the biggest picture of anything I’ve ever imagined, and it’s not cheesy at all, contrary to what I suspected at first… If the age of the universe can be shrunk into 24 hours, we humans have existed for the last 20 minutes of that and history is just a mere second thereof. Think about that for a second (pun intended).
You know what? It’s 6 o’ clock in the morning. I’ve slept very little and have to catch a ship. This book is genius, I love it, I can’t recommend it enough, I feel as if it’s going to be quite inluential to the way I see things. It’s bound to teach you someting new and fascinating, lots of stuff you always wanted to know but were too afraid/bored to ask. And of course other things you would have never imagined could be true. This review is a mess. I should come back to fix it sometime.
Σήμερα καθόμουν στην Πλατεία Νέας Σμύρνης, δίπλα στην τελευταία “πισίνα” (αλήθεια πώς αλλιώς θα μπορούσες να πεις αυτό το σύμπλεγμα διακοσμητικού τρεχούμενου νερού — όταν τέλος πάντων είναι όντως τρεχούμενο;) Ο καιρός κρύος, τα βραδινά χιόνια είχαν όλα λιώσει. Περίμενα τηλεφώνημα από τον Mordread για να δω τι θα γίνει με την εξουσιοδότηση και την εγγραφή μου. Χάζευα αμέριμνος, όταν ξαφνικά άρχισα να παρατηρώ περίεργα σχέδια στην επιφάνεια του νερού.
Ο ήλιος έλαμπε δυνατά, και το νερό ήταν ρηχό, οπότε η σκιά των σχεδίων αποτυπωνόταν ξεκάθαρα στον πάτο της πισίνας. Τα σχέδια διαγράφονταν λες και ένα αόρατο κλαδί ή ένα δάχτυλο μόλις που ακούμπαγε την επιφάνεια του νερού. Ξεκίναγαν και σταμάταγαν το ίδιο ξαφνικά. Αλλά δεν ήταν μόνο ευθύες αυτές οι γραμμές, τα υδάτινα αγγίγματα έκαναν και καμπύλες αλλά και σπιράλ. Μερικές φορές κατέληγαν να είναι σωστά whirlpools (πώς λέγονται αυτά στα ελληνικά εκτός από το κάπως άκομψο «ρουφήχτρες»; :P) Έβλεπα πολλές τέτοιες μαζί ταυτόχρονα. Σκέφτηκα ότι θα μπορούσαν να είναι έντομα. Όπως αυτά:
Όμως δεν υπήρχαν έντομα. Το φως ήταν άπλετο, θα φαίνονταν. Για την ακρίβεια, δεν υπήρχε τίποτα στην επιφάνεια του νερού που να μπορούσε να δημιουργήσει αυτές τις γραμμές και αυτά τα κύματα. Ήταν σαν κάτι το αόρατο αλλά με φυσική υπόσταση να τα δημιουργούσε.
Τα σχέδια αυτά ήταν πραγματικά όμορφα, και ένιωθα μεγάλη ηρεμία απλά παρατηρώντας τα. Όμως, τι μπορεί να ήταν; Ξέρω ότι δεν ήταν άνεμος. Σε κάποιες φάσεις όντως φύσαγε και έβλεπα να δημιουργούνται ομοιόμορφα κυματάκια σε ολόκληρη την επιφάνεια του νερού, όπως έμαθα να τα αναγνωρίζω και στην θάλασσα στην ιστιοπλοΐα. Δεν ξέρω αν ήταν ρεύματα από το νερό που ερχόταν από τις άλλες πισίνες. Αλλά και πάλι, πώς δημιουργείται ένα ορατό ρεύμα ξαφνικά, κομπλέ με κύματα και γραμμές, και άλλο τόσο ξαφνικά εξαφανίζεται; O_Ω My mind cannot comprehend it… Θα είναι για πάντα ένα όμορφο μυστήριο…
Χειμώνας στην Αθήνα ξανά. Έξω χιονίζει. Δεν το έχει στρώσει — ακόμα — όμως τα πυκνά, λαμπερά άσπρα σύννεφα που συνήθως προαναγγέλουν το χιόνι είχαν καλύψει από σήμερα το πρωί κιόλας τον Υμηττό (ο οποίος, ας σημειώσω, πάντα στόλιζε την θέα από τα μπαλκόνια και των 3 2 σπιτιών μας στην Νέα Σμύρνη) ήταν αρκετά για να ξέρω πως η έλλειψη ασπρίλας στο τοπίο του δικού μας Νότιου Προαστίου δεν ήταν ενδεικτική της γενικότερης κατάστασης.
Από προχτές βέβαια είχα αποφασίσει ότι, μετά από πολλά χρόνια, θα ξαναεπισκεπτόμουν τον Υμηττό αν χιόνιζε σήμερα. Ειδικά τώρα που, παγιδευμένος στην Αθήνα λόγω κακοκαιρίας, χωρίς να μπορώ να επιστρέψω στην Μυτιλήνη για να κάνω την εγγραφή μου — some dangerous shit right there, Μοrdread you’re seriously saving our bum over here — έχω κάθε ευκαιρία να γεμίσω τον χρόνο μου με τέτοιους απολαυστικούς τρόπους. Άσχετο αν τώρα είμαι μπροστά σε ένα λάπτοπ, στο δωμάτιο μου και γράφω. Αυτό δεν έχει καμία σημασία!
Μια και δυο, σήμερα το μεσημέρι λοιπόν, και αφού πέρασα από το κέντρο της Αθήνας για να τσιμπήσω μερικά βιβλία από την γνωστή εκδοτικο-οικο-περιοχή γνωστή και ως Ακαδημίας-Σόλωνος-και-όλες-οι-κάθετοί-τους, ξεκίνησα για τον Υμηττό, για το μονοπάτι προς Καλοπούλα. Με το που έφτασα στο μέρος, αμέτρητες αναμνήσεις με χτύπησαν με την δύναμη καταιγίδας συμπιεσμένης μέσα σε ένα, εξαιρετικά ηλεκτρισμένο, δευτερόλεπτο.
Αυτές οι αναμνήσεις ήταν από τις αμέτρητες βόλτες που είχα κάνει μικρός στο βουνό με τον πατέρα μου, την Βάσω, την Ινές, γενικά that side of my crowd. Τα σαββατοκύριακα που ήμουν μαζί τους, δηλαδή ένα στα δύο, πηγαίναμε πολύ συχνά στο βουνό για μεγάλους περιπάτους. Βέβαια, όταν ήμουν μικρός, περισσότερο με τραβάγανε παρά ήθελα να πάω μαζί τους. Χίλιες φορές προτιμούσα να μείνω σπίτι και να συνεχίσω να παίζω βιντεοπαιχνίδια παρά να πάω στα βουνά. Είχα πει το εξής θρυλικό (έτσι μου έχουν πει, σιγά μην το θυμόμουν) πολύ πριν έρθω σε επαφή με οποιοδήποτε είδος παιχνιδιού, φανταστείτε, στην τρυφερή ηλικία των τεσσάρων: «Δεν είμαι φτιαγμένος για να περπατάω!!». Από τότε ο πατέρας μου άρχισε να με λέει γλάστρα. Τέτοια ήταν η τεμπελιά και η βαρεμάρα μου, και το να τρέχω στα βουνά δεν ήταν εξαιρέση. Ανεξήγητη και αδικαιολόγητη, θα έλεγε κανείς, ίσως να ήταν και κάποια μορφή παιδικής αντίδρασης στην αεικινησία του πατέρα μου, που ήθελε να πηδάμε σαν τα κατσίκια από τον έναν βράχο στον άλλο, να κατακτάμε κορυφές, να κάνουμε συνέχεια εκδρομές με διάφορους Φίλους του Βουνού, της Θάλασσας, των Μονοπατιών, της Φύσης, του Περιβάλλοντος και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο.
Εγώ το 1997 στο Πήλιο
Έχω συγκρατήσει πολλές εικόνες από διάφορα σημεία της Ελλάδας, μερικές από αυτές μπορεί να είναι και κάτι περισσότερο από επηρεασμένες από τις πανταχού παρούσες φωτογραφίες στα αμέτρητα άλμπουμ που έχει ο πατέρας μου από εκείνη την εποχή, αν και όλο και κάποια ανάμνηση μου, δικιά μου, my precious, my own, φαντάζομαι, θα είναι αυθεντική. Τέλος πάντων, από κάποιο σημείο και μετά, δεν γούσταρα άλλο να τρέχω από δω κι από ‘κει, είχα γίνει σπιτόγατος, για την ακρίβεια, καλωδιομένος σπιτόγατος, πώς να το κάνουμε. Όμως όταν είσαι μικρός, δεν έχεις και πολλά περιθώρια επιλογής. Άλλωστε, σιγά που θα με άφηνε ο πατέρας μου να μείνω σπίτι και να παίζω Mario όταν θα μπορούσαμε να ανακαλύψουμε νέα μονοπάτια και να αναπνεύσουμε καθαρό αέρα. Οπότε, είτε φτιαγμένος είτε όχι για περπάτημα, το έκανα.
Με τα χρόνια, πρέπει να εξερευνήσαμε όλα τα μονοπάτια του Υμήττου. Από το γνωστό μέχρι την Καλοπούλα, το άλλο μέχρι την Μονή Καισαριανής, ένα άλλο που πέρναγε μπροστά από μια παράγκα, κάποια άλλα που έφταναν σε ένα σημείο με εξαιρετική θέα και κάτι σαν κιόσκι και τραπεζάκια για πικνίκ, ένα που έφτανε σε μια στέρνα με γυρίνους (μόνο αν ήταν φθινόπωρο φαντάζομαι), ένα που πέρναγε από έναν ελαιώνα με γαϊδουράκια… Χειμώνα-καλοκαίρι, πολλά συνεχόμενα χρόνια, τόσο που τώρα μου είναι σχεδόν αδύνατο να ξεχωρίσω το πότε και το πώς. Απλά έχω εικόνες από αυτές τις παλιές εξερευνήσεις.
Σε κάποια φάση σταμάτησαμε να πηγαίνουμε βόλτες από εκείνη την μεριά του Υμηττού, πρέπει να ήταν γύρω όταν πήγαινα γυμνάσιο και Βάσω και πατέρας είχαν μετακομίσει στου Παπάγου και αργότερα στον Χολαργό, οπότε απλά κάναμε βόλτες από το σπίτι μέχρι το βουνό με τα πόδια (είναι στους πρόποδες του βουνού όμως από την βόρεια πλευρά). Όπως και να ‘χει, είχα τουλάχιστον 7 χρόνια να περάσω από τα παλιά γνώριμα μονοπάτια… Δεν ξέρω τι έγινε, δεν ξέρω πώς, και γιατί, αλλά κάπου στην πορεία το παιδί-γλάστρα μεταλλάχτηκε σε χίπη φυσιολάτρη (What? Your Hall is evolving!), με πολλή όρεξη για εξερεύνηση, δέντρα, περπάτημα, και όλα αυτά τα ωραία. Ίσως να το είχα μέσα μου. Ίσως να είναι κομμάτι του να μεγαλώνεις, με τα καλά του και τα κακά του, στην περίπτωση μας καλό. Ίσως να έπρεπε να περάσω από το στάδιο “γλάστρας” για να μπορώ να φτάσω στο σημερινό σημείο. Μπορεί και να είναι επειδή ακριβώς πήγαιναμε όλες αυτές τις εκδρομές παλιά και τραβάω ενέργεια από αυτές τις πρωτογενείς, βασικές, παιδικές στρώσεις της προσωπικότητας μου. Ίσως και να ωφείλεται σε κάτι τελείως άσχετο. Δηλώνω αγνωστικιστής ως προς τα αίτια.
Έτσι λοιπόν, μετά από χρόνια και με πραγματική όρεξη πλέον, έφτασα στο Νεκροταφείο Καισαριανής, απ’όπου ξεκίνησα να περπατάω κατα μήκος του δρόμου μέχρι να φτάσω στην αρχή του μονοπατιού. Διαισθητικά, χωρίς άλλον τρόπο να ξέρω πού να πάω παρά μόνο με την βοήθεια των αναμνήσεων και των πινακίδων, μετά την καταιγίδα αναμνήσεων, άρχισα να νιώθω την γνώριμη αίσθηση. Όλα φαίνονταν μικρότερα, απλότερα, και ταυτόχρονα οικεία, σαν ένα παιχνίδι που κάποτε έλιωνες αλλά δεν έχεις αγγίξει για 10-15 χρόνια. Όταν έκανα τις βόλτες αυτές, ο πατέρας παίζει να μου έριχνε 3-4 κεφάλια. Τώρα είμαι ψηλότερος από εκείνον, και φυσικά όλα φαίνονταν μικροσκοπικά… «Μα καλά, αυτά τα δέντρα δεν ήταν ψηλότερα; Και σε αυτό τον δρόμο δεν μπορούσες να παίξεις μπάλα; Τώρα με το ζόρι μπορείς να κάνεις ποδήλατο! ό_’O» Γκουχ. Θυμόμουν την διαδρομή μέχρι την Καλοπούλα να είναι τεράστια και να μας παίρνει πολλήήή ώρα (ίσως επειδή τότε θα προτιμούσα να ήμουν κάπου αλλού), όμως σήμερα έκανα το μονοπάτι σε κάτι λιγότερο από μισή ώρα! Από την μέση της διαδρομής περίπου, το τοπίο ήταν μισοστρωμένο με χιόνι. Το σύννεφο πάγου που έπεφτε από τα πεύκα με κάθε δυνατό φύσημα του ανέμου και έκανε το τοπίο ακόμα πιο αστραφτερό λευκό, η παγωμένη αίσθηση των λασπωμένων μπατζακιών και της υγρής μύτης μου αγαλίαζε το είναι. Μετά από 2-3 ακίνδυνες γλίστρες — πριν το πείτε, για τελευταία φορά, ΔΕΝ συνηθίζω να τρώω τούμπες! — στο λασπωμένο μονοπάτι, έφτασα τελικά στην Καλοπούλα, όπου με περίμενε κλειστή. Τελείως κλειστή; Όχι. Το γενναίο αναψυκτήριο πάντα θα είναι εκεί για να προσφέρει ακόμα και ένα μπουκαλάκι νερού στους χαρούμενους πεζοπόρους.
Έχετε προσέξει πως το χιόνι είναι σαν να έχει τον ήχο της σιωπής; Πολλές φορές, όταν χιονίζει πυκνά και δεν φυσάει ταυτόχρονα, απλά σταματάω και παρατηρώ τον κόσμο γύρω μου. Όλα είναι σιωπηλά, και είναι λες και η ίδια η χιονόπτωση είναι αυτή στην οποία ωφείλεται αυτό το εφέ σίγασης. The white stuff whites out the world…
Σήμερα δεν το έζησα αυτό γιατί υπήρχαν πολλοί Αθηναίοι πάνω στον Υμηττό που απολάμβαναν αυτή την χειμερινή έκσταση όπως κι εγώ. Άλλα ήταν και η μακρινή βοή της Αττικής Οδού. Ο Περιφερειακός ήταν, αν ήταν, υπό κατασκευή όταν εγώ περπάταγα ανάμεσα στα κυπαρίσια και σκαρφάλωνα τα βράχια μικρός. Τότε ήταν ήσυχα. Σήμερα είχα μια ξαφνική εμπειρία επαφής με την πραγματικότητα: ναι, ήμουν εκεί, 22 χρονών, σε ένα βουνό 10 λεπτά από το κέντρο της Αθήνας με το λεωφορείο 224, όχι σε κάποιο μακρινό, ανέγγιχτο δάσος. Θα μου πείτε, ένα ανέγγιχτο δάσος δεν θα είχε μονοπάτια. Σε αυτό το ξεδιάντροπο, από μέρου σας, γείωμα, θα σας απαντούσα με ένα λυπημένο βλέμμα και ένα νεύμα ένοχης συμφωνίας.
Επέστρεψα από τον κανονικό δρόμο και χώθηκα στο πρώτο λεωφορείο που βρήκα, το οποίο ήταν τσάμπα και πήγαινε γραμμή στον Ευαγγελισμό! Με ένα πλατύ χαμόγελο επέστρεψα σπίτι και δεν μπορούσα να αντισταθώ στον πειρασμό να με τραβήξω μερικές φωτογραφιές με το γουίντερ λουκ.
Τι τον έχουμε τον καθρέφτη; Άσε που στην Μυτιλήνη έχω μόνο έναν 10cmx15cm για καθρέφτη για κάθε χρήση… Μου έλειψε!
Ήταν ήρεμα στην αίθουσα αποφάσεων. Ο Στεφάν πάντα χαλάρωνε σε αυτό τον χώρο. Η θέα βοήθαγε πολύ. Μια ματιά έξω και η Πρέσπα του υποκλινόταν. Ο ήλιος δεν είχε ώρα που είχε ξεπροβάλλει και σήμερα η μέρα ήταν καθαρή, χωρίς σύννεφα θανάτου. Θυμήθηκε, χωρίς συγκεκριμένο λόγο, όταν είχε δει για πρώτη φορά την Πρέσπα, σε μια σχολική εκδρομή. Τότε, βέβαια, ήταν δύο… Μια μεγάλη και μια μικρή… Η μια σκέψη έφερε την άλλη και μέσα στην ηρεμία του βυθίστηκε στις ένοχες αναμνήσεις της Παλιάς Εποχής… όταν όλα ήταν πιο εύκολα αλλά και λιγότερο υποσχόμενα.
Τις σκέψεις του διέκοψαν δυο χτυπήματα στην πόρτα.
«Περάστε!»
Η πόρτα άνοιξε. Ήταν ο Νίκος, ο γνωστός Νίκος. Ο Στεφάν συνοφρυώθηκε ανεπαίσθητα. Μπορούσε να φανταστεί τον διάλογο που θα επακολουθούσε και ήδη του έλειπε η αναπόληση του.
«Καλημέρα. Ενοχλώ;»
«Όχι», απάντησε ψέμματα ο Στεφάν. «Πώς θα μπορούσα να σε βοηθήσω;»
«Το ξέρεις ήδη. Δεν αντέχουμε άλλο αυτή την απομόνωση. Πόσο ακόμα θα μπορέσουμε χωρίς επικοινωνία; Δεν ξέρουμε τι συμβαίνει εκεί έξω».
«Νίκο. Είναι καιρός να δώσουμε τέλος σε αυτό το θέμα. Ξέρω ότι οι Έλληνες θέλετε να προσπαθήσετε να γυρίσετε νότια. Τι ελπίζετε όμως να βρείτε;» Δεν περίμενε απάντηση. «Πρέπει να το πάρετε απόφαση, όπως και όλοι μας. Είμαστε μόνοι. Είμαστε ελεύθεροι. Τι κι αν είμαστε μόνο μερικές εκατοντάδες άτομα; Δεν έχει σημασία η γλώσσα του καθενός, δεν έχει σημασία το παρελθόν του καθενός. Και δεν έχει σημασία κανείς και τίποτα άλλο. Έχουμε προχωρήσει, το καταλαβαίνεις;»
Σταμάτησε και χάθηκε για λίγο στις σκέψεις του… Κατανοούσε την θέση των άλλων. Οι νοοτροπίες δεν αλλάζουν τόσο γρήγορα. Ο πόλεμος ήταν ακόμα νωπός στην μνήμη όλων, όπως και η Παλιά Εποχή. Όπως ένας φίλος που έχεις να δεις καιρό… Δεν είχε πάρει περισσότερο από δύο χρόνια για να καταρρεύσει η καλοστημένη πραγματικότητα τους. Τώρα όμως ζούσαν κάτι νέο, κάτι πρωτόγνωρο.
Από την αρχή του αιώνα είχαν γίνει τα πρώτα βήματα για την δημιουργία ενός Διασυνοριακού Πάρκου στις Πρέσπες. Τότε σκοπός ήταν η προστασία του περιβάλλοντος: πολύ της μόδας εκείνη την εποχή, ρομαντικός ιδεαλισμός. Τα πάντα άλλαξαν όταν οι έντονες κλιματικές αλλαγές προκάλεσαν τις πλημμύρες του ‘23 και ένωσαν τις δύο Πρέσπες όπως ήταν πολύ πριν κυριαρχήσει ο άνθρωπος στην Γη. Αυτό ήταν το έναυσμα για περισσότερο εστιασμένες προσπάθειες στην λίμνη με την βοήθεια της Ελλάδας, της Αλβανίας και της Βόρειας Μακεδονίας και με την στήριξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Δεν άργησε η Πρέσπα να γίνει πρότυπο κέντρο ριζοσπαστικού οικολογικού πειραματισμού αειφόρου ανάπτυξης. Εθελοντές και από τις τρεις χώρες που δούλεψαν στο Διασυνοριακό Πάρκο Πρέσπας έκαναν την ευρύτερη περιοχή αυτόνομη ενεργειακά, ερχόμενοι σε πλήρη συνεργασία με την χλωρίδα και την πανίδα της λίμνης. Εκείνη την περίοδο ήταν που και ο Στεφάν έφτασε στην λίμνη ως ένας απλός εθελοντής από τα Σκόπια, ειδικός στην τεχνολογία περιβάλλοντος. Ο πόλεμος βρήκε την Πρέσπα έτοιμη και ανεξάρτητη. Επιζήσαντες από τις γύρω περιοχές σύντομα κατέφτασαν ως πρόσφυγες όμως πολλοί από αυτούς δεν είχαν γνώσεις πρακτικής οικολογίας και δεν μπορούσαν να βοηθήσουν άμεσα. Ο Στεφάν, γνωρίζοντας πολλές γλώσσες, ανέλαβε να μάθει στους καινούργιους πώς να είναι χρήσιμοι. Ούτε που το κατάλαβε για πότε συντόνιζε τα πάντα. Ένας από τους καινούργιους ήταν και ο Νίκος από την Φλώρινα. Είχε βασικές γνώσεις Σλαβομακεδονικών και αυτό ήταν αρκετό για να γίνει αντιπρόσωπος των ελληνόφωνων.
«Προχωρήσαμε χωρίς να είμαστε έτοιμοι, Στεφάν. Είμαστε πλοίο χωρίς ρότα. Χρειαζόμαστε να διατηρήσουμε όπως μπορούμε τον ελληνικό πολιτισμό για να προχωρήσουμε».
Ο Στεφάν δίστασε. «Ακόμα θεωρείς τον εαυτό σου γνήσιο Μακεδόνα, Νίκο; Κι εγώ κάποτε το πίστευα. Θέλεις όμως να επιστρέψεις στον κόσμο που γέννησε και εξιδανίκευσε αυτές τις σάπιες πεποιθήσεις;»
«Πού θα φτάσουμε αν πετάξουμε την ταυτότητα μας; Είναι χρέος μας, ειδικά τώρα, να διαιωνίσουμε την κληρονομιά μας. Ας μην τα ισοπεδώνουμε όλα».
«Αυτή η κληρονομιά μας έφερε εδώ που είμαστε σήμερα, καλώς ή κακώς. Εστιαζόταν στις διαφορές, όχι στις ομοιότητες των ανθρώπων. Ζούμε για να φτιάξουμε έναν κόσμο τελείως διαφορετικό από αυτόν στον οποίο γεννηθήκαμε. Ένας κόσμος ικανός για τέτοια καταστροφή αξίζει λησμονιάς. Δεν θα ανεχτώ να χάσει η ανθρωπότητα και αυτή την ευκαιρία να φτιάξει τις βάσεις για μια κοινωνία ανοχής και σεβασμού».
«Αν θέλουμε να αλλάξει η κατάσταση πρέπει να έχουμε ισχυρά θεμέλια. Και αυτή την στιγμή, Στεφάν, επιλέγεις να πετάξεις ό,τι καλό έχει απομείνει. Είμαστε φτερά σ’αυτόν άνεμο του θανάτου. Είχα την ψευδαίσθηση πως θα έβλεπες επιτέλους τον κίνδυνο. Δεν χρειάζομαι όμως την συναίνεση σου!»
«Δεν θα βοηθήσω για τίποτα στο οποίο δεν πιστεύω. Καλή τύχη, θα σου χρειαστεί αν θέλεις να φτάσεις μακριά».
Ο Νίκος άνοιξε την πόρτα και βγαίνοντας την έκλεισε με δύναμη.
Ο Στεφάν αναστέναξε και γύρισε στο παράθυρο με θέα στην λίμνη. Τρεις αργυροπελεκάνοι προσγειώθηκαν στα νερά της με αυτή την χάρη που πάντα σε ξαφνιάζει. Εκείνοι δεν φαίνονταν ούτε να επηρεάζονται από οποιαδήποτε Καταστροφή ούτε και να τους νοιάζει με κανέναν τρόπο η κατάργηση των συνόρων που είχαν δημιουργήσει οι ίδιοι οι άνθρωποι. Κάποια πράγματα ίσως δεν αλλάξουν ποτέ… Ο Στεφάν κοίταξε το ρολόι του. Ήταν ώρα για τον πρώτο αντι-ραδιενεργό καθαρισμό της ημέρας.
This is my ear-worm of late. OK, I know that my ravings about Porcupine Tree on here have probably become boring already, but I urge anyone that reads this post to have a look at this video, whether they like, hate or are indifferent to the band.
It’s a song filled with such beat, such dark energy and detached maliciousness… It’s almost scary. It draws you in the same way an “Incident” would draw you, making you cheat a look at the victims before they are carried away…
Listen to the song and take a look at the eerie and very fitting video right here.
There has been relatively little talk about the BP oil spill. For such a big disaster, I’m surprised there haven’t been many people calling BP out on the matter. Especially here in Greece, the matter seems to be getting little attention. Hopelessly little when it’s the largest natural disaster to hit the US we’re talking about. One could say that Greece has its own problems at this time, but even like that, people just don’t seem to care unless it’s their home.
So, what if it was YOUR home?
This is what the people behind www.ifitwasmyhome.com must have thought… It’s a site trying to raise awareness about the BP oil spill. It has live streaming video of the spill (yes there’s a camera thousands of meters below the surface) but most importantly, they have a Google Map with a representation of the oil spill layered on it, at the location of the actual spill. This is a great way to comprehend the extent of the damage done, but for anyone who’s not from New Orleans or the southern coast of the US it means little. What’s best about the site is that you can move this layered spill anywhere you want in the world and see what it would look like over your home. I put in my post code in Nea Smyrni and this is what came up.
I am lost for words… There’s nothing that has not been said anymore. Things will only change if people unplug their ears and, most importantly, their minds…
Είμαι στο καράβι της επιστροφής απο την Αίγινα. Χρόνια είχα να περάσω Πάσχα με τον Dad και την Βάσω στην Αίγινα. Είχα ξεχάσει πόσο μεγάλο χάπενινγκ μπορεί να είναι. Όλοι οι γνωστοί και γείτονες να φέρνουν τα δικά τους φαγητά και τα δικά τους ταψιά, όλοι να τρώνε στην αυλή. Μου άρεσε, αν εξαιρέσεις ότι όλη χτεσινή μέρα, δηλαδή την Κυριακή του Πάσχα, την ξόδεψα να εξηγώ σε ανθρώπους το τι σημαίνει «Πολιτισμική Τεχνολογία και Επικοινωνία», αν έχει λεφτά στο μέλλον, πόσο ωραία είναι η Μυτιλήνη κτλ.
Αλήθεια, όταν οι άνθρωποι σε ρωτάνε τι σπουδάζεις, το κάνουν επειδή νομίζουν ότι δεν υπάρχει τίποτα σπουδαιότερο να σε ρωτήσουν ή επειδή πολύ απλά δεν έχουν τίποτα καλύτερο να πουν; Στις στιγμές αμηχανίας, όταν δύο άνθρωποι δεν γνωρίζονται, είναι κοινό να χρησιμοποιούνται οι «γνωστές», πεπατημένες τακτικές γνωριμίας. “What do you do for a living?”, «Τι σπουδάζεις;», «Από πού είσαι;»… Αξίζει να αναρωτηθούμε πώς ακριβώς έγιναν αποδεκτές αυτού του είδους οι κοινοτυπίες όταν γνωρίζεις κάποιον, και όχι μόνο αυτό, πώς έχουμε αποδεχτεί όλοι ότι όταν γνωρίζεις κάποιον είναι το πιο ενδιαφέρον να μάθεις την ακαδημαϊκή/επαγγελματική καριέρα. Δεν θα ήταν πολύ ομορφότερο αν ήμασταν λίγο πιο δημιουργικοί στις εισαγωγικές μας συζητήσεις; «Τι σας αρέσει να κάνετε στον ελεύθερο σας χρόνο;», «Σας αρέσει η ζωή σας, αν όχι, γιατί;», «Αντιμετωπίζετε κάποιο πρόβλημα τελευταία;» Ειδικά τα δύο τελευταία θα ήταν μάλλον πολύ δύσκολο να χρησιμοποιηθούν σε κοινωνίες όπου στην ερώτηση «τι κάνεις;» η αυτόματη, συχνά ασυνείδητη απάντηση είναι «καλά»… Ο φόβος της παραδοχής της αδυναμίας σε αγνώστους, ή μήπως ένδειξη πως δεν έχουμε μάθει να νοιαζόμαστε για τους άλλους παρα μόνο για την εικόνα μας προς τους άλλους;
Ευτυχώς, η χτεσινή ημέρα δεν περιειχέ μόνο σχεδόν ανούσιους διαλόγους με άτομα τα οποία μετα βίας γνωρίζω. Πήγαμε με τους μοναδικούς άλλους νέους της παρέας στο ΕΚΠΑΖ, δηλαδή του Ελληνικού Κέντρου Περίθαλψης Άγριων Ζώων και Πουλιών (το τελευταίο Π φαντάζομαι παραλείπεται για λόγους ευηχείας). Ακόμα και αν παλιότερα είχαμε αρκετές σχέσεις με τους ανθρώπους που το διαχειρίζονταν – συγκεκριμένα με τον Φίλιππο Δραγούμη και την Μαρία Γανωτή, τους οποίους γνώριζα μέσω της Βάσως – και θυμάμαι ακόμα και το πρώτο κέντρο που είχαν σε ένα σπίτι έξω απο την Αίγινα και αργότερα στις Φυλακές (ήμουν-δεν ήμουν τότε 5 χρονών), η χτεσινή εμπειρία ήταν συγκλονιστική. Υπήρξαμε μάρτυρες του απαγορευμένο έρωτα μεταξύ του Οβελίξ και του Κεφάλα — ενός αγριογούρουνου και ενός πόνι, και τα δύο αρσενικά – Τα δύο ζώα φιλιόντουσαν μέσα απο τα κάγκελα. Το πόνι φαινόταν πολύ… ενθουσιασμένο με την κατάσταση! 😉 Αργότερα, είδαμε έναν αετό ο οποίος ήταν με το κέντρο ήδη σχεδόν 25 χρόνια… Ο αετός αυτός ήταν τυφλός από το ένα μάτι και έτσι ποτέ δεν θα μπορούσε να απελευθερωθεί. Ήταν γεράκος, είχαν αρχίσει να του βγαίνουν λευκά φτερά στην ράχη. Όταν ο υπεύθυνος (γαμάτος τύπος btw, τον θυμάμαι από παλιά με ένα cockatoo στον ώμο) μπήκε μέσα στον χώρο του για να του δώσει έναν μεζέ, ο αετός έκανε φωνούλες σαν κοτοπουλάκι. Τόσο χαρούμενος ήταν που είχε επιστρέψει ο άφτερος γίγαντας παλιόφιλός του… Στην λίμνη με τους πελεκάνους, αυτός που μου έκανε μεγαλύτερη εντύπωση ήταν ένας ο οποίος δεν θα ξαναστόλιζε ποτέ τους υγρότοπους με το μεγαλόπρεπο πέταγμα του, γιατί πολύ απλά του είχαν ακρωτηριάσει το αριστερό φτερό. Είχε πυροβοληθεί, και το φτερό του είχε αρχίσει να σαπίζει, δεν υπήρχε σωτηρία… Ο πελεκάνος αυτός, παρά την αναπηρία, ήταν ο αρχηγός στην λίμνη. Τσαμπουκάς με τα όλα του! Φαινόταν ότι δεν τον πείραζε η αναπηρία του πια. Ή τουλάχιστον, είχε μάθει να ζει και με αυτή.
Γενικά, η δουλειά των ανθρώπων του ΕΚΠΑΖ είναι συγκλονιστική. Χωρίς ουσιαστικούς πόρους, βασιζόμενοι στην εθελοντική εργασία, κάνουν κάτι τόσο σπουδαίο. Για όλα, λένε, φταίει το λαθραίο κυνήγι. Χωρίς αυτό θα είχαν μέχρι και 70% λιγότερα περιστατικά. Τι μπορείς να πεις για μερικούς ανθρώπους που χρησιμοποιούν την καραμπίνα τους σαν προέκταση της «κυριαρχίας τους πάνω στην φύση», του «ανδρισμού» τους…
Επίσης αυτές τις μέρες μου στην Αίγινα ασχολήθηκα και με αυτά τα νέα ιντερνετικά:
Η αγάπη μου για τα παιχνίδια στρατηγικής γνωστή… Αυτό είναι ένα web-based RTS το οποίο διαδραματίζεται στο διάστημα. Σκοπός είναι η κατάκτηση των μισών τουλάχιστον πλανητικών συστημάτων του χάρτη. Εφόσον το παιχνίδι δεν το παίζω μόνος αλλά online, η διπλωματία, οι συμμαχίες και οι πόλεμοι παίζουν πολύ. Γενικά, είναι πολύ απλό παιχνίδι με εύκολα κατανοητούς κανονές και θα έλεγα πως μοιάζει με ένα μίγμα του Risk, του Diplomacy (του οποίου επίσης βρήκα ένα web-based site για να παίξω και περιμένω να βρω χρόνο για την πρώτη μου παρτίδα) και φυσικά του Galactic Civilizations. Το ιδιαίτερο είναι πως κάθε κίνηση παίρνει πολλές ώρες για να πραγματοποιηθεί, εξομοιώνοντας εν μέρει την μακροσκοπικότητα του όλου εγχειρήματος. Η κίνηση ενός αστροστόλου από το ένα σύστημα στο άλλο, π.χ, μετριέται με δεκάδες ώρες, και το revenue της παραγωγής από κάθε αστέρι έρχεται κάθε 24 ώρες. Το προτείνω ανεπιφύλακτα, μόνο και μόνο για την εμπειρία!
Σας αρέσουν τα βιβλία; Κι εμένα! Θεωρείτε πως δεν χρειάζεται να σας ανήκει ένα βιβλίο για να το ευχαριστηθείτε; Κι εγώ! Θέλετε να μοιράζεστε τα βιβλία σας και να παρακαλουθείτε το πού φτάνουν τελικά; …
ΟΚ, ούτε εγώ ήμουν σίγουρος για την ιδέα, όσο ενδιαφέρουσα και στο παγκόσμιο πνεύμα του web που γουστάρω και αν ακούγεται, για τον απλούστατο λόγο του ότι εμείς οι έλληνες γενικότερα δεν κινούμαστε και τόσο πολύ μακριά από την πεπατημένη. Παρ’όλα αυτά, ανακάλυψα πως το Book Crossing έχει δυνατή παρουσία στην Ελλάδα, μάλιστα προετοιμάζεται και το 5ο Συνέδριο Βοοκ Crossing στην Θεσσαλονίκη. Η Νέα Σμύρνη είναι το πιο δυνατό κέντρο Book Crossing στην Αθήνα και το Ethnique ένα από τα Official Crossing Zones! Πού να το φανταζόμουν… Βλέπω πως στην Μυτιλήνη δεν υπάρχει κίνηση ή Crossing Zones, οπότε καλώ όποιον θέλει να φτιάξουμε ένα Crossing Zone και να απελευθερώσουμε την ιδέα και στην Μυτιλήνη. Σίγουρα θα βρούμε υποστηρικτές. Ήδη ο Mordread και η Νένη ψήνονται! ^^D
Στο πνεύμα του Book Crossing, υπάρχει και το Post Crossing! Φτιάχνεις ένα προφίλ, δίνεις την διεύθυνση σου, και ζητάς να σου δωθεί μια τυχαία διεύθυνση από την βάση δεδομένων του site. Σε αυτή την διεύθυνση καλείσαι να στείλεις μια carte postale! Και όσες carte-postale στείλεις, τόσες φορές θα εμφανιστεί η δική σου διεύθυνση στην τυχαία αναζήτηση κάποιου άλλου… Ήδη περιμένω να στείλω δύο κάρτες που αγόρασα από το ΕΚΠΑΖ σε έναν 54-χρονο Φινλανδό και σε έναν Κινέζο αγνώστου ταυτότητας… Η ιδέα μου αρέσει πάρα πολύ!
—
Σχετικά με το ΕΚΠΑΖ, ρίξτε και μια ματιά στο http://pcsi.tripod.com/roz Είναι το πρώτο site που έφτιαξα, σχεδόν 8 χρόνια πριν. Είναι η αγγλική μετάφραση του «Ροζ ο Πελεκάνος και άλλες ιστορίες» του Φίλιππου Δραγούμη με ιστορίες από το ΕΚΠΑΖ. Μερικές, όπως η ιστορία του ίδιου του Ροζ, καταπληκτικές. Δείτε το!
Είμαι στην Αθήνα, λίγες μόνο ώρες πριν ξεκινήσουμε το ταξίδι μας με την Ελένη για την Ολλανδία. Είναι η μόνη νύχτα που θα μείνω στην πόλη και δεν μπορώ να πω ότι είναι αρκετή!
Οι προηγούμενες εβδομάδες ήταν πάρα πολύ γεμάτες σε κάθε επίπεδο. Εργασιακά, συναισθηματικά, από άποψης φίλων, ασχολιών, ομάδων, παιχνιδιών (reviews, όπως βλέπετε και παρακάτω…) Απ’όλα έχει ο μπαξές. Όμως κυριάρχησε το άγχος του υποτιτλισμού που είχα τις τρεις τελευταίες εβδομάδες, της δουλίτσας αυτής για την Ελληνική Εταιρεία και μερικά φιλμάκια. 5 οικολογικές ταινίες, 5 υποτιτλισμοί και μεταφράσεις, 4 έτοιμα transcripts (κανένα με σωστούς χρόνους και ένα με λάθη!), 3 εβδομάδες δουλειάς, αρκετά χρήματα αλλά πολλές ώρες μακριά από την Ελένη, η οποία με στήριξε με την υπομονή της καθ’όλη την διάρκεια (thanks ψιψίνα μου! ^^), αλλά και μακριά από φίλους, οι οποίοι όλοι σχεδόν βρίσκονται στα δικά τους turning points της ζωής τους, αλλά και από τον ίδιο μου τον εαυτό.
Πόσος καιρός να έχει περάσει από τότε που είχα λίγο χρόνο για τον εαυτό μου; Λίγο διάβασμα, λίγη ηρεμία, λίγο τεμπέλιασμα, χαλαρότητα, κανένα παιχνίδι (και το Perfect Dark HD μόλις βγήκε!!); Με την θεατρική και την φωτογραφική μαζί ήδη να μου παίρνουν 6 νύχτες την εβδομάδα, το πρόγραμμα φαίνεται στενόκωλο. Και δεν βάζω τις πανεπιστημιακές υποχρεώσεις πουθενά στην εξίσωση αυτή. Όμως θα προσπαθήσω να σταματήσω αυτή την “γκρίνια” εδώ. Εκτός από το τι ακριβώς ήταν οι ταινίες που υποτίτλησα – οι οποίες ήταν όλες εξαιρετικά ενδιαφέρουσες, διαλεγμένες θα έλεγε κανείς, και για τις οποίες θα ήθελα να γράψω – δεν μπορώ να φανταστώ κάτι άλλο από αυτά που γράφω να ενδιαφέρουν κανέναν άλλον εκτός από εμένα και τον inner blogging freak μου!
Οπότε, αύριο φεύγουμε για Ολλανδία… Η τρίτη μου φορά σε αυτή την χώρα. Νέες εκπλήξεις περιμένουν εμένα και την Ελένη. Θα ταξιδέψουμε αυτή την φορά στο Leiden, όπου η φίλη της Νένης, η Βικτωρία θα μας φιλοξενήσει για μερικές μέρες. Ποιος ξέρει σε τι περιπέτειες θα μπλέξουμε! Δεν θα υποσχεθώ ότι θα γράψω για αυτές με το που γυρίσουμε, ήδη φαίνονται να υπάρχουν άλλα γεμάτα σχέδια στον ορίζονται για μετά την επιστροφή μας και για τις διακοπές! Το μόνο σίγουρο: ΘΑ ΡΙΞΟΥΜΕ ΤΑΧΥΤΗΤΕΣ! Και θα ανεβάσουμε και καμιά φωτογραφία στο flickr! 😛
So, if you do something worth writing, but you don’t actually write it, where does that leave you?
Δ εν είναι καθόλου σπάνιο για μένα κάθε φορά που είμαι μαζί με άλλους για φαγητό να τρώω ότι αφήνουν εκείνοι. Κάποιοι μπορεί να θεωρούν ότι είναι αγενές, κάποιοι άλλοι το βρίσκουν ένα ακόμη αστείο χαρακτηριστικό μου. Δεν είναι τυχαίο ότι μερικοί φίλοι μου στην Μυτιλήνη με φωνάζουν άλλωστε μεγαλοκαρχαρία. Σίγουρα, η αχαλίνωτη όρεξη μου είναι σημαντικός παράγοντας για αυτό. Υπάρχει όμως και κάτι άλλο το οποίο μου το προκαλεί: δεν θέλω να φανταστώ τον κύκλο τους να τελειώνει σε μια σακούλα σκουπιδιών.
Ας πάρουμε για παράδειγμα, μια μακαρονάδα μπολονέζ. Πώς φτιάχτηκε αυτή η μακαρονάδα; Απο πού προήλθαν τα υλικά για να μαγειρευτεί και τελικά να φτάσει στο τραπέζι μας; Τα ίδια τα μακαρόνια κάποτε ήταν σιτάρι σε κάποιο μεγάλο χωράφι. Για να μετατραπούν σε μακαρόνια και για να συσκευαστούν, χρειάστηκε μια κάποια συγκεκριμένη ποσότητα ενέργειας. Το ίδιο ισχύει και για την μεταφορά τους, συσκευασμένα πλέον, στο σούπερμάρκετ και στη συνέχεια σε εμάς. Ο κιμάς κάποτε ήταν αγελάδα. Και αυτή η αγελάδα σφάχτηκε, ανάμεσα σε εκατομμύρια άλλες γεννημένες και θρεμένες για αυτό τον σκοπό, και με έναν πλήρως βιομηχανοποιημένο τρόπο κατέληξε στην λίστα παραγγελιών του τοπικού μας χασάπικου. Και πάλι, η ενέργεια για το ψυγείο-φορτηγό που μετέφερε το κρέας της αγελάδας αλλά και ό,τι χρειάστηκε να γίνει για να γίνει η αγελάδα φέτες συγκαταλέγεται στο ίχνος άνθρακα του κιμά. (το ίχνος άνθρακα είναι το πόσος άνθρακας κάηκε και εκλύθηκε για οποιαδήποτε δυνατή πράξη — σε αυτήν την περίπτωση, για να φτάσει ένα προιόν στον καταναλωτή, συμπεριλαμβανομένων όλων των παραγωγικών σταδίων). Κάτι αντίστοιχο ισχύει και για το τυρί. Έχουμε όλα τα υλικά λοιπόν, τα μαγειρεύουμε και τρώμε. Ό,τι φάμε θα χωνευτεί και θα επιστρέψει στην φύση (με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο) ως άνθρακας, ως η πρώτη ύλη όλων των ζωντανών οργανισμών στην γη, έτοιμος να ξαναγίνει χώμα, γρασίδι, σιτάρι, αγελάδα. Τι θα συμβεί όμως στα μακαρόνια που θα πεταχτούν στα σκουπίδια;
Όταν πετάμε κάτι στα σκουπίδια, ουσιαστικά το περικλείουμε με πλαστικό. Αυτό κάνει την αποσύνθεση του πολύ πιο δύσκολη. Στις χωματερές, όπου τελικά καταλήγουν όλα μας τα απορρίματα, οι συνθήκες δεν είναι καθόλου ευνοϊκές για τους αποικοδομητές. Ούτε το νερό, ούτε ο αέρας, ούτε ο ήλιος φτάνουν τα σκουπίδια, που παραμένουν μέσα στην πλαστική τους σαρκοφάγο. Το μεγαλύτερο μέρος των σακουλών παραμένουν θαμένες κάτω απο τόνους άλλων σακουλών ή στην γη, όπου τίποτα δεν μπορεί να τις αποσυνθέσει. Το χαρτί, το οποίο απαρτίζει το μεγαλύτερο μέρος των απορριμάτων μας (και γι’αυτό είναι μεγάλη παράλειψη που δεν υπάρχει μεθοδική ανακύκλωση χαρτιού στην Μυτιλήνη), μπορεί να μείνει άθικτο για χιλιάδες χρόνια αν δεν έρθει σε επαφή με τα στοιχεία της φύσης. Έχουμε βρει πανάρχαιους παπύρους κρυμμένους σε πυραμίδες και τάφους, μακριά απο τα πάντα, οι οποίοι εξακριβώνουν το παραπάνω, αλλά και πεταμένες εφημερίδες του ’30 οι οποίες είναι σε άριστη κατάσταση. Άλλα οργανικά σκουπίδια όπως τα μακαρόνια, φρούτα ή λαχανικά αποκόβονται επίσης απο τον κύκλο του άνθρακα. Όλα περιμένουν κάτι να τα απελευθερώσει. Ο ήλιος αρκετά συχνά τελεί αυτό το χρέος: με την φωτοδιάσπαση, όπου οι υπεριώδεις ακτίνες διασπούν τα πολυμερή των πλαστικών (συχνά βλέπουμε ξεφτισμένα πλαστικά αφημένα στον ήλιο), υπάρχει μερική φθορά των σακουλών. Οι γλάροι και άλλα ζώα βρίσκουν τροφή μέσα στις σακούλες και τις σκίζουν, επιστρέφοντας ξανά τα οργανικά και διασπάσιμα σκουπίδια στον κύκλο του άνθρακα. Τα πλαστικά τα οποία πετάμε, όπως και οι σακούλες, δεν πτοούνται.
Το 20% των απορριμάτων μας είναι φτιαγμένα απο πλαστικά. Αυτά, στις δεδομένες συνθήκες, είναι ανυπολόγιστο για πόσο μπορούν να μείνουν ανέπαφα. Καθώς τα πολυμερή χρησιμοποιούνται στην βιομηχανία περίπου 50 χρόνια, κανένα πλαστικό το οποίο κατασκευάστηκε μέσα σε αυτό το χρονικό πλαίσιο δεν έχει βρει φυσικό θάνατο. Μπορεί να έχει διασπαστεί τόσο πολύ ώστε να είναι πλαστική σκόνη, αλλά παραμένει πλαστική σκόνη. Πλαστική σκόνη η οποία δεν μπορεί να αποδομηθεί και μπορεί να βρει τον δρόμο της μέχρι και στο πεπτικό σύστημα ενός ζωοπλαγκτού. Το παράδειγμα δεν είναι τυχαίο: ο λόγος που τα πλαστικά σκουπίδια δεν έχουν ήδη κατακλήσει την ξηρά είναι γιατί ένα σημαντικό ποσοστό φτάνει τελικά στην θάλασσα. Εκεί η διάσπαση τους είναι είναι πολύ πιο αργή επειδή το νερό κρατάει την υψηλή θερμοκρασία την οποία παίρνουν απο τις υπεριώδεις ακτίνες σε κανονικά επίπεδα αλλά και γιατί βρύα και άλλοι οργανισμοί αναπτύσονται πάνω τους, απορροφώντας την ηλιακή ακτινοβολία. Όλοι μας έχουμε ακούσει για περιστατικά θαλάσσιων χελωνών οι οποίες μπέρδεψαν ξεφτισμένο πλαστικό ή πλαστικές σακούλες με τροφή, ή ακόμα και θαλασσοπούλια τα οποία πνίγηκαν απο πλαστικά δαχτυλίδια. Η πλαστική σκόνη που ανέφερα πιο πριν μπορει να φτάσει αθροιστικά απο μικρές ποσότητες στα χαμηλά στρώματα του τροφικού πλέγματος σε μεγάλες και πιθανόν επικίνδυνες ποσότητες στους μεγάλους θηρευτές. Είναι αλήθεια ότι ακριβώς επειδή τα πλαστικά υπάρχουν για τόσο μικρό χρονικό διάστημα για τον βιολογικό χρόνο δεν μπορούμε με ακρίβεια να προβλέψουμε ούτε την εξελικτική πορεία που θα έχουν οι οργανισμοί ανα τον πλανήτη για να ανταπεξέλθουν με αυτό ούτε όμως και τις ίδιες τις συνέπειες που μπορεί να έχει ένας κατακλυσμός πλαστικού.
Απο την μία έχουμε την δέσμευση τεράστιου όγκου απορριμάτων απο οργανικές ουσίες και την μερική απομάκρυνση τους απο τον κύκλο του άνθρακα, απο την άλλη έχουμε την συνεχή αύξηση του όγκου πλαστικού ανα τον κόσμο με άγνωστες συνέπειες για το μεσοπρόθεσμο και μακρυπρόθεσμο μέλλον των βιοσυστημάτων του πλανήτη. Για το πρώτο εκ των δύο και επιστρέφοντας στο αρχικό μου θέμα, δεν είναι μόνο το οικολογικό ζήτημα της τεράστιας σπατάλης που βλέπω γύρω μου καθημερινά. Οι άνθρωποι έχουν μια ακόρεστη όρεξη για άλογη κατανάλωση, αγοράζουν πράγματα τα οποία δεν χρησιμοποιούν και πετάνε στα σκουπίδια, παραγγέλνουν φαγητό απο το οποίο δεν τρώνε ούτε το μισό… Μου φαίνεται αδιανόητο το πόσο το να έχεις κάτι είναι πολύ πιο σημαντικό απο το να το χρησιμοποιείς. Ή έστω η δυνατότητα να το έχεις. Μόνο με ανακύκλωση χαρτιού, λιγότερη χρήση πλαστικών στην βιομηχανία και ευρύτερη χρήση της κομποστοποίησης, όπου είναι δυνατό, μπορούμε να μειώσουμε τον όγκο τον σκουπιδιό μας ριζικά και αποτελεσματικά. Είναι πολύ να το ζητήσουμε αυτό απο τον Homo Volemenus; Μπορεί σε μερικές δεκάδες χιλιάδες χρόνια οι αποικοδομητές να έχουν εξελιχθεί ώστε να διασπούν τα πολυμερή, όμως το ανθρώπινο γένος θα έχει μείνει προ πολλού χωρίς πρώτες ύλες ώστε να συνεχίσει. Σίγουρα, το όλο σκηνικό του νεκρού πολιτισμού και των αιωνόβιων σκουπιδιών θα ήταν πολύ ενδιαφέρον για τον περαστικό εξωγήινο. Ας μην είναι όμως τουλάχιστον τα σκουπίδια μας και η υπερκατανάλωση αυτά που θα μας οδηγήσουν στην παρακμή.
After watching this (watch it. Like, now) particulary well-made and enlighting flash movie a few weeks ago, not that I hadn’t thought about our wasteful nature as a species before [certainly not], I started observing how careless people are when it comes to plastic and especially packing and bags. I tried counting how many plastic bags I received in one day, and the number was somehow higher than my purchases in the same day. I recently read that 11.000.000 plastic bags (I have no idea about their mean size) are used each day in Greece alone. Using this number of bags you’d be able to encircle the earth many times. This figure is enormous, just imagine the kind of volume 11.000.000 full plastic bags can take, for a lot of those are used for garbage disposal purposes after shopping with them. Plastic does not biodegrade, so if anything is within the bag that actually does, it will not since it will stay in the bag. That breaks the circle of carbon, one of the environment’s most important bases of structure. You get plastic bags everywhere, just try to think of ONE shop that doesn’t use them. If you did manage to think of one, congratulations, but it is the exception that proves this rule. It would be nice if we started seeing more reuseable bags people can buy or even paper bags, which are recyclable. But of course there IS no way to recycle paper in Mytilini. But that’s a different story.
Secondly, there’s just so much stuff when it comes to packages apart from the product. I opened the box my motherboard came in and every little accessory and thingie came in its own plastic wrapping or bag. And every accessory and every part I got had its own little plastic packages and bags. And every thing you ever buy has its own little plastic package that won’t melt before your grandchildren’s grandchildren write down their wills. It’s pathetic. The world is filling with more and more plastic every day. What are we going to do with all the stuff? Oceans are filling with it, land is, our homes are… It’s just crazy. I really hope that at some point there will be a collective realisation of how wasteful it is to use plastic wrappings, bags or just plastics in general in such quantities…
What on Earth Happened?: The Complete Story of the Planet, Life and People from the Big Bang to the Present Day by Christopher Lloyd
